اینکه از پای گود و گودال و بچه‌بازی و هزار نوع کثافت، مردم رو بلند کنی. پیش ببری و این توهم رو چوپون زاده بگیره که فرقش با امریکا فقط یک اف-۱۴ئه و ۵۰سال پس از مرگت هنوز و هنوز ازت بد بگن، کاری که فقط از چپ ایرانی برمیاد.

A massive electricity blackout paralyzed Buenos Aires yesterday. Metro lines were shut down, causing major traffic disruptions as public transport stopped working. The outage exposed the fragility of Argentina’s energy system, worsened by Javier Milei’s deep cuts to public services and the privatization of electricity services.

🟡 Join @theredstream 🟡 Support red. 🟡 X

Imagine watermarking your name on literally a toilet

«درمورد تساوی حقوق زن و مرد در ازدواج: نابرابری طرفین در مقابل قانون که میراث شرایط اجتماعی گذشته است، نه علت بلکه معلول سرکوب اقتصادی زنان است... در خانوار کمونیستیِ باستانی، که زوج‌های متعدد و فرزندان آنان را در بر می‌گرفت، ادارهٔ امور خانه که به عهدهٔ زن بود، همان‌قدر یک صنعت عمومی و اجتماعاً ضروری تلقی می‌شد که تهیهٔ غذا به‌وسیلهٔ مرد. این وضع با پیدایش خانوادهٔ پدرسالار و از آن هم بیشتر، با خانوادهٔ فردیِ تک‌همسری تغییر کرد. ادارهٔ امور خانه خصلت عمومی خود را از دست داد و دیگر امری نبود که مربوط به جامعه باشد. این یک خدمت خصوصی شد. زن اولین خدمتکار خانگی گشت و از شرکت در تولید اجتماعی بیرون رانده شد... خصلت ویژهٔ تسلط مرد بر زن در خانوادهٔ نوین و ضرورت و نیز طریقهٔ ایجاد تساویِ اجتماعی واقعی بین آن دو، فقط هنگامی کاملاً واضح می‌شود که آن‌ها کاملاً از نظر قانونی یکسان باشند.»

- فریدریش انگلس، منشأ خانواده، مالکیت خصوصی و دولت

• زَنجَرِه | @zanjarehh

«دومین کنفرانس بین‌المللی زنان سوسیالیست که در ۱۹۱۰ در کپنهاگ برگزار شد مجدداً [مانند کنفرانس نخست] بر مطالبهٔ حق رأی همگانی متمرکز بود. زتکین در این کنفرانس پیش‌نهاد داد که ۸ مارس به عنوان روز جهانی زنان کارگر انتخاب شود. ایده و تاریخ این پیش‌نهاد از تظاهرات زنان سوسیالیست آمریکایی در نیویورک گرفته شده بود که در ۸ مارس ۱۹۰۸ در مخالفت با جنبش بورژوایی حق رأی برگزار شد. کنفرانس این پیش‌نهاد را با شور فراوان پذیرفت. از ۱۹۱۱ تا آغاز جنگ جهانی در ۱۹۱۴ تقریباً در همهٔ شهرهای اصلی اروپا راه‌پیمایی‌های بزرگی به مناسبت این روز سازمان‌دهی می‌شد و البته مهم‌ترینِ آن در طول جنگ اتفاق افتاد و جرقهٔ آغاز انقلاب روسیه را زد.»

- "تاریخ سیاسی زنان: مبارزۀ طبقاتی و آزادی‌خواهی"، نوشتهٔ تونی کلیف، ترجمهٔ نیکزاد زنگنه، ذیل بخش 'زتکین و جنبش‌ بین‌المللی زنان سوسیالیست'.

تصویر: کلارا زتکین و الکساندرا کولونتای دست در دستِ هم به هم‌راه رزا لوکزامبورگ پشت سرشان در کنفرانس کپنهاگ.
@erjahat

‘‘The object of painting a picture is not to make a picture—however unreasonable this may sound. The picture, ‘if a picture results, is a by-product and may be useful, valuable, interesting as a sign of what has passed. The object, which is back of every true work of art, is the attainment of a state of being, a high state of functioning, a more than ordinary moment of existence.”

✍ Robert Henri

It seems that bigots were eager to rid their town of a Jewish man who had opened a tailor shop on Main Street, so they sent a group of rowdies to harass the tailor. Each day, the ruffians would show up to jeer. The situation was grim, but the tailor was ingenious. One day when the hoodlums arrived, he gave each of them a dime for their efforts. Delighted, they shouted their insults and moved on. The next day they returned to shout, expecting their dime. But the tailor said he could afford only a nickel and proceeded to hand a nickel to each of them. Well, they were a bit disappointed, but a nickel is after all a nickel, so they took it, did their jeering, and left. The next day, they returned once again, and the tailor said he had only a penny for them and held out his hand. Indignant, the young toughs sneered and proclaimed that they would certainly not spend their time jeering at him for a measly penny. So they didn’t. And all was well for the tailor.

A Jewish Fable