عاشق کامنتای زیر توئیت زدبازی‌ام.

توی میدان های اردبیل پر از مامور و خانومای بسیجیه.

منِ ناچیز هم چیزی جز فاک نشون دادن بهشون، از دستم برنیومد.

اونا خیلی از مردم می‌ترسن.

در پیاده‌راه عالی‌قاپو، یه دخترو از موهاش کشیدن بردن.

عالی‌قاپو _ اردبیل

داشتم فکر می‌کردم «فوقش چهارتا باتوم می‌خوریم. نمی‌کشنمون که.» بعد یادم اومد کشتن که الان اینجای کاریم.

هرچیزی که یه زمانی باعث حال خوبم باشه، سببِ وحشتم میشه، چون به محض این‌که از دست بره، حالم بدتر از "قبل از اون چیز" میشه.

اینجا یه دختر مرده، میگن خودشو کشته، ولی معلوم نیست.

حالا لازم نبود اشک‌آور بزنی بهم. همین که دیدم بچه ۴-۵ ساله زار می‌زد مامان چشمام، چشمام، چشمام... اشکم دراومد.

از شدت خبر های بد واتفاقای دردناکی که برای شخص خودم، و وطنم افتاده، دیگه جونی ندارم.

نمی‌دونم چقدر صحت داره، ولی بیاید ادامه بدیم.

تا حالا تو عمرم انقدر نگفته بودم مراقب خودت باش.

تا حالا تو عمرم انقدر با خودم زمزمه نکرده بودم "چیزیش نشه"

مراقب خودتون باشید.

دلیل که زیاده عزیزم. ولی تو بیا بگو نمیتونم اشک‌هات رو ببینم،
شاید بند اومد.