اگر روزی از نزدیک تو را دیدم، یک استکان چایی مهمانت میکنم. شاید با هم تله کابین سوار شدیم. شاید هم در دشت های خارج از شهر فریاد زدیم. نمیدانم در چه زمان و چه تاریخی، و نمیدانم چطور، اما آن روز تمام تلاشم را برای خنداندنت خواهم کرد.

دستکش ها ظریف ترین پوشاک ما هستند، تا بند بند انگشت هایمان را از سرما حفظ کنند. زیرا انگشت ها خیلی مهم اند. آنقدر مهم که با تکان دادنشان کتاب ها را نوشتیم، عروسک ها را ساختیم، نقاشی ها را کشیدیم، سیگار ها را ،‌ماشه ها را.
انگشت هایت... همان انگشت هایی که ساز میزنند، عطر میزنند، فال حافظ باز میکنند، لا به لای موهایم میپیچند.
انگشت هایم ... وقتی برای تو نامه مینویسند یا برایت گل میچینند، سیگارت را روشن میکنند یا زیپ کاپشنت را تا خرخره ات بالا میکشند.
انگشت ها مهم اند.

جهنم عجیبی‌ست این توده درونی!!

-منِ آغار

یه عقیده ی بودایی هست که میگه:

 "وجود و هستي بطور كلي از خالق گرفته تا مخلوق سراسر رنج و گرفتاري است و راه نجات، منحصر در كشتن آرزوها و تمنيات و اميال و قطع از وجود است."

یعنی اگر شخص، تمایل به زندگی رو درون خودش بکشه، موفق به تصفیه ی روح شده و از شر "وجود" خلاص میشه. و اگر تمایل به زندگی و آرزو ها درونش مونده باشه، به یک چرخه ی تولد پی در پی مبتلا میشه و تا ابد از رنج رها نمیشه.

و این روند هستی و رنج انقدر ادامه پیدا میکنه تا روحشون تصفیه شده و نجات پیدا کنن.

ولی خب،

این عقیده ی بودایی هاست

ما که بودایی نیستیم.

ما تا ابد توی این چرخه گیر میکنیم.

All i ask is If this is my last night with you
Hold me like I'm more than just a friend
Give me a memory I can use
Take me by the hand while we do what lovers do
It matters how this ends
Cause what if I never love again?