تصویر نهایی النی، شناور در آب‌های سیل، نه نشانگر فرجام فقدان، که گشایش حقیقتی نوین است. به تعبیر بدیو، عشق صرفا دلبستگی به یک فرد نه، که رویدادی است که پیکربندی هستی را دگرگون می‌کند. مرگِ الکسیس نه محو شدن، که نوعی گسست است—لحظه‌ای که النی را وادار می‌کند تا به عشقی که وجود مشترکشان را تعریف کرده بود، وفادار بماند.
همچنان که آب‌ها بالا می‌آیند، نه فقط خاطره را، که جهان را بلعیده و از اوهامش پاک می‌کنند و تنها خلوص وفاداری جاودانه را باقی می‌گذارند. چشم‌انداز وسیع و متروک، به لوحی سپید، خلاء هستی‌شناختی تبدیل می‌شود که امکانات نوین بایستی از آن برخیزند. حتی در فراق، النی وفادار به عشقشان باقی می‌ماند—او با جستجوی تسلی در گذشته، به آن نه خیانت می‌کند، و نه در نوستالژی محض حل می‌شود. در عوض، او پایداری ستیزه‌جویانه را که بدیو به عشق نسبت می‌دهد، تجسم می‌بخشد: اصراری بر اینکه چیزی از جنس حقیقت در مواجهه با بی‌تفاوتی تاریخ، ساخته شده است.
بنابراین، سیل نه نابودی، که غسل تعمید سوژه‌ای نوین است، النی به عنوان حامل حقیقتی فراتر از مرگ، فراتر از تبعید، فراتر از صرفاً زنده ماندن. راغ گریان، که زمانی فضای سوگواری بود، به سرزمین وفاداری تبدیل می‌شود، جایی که عشق نه به عنوان شیئی از حافظه، بلکه به عنوان فرآیندی ابدی، جایگاهی برای شدن ابدی، دوام می‌آورد.

آهنگای النی کارایندرو واقعا شاهکارن

کلا انگار یه سری چنلا که یدونه k میخوره کنار عدد سابسکرایبراشون دیوونه میشن

زنده باد آن دست که تفنگ روی کتاب نهاد

سیاهکل - بیژن جزنی

I'll fly with you

QWEN ai is racist😭😭😭

پرامپتی که بهش دادم:
dorian gray dancing in front of his disfigured portrait

why is the disfigured portrait a black man?😭😭😭

خدایا من یه شهروند ساده‌‌ام، نقش حضرت ایوب مال یکی دیگه بود.

Me and earl and the dying girl

آثار خیلی شاعرانه هم بخوای ببینی:
Eternity and a day
The weeping meadow
Ulysses' gaze
The trilogy of silence:
1. Voyage to Cythera
2. The beekeeper
3. Landscape in the mist

میخوام یه چیزی بگم ولی هر چیزی بگم اسپویل میشه

- چقدر تئودور آنجلوپولوس رو دوست داری؟
+ بله

نگاه خیره اولیس - تئو آنجلوپولوس

آثار شاعرانه رو ترجیح میدم در محیطی شاعرانه ببینم. محیط فعلی من فقط گاعرانه است.

محیط من: