‌در آغوش تنگنا و بیهودگیِ مطلوب و معقول، در آستانه‌ی جفای جنون با درد سایه انداخته روی منِ منفور، نه چندان زنده اما ماندنی بودم.

درموردش رو ریل قطار دراز میکشم.

0:54

‏هروقت نمیدونستی چی بگی، واسم آهنگ بفرست.

یه دیالوگی تو سریال ممنوعه بود، پرسید بزرگترین آرزوت چیه؟ گفت قبل کسایی که دوسشون دارم بمیرم.

سکوت، فریاد چیزهایست که گفتنش ممکن نیست.

اگه با شناختن شروع نشه ، با شناختن تموم میشه.

0:23

شما فکر میکنید دختر خوشگلا دوست پسر دارن
درصورتی که اونا تنها چیزی که دارن معده درده

آخر این همه رنج برای چیست؟

خدایا به هارت و پورتمون نگاه نکن
ما بدون تو دست و پا چلفتی تر از این حرفاییم🤍.

دقيقا همونجا به فنا رفتی که راجبش با Chat GPT صحبت كردی.

تلافیش بمونه اون شبی که فهمیدی هیچکس مثل من نمیتونه دوست داشته باشه، و من دیگه نبودم.

‏به عنوان کسی که آدمای زیادی حذف کرده میگم حذف کنید دوستان، جا باز میشه برا آدم حسابیا.

‏تابستون خوبی بود، تکرار نشه لطفا.

گفت چیزی عمیق بهم بگو:
گفتم من با کسانی خندیده‌ام که وحشتناک ترین چیزها را راجع به من گفته‌اند و فکر میکنند من نمی‌دانم...

استکانی نیمه سرد از چای،
با ته‌مانده از روزهای دودزده،
آرام و بی‌صدا در گوشه‌ای جا مانده‌اند.
هر سیگار نه از سر لذت‌، که پناهی‌ست به فراموشی؛
فراموشیِ لحظه‌هایی که چاره‌ای نمی‌ماند جز تکرار.
سیگار پشت سیگار‌، روز پشت روز،
و ما تماشگر سوختن خویشیم...
در دودی که نه از آتش ، که از بی‌حسی جان می‌گیرد
ما را با خود می‌برند در تکراری بی‌پایان‌!

دیدی چی شد؟ هرچقد بزرگتر شدیم غم‌هامون هم بزرگتر شد.

من فکر می‌کردم
سال ها باید یکی یکی سپری شوند
تا هر بار آدم،یک سال بزرگتر شود؛
اما این طور نیست،
این اتفاق یک شبه رخ می‌دهد...

تا آدم لاشی به پستت نخوره قدر خوبارو نمیفهمی