بدونِ دخالت آلات موسیقی.

راستی آنجا هم، هر کس و ناکس خداست؟

خیلی خسته‌م.

هرچی زیر نورش نوشتم، بهم یه فاک نشون داد.

هر چیزی که خارج از این دنیا (out of this world) ساختم، دنیا بهم یه فاک نشون داد.

ولی خب اشکالی نداره.
دنیا جان نشونت میدم...

زیبایی‌های بی‌رنگ

زیبایی‌های بی‌رنگ

هر‌جایی تو نباشی، رنگ نداره.

بگذریم

درویشِ پیر

هایده ۴ سال بعد از انقلاب خوند:

روزای روشن، خداحافظ
سرزمین من، خداحافظ
روزای خوبت بگو کجا رفت؟
تو قصه ها رفت یا از اینجا رفت؟
انگار که اینجا هیچکی زنده نیست
گریه فراوون وقت خنده نیست
گونه ها خیسه، دلا پاییزه
باروون قحطی از ابر میریزه
همه باهم قهر، همه ازهم دور
روزا مث شب، شبا سوت و کور

همه عزادار، سر به گریبون
مردا سر دار، زنا تو زندون
نه تو آسمون نه رو زمینیم
انگار که خوابیم، کابوس میبینیم
نوبت میگیریم گیج و بی‌هدف
واسه مردن هم باید رفت تو صف
روزا و شبا، اینجور میگذرن
هرجا که بخوان، مارو میبرن

آخه تا به کی آروم بشینیم؟
حسرت بکشیم گریه ببینیم؟
ای زن تنها، مرد آواره
وطن دل توست، شده صد پاره
پاشو کاری کن، فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش.

۱۰ سال بعد از انقلاب هم یه یادآوری کرد‌ که:
بمیرم من، واسه ایرون.

شب بخیر🌘

یه روز خوب میاد، که ما اونارو بکشیم.