مسئله جالبیه که جرا با وجود این سایبرنتیک شوروی در محاسبات بیشتر کار دستی انجام میدادن. نیازمند تحقیق است

من در برابر سلطنت طلب:

من:

افسردگی درمان نمی‌شه. خوب نمی‌شه کم نمی‌شه. وقتی باشه دیگه همیشه هست و زیاد می‌شه اگه جلوش رو نگیری. وقتی هم جلوش رو می‌گیری خیلی خسته‌کننده‌ست. گرفتنِ جلوش اینطوریه که هر روز باید برای انجام دادن ساده‌ترین کارها یه عالمه زحمت بکشی؛ کارهایی که آدمای معمولی خیلی راحت انجامشون می‌دن. انگار همه صبح بطری شیرشون رو از پشت در خونه‌شون برمی‌دارن و تو پونزده کیلومتر پیاده‌روی می‌کنی برای همون بطری. فرقش جدی همین‌قدره. وقتی هم که این‌همه زحمت بکشی چند وقت یه بار دیگه نمی‌تونی. دیگه فقط می‌خوای بخوابی و به افسردگی اجازه بدی همه‌ی وجودت و تمام زندگی‌ت رو بگیره و حتی دلت می‌خواد همه‌ی جهان همراهت افسرده باشن و از همه‌چیز بیزار. بعد از یه مدت اگه داروهات رو مرتب مصرف کنی و خوش‌شناس باشی و چیزها و آدمایی وجود داشته باشن که تو بخوای به خاطرشون برگردی به زحمت کشیدن برمی‌گردی به زحمت کشیدن و زندگی کردنِ دست‌وپا شکسته‌ت. ولی افسردگی همون‌جاست. Just around the corner منتظر دوباره خسته شدن توئه و تو دوباره خسته می‌شی. دوباره و سه‌باره و صدباره. تا وقتی به زندگی کردن ادامه بدی با زندگی کردنت مبارزه می‌کنه و باید باهاش مبارزه کنی.

دارم حس میکنم از رنجم لذت می‌برم

Jouissance is that you?

ارمنی‌ها و گرجی‌هایی که از خان‌ها ظلم دیده‌اند
شروع به عصیان کرده‌اند و از ما تمنای یاری دارند
ارمنی‌ها و گرجی‌ها و کردها و این لزگی‌های مسکین
من این جمع را آورده‌ام تا با ما برادر باشند
بگذار تا گریزندگان از جفای خان به ما بپیوندند
بگذار این مسکینان با ما متحد شوند
تا یکباره با قدرتی متفق ضربتی به دشمن فرود آریم
بر دشمنان خون آشام
بر دشمنان ستمگر
بر دشمنانی که نابودی با خود به ارمغان می‌آورند.

هرکس که مسکین است
هرکس که مسکین است
هرکس که فراری از خان و بیگ است
همگی‌ بیایند
«چنلی بل»‌ آنها را به خود می‌پذیرد
در چنلی بل ظلمی وجود ندارد
اینجا خان‌ها و بیگ‌ها زندگی نمیکنند
آزادی خواهان بیایند دوست داران آسایش بیایند
اینجا همه باهم برادرند... ما همه عهد رفاقت بستیم
ما باهم عهد بسته‌ایم تا در مقابل ظالمان و روبه‌ صفتان کاری جز شکست دادن نداشته باشیم
هیییی شکست دادن و نابود کردن.




بخشی از اپرای کوراوغلی|حاجی بیگ‌اف

@adabyatedigar|#Music

I don’t think I’ll ever be able to write a suicide note. I could, when I was younger, but now, I think if I start, I’ll have the urge to write a book, maybe two or three…and then I won’t be able to kill myself if that were to be my intention.

Let It End

“What set you off, Clarice? You started what time?”
“Early. Still dark.”
“Then something woke you. What woke you up? Did you dream? What
was it?”
“I woke up and heard the lambs screaming. I woke up in the dark and the
lambs were screaming.”
“They were slaughtering the spring lambs?”
“Yes.”
“What did you do?”
“I couldn’t do anything for them. I was just a—”
“What did you do with the horse?”
“I got dressed without turning on the light and went outside. She was
scared. All the horses in the pen were scared and milling around. I blew in her
nose and she knew it was me. Finally she’d put her nose in my hand. The
lights were on in the barn and in the shed by the sheep pen. Bare bulbs, big
shadows. The refrigerator truck had come and it was idling, roaring. I led her
away.”
“Did you saddle her?”
“No. I didn’t take their saddle. Just a rope hackamore was all.”
“As you went off in the dark, could you hear the lambs back where the lights were?”
“Not long. There weren’t but twelve.”
“You still wake up sometimes, don’t you? Wake up in the iron dark with
the lambs screaming?”
“Sometimes.”
“Do you think if you caught Buffalo Bill yourself and if you made
Catherine all right, you could make the lambs stop screaming, do you think
they’d be all right too and you wouldn’t wake up again in the dark and hear
the lambs screaming? Clarice?”
“Yes. I don’t know. Maybe.”
“Thank you, Clarice.” Dr. Lecter seemed oddly at peace.


📚 Silence of the lambs
✍ Thomas harris

Loris Tjeknavorian
"Othello" Ballet . Scene 8
London Symphony Orchestra
Conductor: L. Tjeknavorian
لوریس چکناوریان
باله "اتللو" . صحنه ۸
ارکستر سمفونیک لندن
به رهبری لوریس چکناوریان