همه عزادار، سر به گریبون
مردا سر دار، زنا تو زندون
نه تو آسمون نه رو زمینیم
انگار که خوابیم، کابوس میبینیم
نوبت میگیریم گیج و بی‌هدف
واسه مردن هم باید رفت تو صف
روزا و شبا، اینجور میگذرن
هرجا که بخوان، مارو میبرن

آخه تا به کی آروم بشینیم؟
حسرت بکشیم گریه ببینیم؟
ای زن تنها، مرد آواره
وطن دل توست، شده صد پاره
پاشو کاری کن، فکر چاره باش
فکر این دل پاره پاره باش.

۱۰ سال بعد از انقلاب هم یه یادآوری کرد‌ که:
بمیرم من، واسه ایرون.

شب بخیر🌘

یه روز خوب میاد، که ما اونارو بکشیم.

عاشق کامنتای زیر توئیت زدبازی‌ام.

توی میدان های اردبیل پر از مامور و خانومای بسیجیه.

منِ ناچیز هم چیزی جز فاک نشون دادن بهشون، از دستم برنیومد.

اونا خیلی از مردم می‌ترسن.

در پیاده‌راه عالی‌قاپو، یه دخترو از موهاش کشیدن بردن.

عالی‌قاپو _ اردبیل

داشتم فکر می‌کردم «فوقش چهارتا باتوم می‌خوریم. نمی‌کشنمون که.» بعد یادم اومد کشتن که الان اینجای کاریم.

هرچیزی که یه زمانی باعث حال خوبم باشه، سببِ وحشتم میشه، چون به محض این‌که از دست بره، حالم بدتر از "قبل از اون چیز" میشه.

اینجا یه دختر مرده، میگن خودشو کشته، ولی معلوم نیست.

حالا لازم نبود اشک‌آور بزنی بهم. همین که دیدم بچه ۴-۵ ساله زار می‌زد مامان چشمام، چشمام، چشمام... اشکم دراومد.

از شدت خبر های بد واتفاقای دردناکی که برای شخص خودم، و وطنم افتاده، دیگه جونی ندارم.

نمی‌دونم چقدر صحت داره، ولی بیاید ادامه بدیم.

تا حالا تو عمرم انقدر نگفته بودم مراقب خودت باش.