تا یادم بمونه یه عصر جمعه توی نیمه‌های شهریور سال ۱۴۰۱، تنهایی طوری منو به جنون کشوند که از هر هفت میلیارد و هفتصدوپنجاه‌ودو میلیون‌ نفرتون متنفر شدم.

انقدر سرم تو آسمونه که ممکنه بیوفتم تو چاله.

تو بذار وقتی غروب شد برو.

اگه جنگ تموم شد برو.

این بزرگوار عالیه
باهاش عمیقا میخندم.

میگه که
عجیبه ما مژه داریم تا چیزی تو چِشِمون نره، ولی من به شخصه هرموقع چیزی تو چِشَم رفته مژه‌م بوده.

از یه جایی به بعد دیگه روحم به چیزی اصرار نمی‌ورزه.

کاش می‌شد این آنلاین شاپ های تک‌نسخه‌فروش فقط یک بار برای همیشه "فروخته شد"شون رو به بقیه می‌گفتن و به من می‌فروختن.