آیا مطمئنی که این نمایش اولین بار است که روی صحنه می آید؟ آیا ما زنده ایم یا ما را بازسازی کرده اند؟

✍ژان پل سارتر

دیمیتری عزیز و یک دوست(۱۹۷۳)
شهر ژوکوفکا

سارة، ۶ سال از بالا بردن پرچمت گذشت
پس از آن همه چیز تغییر کرد

"زندگی سراسر درد است".
این آخرین توئیت سارینا بود. یک‌سال پیش در چنين روزی در راهِ درمانِ جمعی‌ِ دردها، در ۱۶ سالگی شهید شد.

به امیدِ روزی‌‌که آنان‌که می‌دانند، زندگی سراسر درد بودن یعنی چه، باهم متحد شوند. ما و آن‌ها که زندگی‌شان سراسر رفاه بوده و عیش و نوش، سنگرِ مشترکی نداریم و نخواهیم داشت؛ آن‌ها بانیانِ دردهای ما هستند.

Мое сердце Шуша !

نظرم.

فکر میکنم جدایی ریاضیات از فلسفه بیش از هر چیز موجبات نخبه گرایی فرقه ای یا مذهبی را فراهم نموده است که در نهایت منجر به استحکام ساختار های هژمونیک در جامعه شده است. این نخبه گرایی در تاریخ به انواع مختلفی نمود یافته است: اول به صورت اندیشه های ارسطو که معیار صحت اندیشه ها به نحوی تحمیلی و دوم به صورت دوران تاریک کلیسا که سخنان روحانیون معیار صحت اندیشه ها بود. با حذف ریاضیات، راه برای تحکیم ایدئولوژی حاکم از مجرای نهاد های فرهنگی و آموزشی به مثابه نهادهایی مبتنی بر روابط قدرت باز شد. حاکمیت برده داران بر برده ها، فئودال ها بر سرف ها، پاتریسین ها بر پلبین ها و سرمایه داران بر کارگران امری بدیهی و طبیعی فرض شد بی آنکه تاریخی سازی شده و روایت های سنتی به گوشه ای افکنده شوند، بی آن که نیاز به اثبات این سیادت بدیهی فرض شده، حس شود. از نظرم یادگیری ریاضی، نه به شکلی که در دانشگاه تدریس میشود بلکه در حدی که موجبات تفکر را فراهم آورد میبایست علمی فراگیر باشد تا اندیشه دموکراتیک، نه به شکل پوپولیستی آن، بلکه به شکل حقیقی اش، از مجرای تفکر انتقادی حفظ شود.

- فینچ

چرت و پرت نوشتم؟ شاید

تو جیبم کش مو یافتم.
I'm definitely growing my hair this time
(وقتی نمیدونی کش مو به آذری چی میشه که بخری)

مقاومت زندگی است

به تو بازخواهیم گشت
به سان یتیمی به تنها پناهگاهش ...

✍غسان کنفانی

- تو چه کرده ای؟
- شعری به سمت ماشین اشغالگران پرتاب کرده ام

✍محمود درویش

آنکس که از من پناهنده ساخت، مرا به بمبی بدل کرد ...

✍ محمود درویش

با وجود کچل کردن، مصرف دارو برای افسردگی و اضطراب، مصرف زینک هنوز موهام دارن میریزن. عالی

آغاز سال تحصیلی، آغاز مقاومت

مقاومت زندگی است

با احترام تمام به مکتب فرانکفورتی ها

آن موقع زمان حکومت پیشه وری بود، کلاس چهارم ابتدایی. قصه ماکسیم گورگی توی کتاب ما بود، قصه ی چخوف توی کتاب ما بود، مثالهای ترکی و شعر صابر، شعر میرزا علی معجز ... همه ی اینها توی کتاب ما بود و آن وقت تنها موقعی که من کیف کردم که آدم هستم، بچه هستم یا دارم درس می خوانم همان سال بود. من از آنها دفاع نمی کنم، می خواهم احساس خودم را بگویم.


✍ غلامحسین ساعدی