فقط بگم وحشتناک‌ترین اتفاقی که الان می‌تونه بیفته اینه که اعتراضات بخوابه.
چنان وحشتناک میشه که حتی توی کابوس هم نمی‌تونیم تصورش کنیم.

کاش سال دیگه وقتی آرشیو اینستا بهم پیام میده که «یک سال پیش در چنین روزی اینو استوری کردی» بتونم لبخند بزنم و بگم تموم شد. گذشت. رفتن.

لست سین همتون within a week شده. دارم پروفایل‌ها و چنل‌هاتون رو نگاه می‌کنم و گریه می‌کنم.

ایران، حتی در تاریک‌ترین روزهایش هم، وسوسه‌ی ماندن دارد.

هر ویدئویی که از اجساد می‌بینم همین سوال واسم پیش میاد: زن‌ها کجان؟
من به چشم دیدم زن‌هایی که تیر خوردن رو. اسم ده‌ها زنی که در اعتراضات کشته شدن بیرون اومده. ولی بین اجساد زنی دیده نمیشه.
با پیکر بی‌جان زن‌ها چیکار می‌کنن؟!

خاک بر سر راجر واترز. درد و بلای چلسی هارت بخوره تو سرت.

روی تی‌شرت پینک فلویدم باید بنویسم «جز راجر»

وقتایی که اینقدر حالم بده که حتی گریه هم نمی‌تونم بکنم، چای می‌ریزم و شیرینی می‌خورم.
خیلی سوهان ساعدی‌نیا دوست دارم. امروز رفتم از سوپریِ ایرانی شهرمون سوهان بخرم که گفت نداریم.
اموال ساعدی‌نیا هم مصادره شده. ممکنه دیگه هیچوقت نداشته باشن.
یه سوهان چیه؟ یه شیرینی کنار چای واسه وقتی که نمی‌تونی حتی از خانوادت خبر بگیری چیه؟
این حرومزاده‌ها همینم ازمون گرفتن.
یک بدبختی توی زندگیم ندارم که باعث و بانیش آخوند نباشه.

هنوز هم از ایلام خبری نیست.
از کردستان.
از خوزستان.
از لرستان.
از بیشتر کشورمون بی‌خبریم.

تنها اکتیویست خارجی که ناامیدم نکرد چلسی هارت بود.

یه روز اینا میرن.
ولی اون روز ممکنه هیچکدوم از دوستام نباشن

یه کاری کردن که هر ایرانی همچین صحنه‌هایی رو به چشم دیده باشه.
دِ حرومزاده‌ها، چطوری، بر کی، تا کِی قراره حکومت کنین؟!؟
خودشون هم می‌دونن از همه نظر جز نظامی سقوط کردن و دارن با تمام قدرت چنگ می‌زنن.

«دل تو ایرانه، تن آواره‌ست»

نمی‌تونم درک کنم بقیه چطور به زندگی ادامه میدن.
می‌دونم مشکل از منه که همینجوری گیر کردم، ولی اصلا نمی‌تونم درک کنم بقیه چطور گیر نکردن.
ربطی به این روزها هم نداره. از اولش همینجوری بود.
بقیه کسایی که میومدن اینجا سعی می‌کردن خودشون رو فارغ از اونچه رها کرده بودن، دوباره اینجا بسازن و ریشه جدیدی پیدا کنن.
ولی من هیچوقت نتونستم از چیزی دل بکنم. روی هر چیزی که تو زندگیم رهاش کردم، رد چنگ و پنجه مونده.
اینجا هم مثل تشنه‌ی لب مرگ، هر قطره‌ای که می‌تونستم از ایران پیدا کنم رو جمع کردم.
نمی‌دونم بقیه چطور به چیزهای دیگه فکر می‌کنن و به کارهای دیگه‌شون می‌رسن. مسخره‌ست ولی شنیدن صدای خنده همسایه ایرانیم که داره راجع به کارش با دوستاش پشت تلفن گپ می‌زنه اعصابم رو خورد میکنه. دیدن ایرانیای دیگه تو ترم که دارن برای هم خاطره تعریف می‌کنن حالم رو بد می‌کنه. هر نشانه‌ای از نرمال بودن و وضعیت عادی حالم رو بد می‌کنه.
می‌دونم مشکل از منه که تا این حد مستأصل شدم ولی واقعا نمی‌تونم بفهمم چطور بقیه به اینجا نرسیدن.

دلم واسه فالوورام تنگ شده.
خاک بر سر آخوند.