واقعا برام سواله که چرا احساس پیدا کردنم به بقیه انقدر پدیده‌ی نادریه.

رفتم یه عالمه شمع خریدم و قراره زیر نورش آرزو بنویسم.

البته اگه سه تا یعنی "یه عالمه"

تا یادم بمونه یه عصر جمعه توی نیمه‌های شهریور سال ۱۴۰۱، تنهایی طوری منو به جنون کشوند که از هر هفت میلیارد و هفتصدوپنجاه‌ودو میلیون‌ نفرتون متنفر شدم.

انقدر سرم تو آسمونه که ممکنه بیوفتم تو چاله.

تو بذار وقتی غروب شد برو.

اگه جنگ تموم شد برو.

این بزرگوار عالیه
باهاش عمیقا میخندم.

میگه که
عجیبه ما مژه داریم تا چیزی تو چِشِمون نره، ولی من به شخصه هرموقع چیزی تو چِشَم رفته مژه‌م بوده.