درویشِ پیر

هایده ۴ سال بعد از انقلاب خوند:

روزای روشن، خداحافظ
سرزمین من، خداحافظ
روزای خوبت بگو کجا رفت؟
تو قصه ها رفت یا از اینجا رفت؟
انگار که اینجا هیچکی زنده نیست
گریه فراوون وقت خنده نیست
گونه ها خیسه، دلا پاییزه
باروون قحطی از ابر میریزه
همه باهم قهر، همه ازهم دور
روزا مث شب، شبا سوت و کور

همه عزادار، سر به گریبون
مردا سر دار، زنا تو زندون
نه تو آسمون نه رو زمینیم
انگار که خوابیم، کابوس میبینیم
نوبت میگیریم گیج و بی‌هدف
واسه مردن هم باید رفت تو صف
روزا و شبا، اینجور میگذرن
هرجا که بخوان، مارو میبرن

آخه تا به کی آروم بشینیم؟
حسرت بکشیم گریه ببینیم؟
ای زن تنها، مرد آواره
وطن دل توست، شده صد پاره
پاشو کاری کن، فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش.

۱۰ سال بعد از انقلاب هم یه یادآوری کرد‌ که:
بمیرم من، واسه ایرون.

شب بخیر🌘

یه روز خوب میاد، که ما اونارو بکشیم.

عاشق کامنتای زیر توئیت زدبازی‌ام.

توی میدان های اردبیل پر از مامور و خانومای بسیجیه.

منِ ناچیز هم چیزی جز فاک نشون دادن بهشون، از دستم برنیومد.

اونا خیلی از مردم می‌ترسن.

در پیاده‌راه عالی‌قاپو، یه دخترو از موهاش کشیدن بردن.

عالی‌قاپو _ اردبیل

داشتم فکر می‌کردم «فوقش چهارتا باتوم می‌خوریم. نمی‌کشنمون که.» بعد یادم اومد کشتن که الان اینجای کاریم.

هرچیزی که یه زمانی باعث حال خوبم باشه، سببِ وحشتم میشه، چون به محض این‌که از دست بره، حالم بدتر از "قبل از اون چیز" میشه.

اینجا یه دختر مرده، میگن خودشو کشته، ولی معلوم نیست.