جاده‌ای به زندگی (Путёвка в жизнь) به کارگردانی نیکولای اکک و فیلمنامه آنتوان ماکارنکو، اولین فیلم صدادار اتحاد شوروی است.
فیلم، روایت کودکان خیابانی مسکو است. کودکانی بی آینده و پرخاشگر که با دزدی روزگار میگذرانند و در کشورهای سرمایه‌داری به حال خود رها می‌شوند تا به زیست نکبت‌بارشان در خیابان ادامه بدهند. اما دولت شوروی، دولت زحمتکشان، نمی‌تواند چنین رویکردی نسبت به این کودکان داشته باشد.
بنابراین آنها را از کف خیابان جمع‌آوری کرده و در یک کمون سازماندهی می‌کنند. از این لحظه به بعد همین کودکان چاقوکشِ خیابانی دیروز، در قامت قهرمانان فیلم ظاهر می‌شوند و دست به کارهای بزرگ می‌زنند. تا بار دیگر ثابت کنند که انسان ذاتا شرور نیست و محصول محیطی است که در آن پرورش می‌یابد.

فیلم جالبیه. نسخهٔ دیگری از همین فیلم رو دارم ترجمه میکنم با عنوان «شعر پداگوژیکی». عکس پروفایل چنل به افتخار آنتون ماکارنکو و کولونیست های کولونی گورکی گذاشته شده

.

من هر روزی که تو این دانشگاه سپری میکنم:

#فرزند_کوروش
#جاوید_شاه
#تتلو_را_آزاد_کنید
#ما_آریایی_هستیم_عرب_نمیپرستیم

پکیج کاملیه

بازش میکنم میبینم مثلا یه دختر ایرانی استوری یه دختر افغانی رو شات گرفته که افغانیه صرفا از خودش عکس استوری کرده بوده بعد کپشن نوشته “اره خوشگلی حالا گمشو برگرد به کشورت”

حتی بلد نیستن درست حسابی نژادپرستی کنن

همش محتوای تکراری و تخریبهای تکراری و خسته کننده

صرفا یک چیز رو یاد گرفتن همونو میرن زیر پست هر افغانی که دیدن کامنت میکنن

اصلانم فرقی نداره اون افغانی تو ایران باشه یا نه!!!

چون صرفا افغانیه باید بهش فحش بدن

بعد خودشون در به در دنبال اینن مهاجرت کنن 🤣🤣🤣

و اولین سوالی که از فردی که مهاجرت کرده میپرسن اینکه” اونجا نژاد پرستی هست؟؟؟ رفتارشون با ایرانیا چجوریه؟؟”

ولی این که نمیدونم از زندگیم چی میخوام هم مسئلهٔ آزار دهنده ایه

۷ سال از هم سن و سالام هم عقبم

۷ سال سر یه تصمیم قهری به چوخ رفت