خیلی خب. از ایران مهاجرت تحصیلی کنیم که هم کیفیت تحصیلی خوبی داشته باشیم هم از آخوند دور باشیم.

اولین کلاس بعد مهاجرت تحصیلی:

از نظرم یکی از مهمترین شخصیت های گیم آو ترونز که توی سریال از وجودش خبری نبود، ملیجک استنیس یعنی «پچ فیس» بود. پچ فیس ظاهراً شخصیتی حاشیه‌ای به نظر می‌رسه، یه ملیجک سرشار از پوچی و بی‌معنایی. اما با بررسی دقیق‌تر، توی گفتارش رگه‌هایی از چیزی رو پیدا می‌کنیم که فلسفه ممکنه اون رو «حامل حقیقت در خلأ موقعیت» بنامه. اون به عنوان شاهدی بر حکمت متناقضی ایستاده که از ویرانه‌های معنا بیرون میاد، شخصیتی وفادار به چیزی که فراتر از فهمه. پچ‌فیس یه ملیجک معمولی نیست. اشعار بی‌معناش، که اغلب ازش به عنوان یاوه‌گویی ساده رد می‌شن، بار نبوی یا شاید بشه گفت پیشگویی پنهانی دارن. اینجا، اون نمونه‌ای از «رویداد حقیقت» رو نشون می‌ده، چون کلماتش وضعیت موجود درک رو مختل می‌کنن. زبان شکستهٔ اون، که از غرق شدنش و تغییرش ناشی می‌شه، نشانگر گسستی در تار و پود واقعیته یعنی شکافی که اجازه می‌ده نگاهی اجمالی به حقیقتی دیگه، رها از قراردادهای عقلانیت وستروسی، داشته باشیم. چیزی که اون می‌گه بی‌معنی نیست، بلکه «ضدِمعنا» هستش، یا میشه گفت رد انسجام به نفع دانشی عمیق‌تر و تاریک‌تر. پچ‌فیس، تنها علت خندهٔ پرنسس شیرین در قلعه ای که همه دلمرده‌ن، در جنون ظاهریش، به ما یادآوری می‌کنه که وظیفهٔ فلسفه بیرون کشیدن معنا از آشوبه، نه هموار کردن اون به سمت سازگاری با وضع موجود، بلکه با وفادار موندن به تضادش. پچ فیس تو فضای تروما، یعنی نجات خودش از غرق شدن و کشتی شکستگی، زندگی می‌کنه و با این حال پایداره و شاهدی بر چیزهای نامتناهی و ناگفتنیه. نقشش، اگرچه مبهمه، تأییدی بر زندگی پس از فاجعه‌ست. به طور ریشه‌ای‌تر، پچ‌فیس اقتدار کسایی رو که ادعای «دونستن» دارن زیر سؤال می‌بره. اربابان و روحانیون وستروس اشعارش رو نادیده می‌گیرن، و با این حال از ناآرامی‌ای که پچ فیس ما بذرش رو می‌کاره، تسخیر شدن. این قدرت ملیجک-فیلسوفه: برهم زدن، نشون دادن شکنندگی یقین، و یادآوری به ما که حقیقت با نظم غالب همسو نیست. مثل یه فیلسوف، پچ‌فیس از تقلیل جهان به چیزی که به راحتی قابل فهم یا کنترله، امتناع می‌کنه. پچ فیس، شخصیتی نیست که باید بهش ترحم کرد یا نادیده گرفت، بلکه یادآوری از یه ضرورت فلسفیه: گوش دادن به چیزهای ناآرام‌کننده، در آغوش گرفتن رویداد، و تأیید چیزی که نمی‌تونه به طور منظم در محدوده‌ی عقل قرار بگیره. در زندگی پچ فیس، ما یه حقیقت مهم پیدا می‌کنیم، اینکه حقیقت، اگرچه تکه‌تکه شده، همیشه ارزش جستجو رو داره، حتی در اشعار یه ملیجک تراماتایزد شده.

جاده‌ای به زندگی (Путёвка в жизнь)

جاده‌ای به زندگی (Путёвка в жизнь) به کارگردانی نیکولای اکک و فیلمنامه آنتوان ماکارنکو، اولین فیلم صدادار اتحاد شوروی است.
فیلم، روایت کودکان خیابانی مسکو است. کودکانی بی آینده و پرخاشگر که با دزدی روزگار میگذرانند و در کشورهای سرمایه‌داری به حال خود رها می‌شوند تا به زیست نکبت‌بارشان در خیابان ادامه بدهند. اما دولت شوروی، دولت زحمتکشان، نمی‌تواند چنین رویکردی نسبت به این کودکان داشته باشد.
بنابراین آنها را از کف خیابان جمع‌آوری کرده و در یک کمون سازماندهی می‌کنند. از این لحظه به بعد همین کودکان چاقوکشِ خیابانی دیروز، در قامت قهرمانان فیلم ظاهر می‌شوند و دست به کارهای بزرگ می‌زنند. تا بار دیگر ثابت کنند که انسان ذاتا شرور نیست و محصول محیطی است که در آن پرورش می‌یابد.

فیلم جالبیه. نسخهٔ دیگری از همین فیلم رو دارم ترجمه میکنم با عنوان «شعر پداگوژیکی». عکس پروفایل چنل به افتخار آنتون ماکارنکو و کولونیست های کولونی گورکی گذاشته شده

.

من هر روزی که تو این دانشگاه سپری میکنم:

#فرزند_کوروش
#جاوید_شاه
#تتلو_را_آزاد_کنید
#ما_آریایی_هستیم_عرب_نمیپرستیم

پکیج کاملیه

بازش میکنم میبینم مثلا یه دختر ایرانی استوری یه دختر افغانی رو شات گرفته که افغانیه صرفا از خودش عکس استوری کرده بوده بعد کپشن نوشته “اره خوشگلی حالا گمشو برگرد به کشورت”

حتی بلد نیستن درست حسابی نژادپرستی کنن

همش محتوای تکراری و تخریبهای تکراری و خسته کننده

صرفا یک چیز رو یاد گرفتن همونو میرن زیر پست هر افغانی که دیدن کامنت میکنن

اصلانم فرقی نداره اون افغانی تو ایران باشه یا نه!!!

چون صرفا افغانیه باید بهش فحش بدن

بعد خودشون در به در دنبال اینن مهاجرت کنن 🤣🤣🤣

و اولین سوالی که از فردی که مهاجرت کرده میپرسن اینکه” اونجا نژاد پرستی هست؟؟؟ رفتارشون با ایرانیا چجوریه؟؟”