در حال حاضر، با دو طیف مشخص از لیبرال‌ها در ایران مواجه هستیم.

نخست: کسانی هستند که مطلقا هیچ باوری به آزادی سیاسی ندارند. نه این‌که لزوما با آزادی سیاسی دشمنی صریح نشان بدهند(که البته در موارد بسیاری چنین نیز می‌کنند)، بلکه «آزادی سیاسی» را امری تشریفاتی، فرعی، طفیلی و غیربنیانی معرفی می‌کنند.

الگوی مطلوب آن‌ها درعربستان است، نه غرب.
آنها اتفاقا به شکلی عمیق ضد غرب هستند. (بسیاری الگوهای روادارانه و دموکراتیک غربی را اتوپیستی و ناسازگار با ژنتیک ایرانی میدانند.)

چه می‌خواهند؟ یک «دیکتاتوریِ لیبرال».
محافظه‌کاری و سنت‌گرایی (سلفی‌گری تکفیری)، برای آنان به مراتب از آزادی و رواداری و دموکراسی مهم‌تر است.

شاگردان مردیها و غنی‌نژاد و پیروان واقعی کارگزاران و تدینی و جنتخواه و این آخوندهای نورسته‌ای که ملاحظه می‌فرمایید.

این‌ها اکثریت  «راستفارسیِ» امروز ایران را تشکیل می‌دهند.

در مقابل تعداد بسیار اندکی نیز هستند که  «آزادی سیاسی» و «آزادی اقتصادی» را پشتیبان یکدیگر می‌دانند.

متوجهند که رقابت سیاسی و رقابت اقتصادی چگونه یکدیگر را نتیجه می‌دهند و از شکل‌گیری رانت در حوزه‌های مختلف جلوگیری می‌کنند.

به خصوص مبتنی بر تجربه غرب، متوجهند که آزادی سیاسی، با پیشرفت و ترقی و پیروزی آحاد یک جامعه در زمینه‌های مختلف نسبت مستقیم دارد.

مدام و پس از هر بار که از کلمه «آزادی» استفاده می‌کنند، هزار  «اما» و «اگر» و «بهانه» و «حالا زوده» و «می‌خوای بیش‌تر بهش فکر کنی ؟» و.‌.. ردیف نمی‌کنند.

واقعیت امر اینست که صدای دوم، فعلا در اقلیت و پراکندگی‌ است. تعداد بسیار کمی هستند که وفادارانه در این روزگار، بی‌اما و اگر، از آزادی سخن بگویند.