امروز یه مریض اومده بود واسه عصب کشی. از قضا بیش از حد حساس بود به درد و این شخص از درد لذت می‌برد. چنان صداهایی درمیاورد که من از شدت خنده نتونستم کار کنم

Embarrassing

Hear how I bled
That it was a difficult birth, there can be no doubt. I was born in sheer, terrified agony. But surely this was not the protean man you'd envisioned. This was not a golden triumph over mortality, the lyrical Adonais of which Shelley wrote. This was abomination. And so you fled. The first human action that I experienced was rejection. So do not Wonder at my loathing of your species. I waited. But you did not return. Has there ever been a creature so alone? So utterly helpless? Was every newborn creature abandoned the moment they were born? Was this what life was?

As I reflect on my life's journey, the more I exert myself, the more I come to understand just how infinitely malleable I truly am. It's a peculiar sensation, isn't it? That moment when you begin to question if you've unwittingly crossed the threshold into becoming the antagonist of your own story. It's a disconcerting quandary that haunts my every thought, leaving me with more questions than answers. Am I now walking down the path of the villain, unaware of the transformation happening within me? I grapple with these doubts, not knowing where to find solace.

One thing has become painfully clear amidst the turbulent maelstrom of these inner conflicts: I'm slowly slipping away from my own grasp. The person I once was, the one who cherished dreams, aspirations, and the warmth of human connection, is fading like a distant memory. It's as though I've become a spectator in the theater of my own existence, watching life unfold before me with apathy.

"expandable" was the word I was looking for. That single word that carries the weight of a thousand heartbreaks, a word that cuts deep into the core of my being. I've come to feel as though I was always destined to be a mere afterthought something easily discarded. I yield to this suffocating solitude with a heavy heart

Dead people were coming out of exam center

من واقعا اشکم در میاد وقتی می‌بینم ایران و ایرانی جماعت باید کتاب های فروید رو سانسور شده بخونن.
از اون بدتر وقتیه که متوجه می‌شی کتاب های لکان اصلا به فارسی ترجمه نمی‌شه چون هیشکی همچین سوادی نداره.

یک طرح نقاشی کله به نام Angelus Novas [«فرشته ی نو»] فرشته ای را نشان میدهد که انگار میخواهد از چیزی بگریزد که یکسر گرفتار اندیشیدن بدان است. چشم هایش می درخشند، دهانش باز است، بالهایش گشوده‌اند. این گونه می توان فرشته ی تاریخ را تصویر کرد. صورتش به سوی گذشته برگردانده شده است. آنجا که ما رشته ای از رویدادها را میبینیم، او شاهد فاجعه ای یکه است که ویرانه ها را روی هم تلنبار، و همه چیز را پیش پای او پرتاب می‌کند. فرشته مایل است که بماند، مرده ها را بیدار کند و هر چیز ویران را بازسازد. ولی، توفانی که از جانب بهشت میوزد با چنان شدتی گرد بالهایش می پیچد که دیگر نمیتواند آنها را ببندد. این توفان به شکل مقاومت ناپذیری فرشته را به سوی آینده ای پیش می راند که پشت بدان دارد. در همین حال، ستون ویرانه ها در برابرش سر بر آسمان می کشد. این توفان همان است که ما توسعه اش می خوانیم».

✍والتر بنیامین
📚نهمین نهاده ی فلسفه ی تاریخ

"are you a boy or a girl" I am Loki of asgard and I am burdened with glorious purpose.

"Are you a boy or a girl?" I'm Schrödinger's cat, a quantum mystery

I've got zero irony

Are you a boy or a girl?
I'm a Descarte concept with breaking problems.

Are you a boy or a girl?

I’m a disappointment

I'm crying 😭😭😭

این پیام رو چنلتون فور کنید تا بگم چنلتون وایب چه ژانری رو میده و از همون ژانر بهتون یه فیلم معرفی کنم.
پرایوتا، اگه تو چالش شرکت کردید ناشناسم لینک بفرستید.
ظرفیت: خط می‌زنم.

You fucked up old hag
Ha, ha, charade you are
You radiate cold shafts of broken glass
You're nearly a good laugh
Almost worth a quick grin
You like the feel of steel
You're hot stuff with a hatpin
And good fun with a hand gun
You're nearly a laugh
You're nearly a laugh
But you're really a cry

در اینجا old hag خطاب به مارگارت تاچر هستش

یه چیزی تو چهره eva green هست که شدیدا منو به خودش جذب میکنه. نمیدونم چیه ولی این بشر بسیار کراشه