اینجا هستی.
شب‌ها در چینه دانم به خواب فرو می‌روی‌. می‌فشارمت.
غم را می‌گویم. امشب زاریدیم. باید کم‌کم بالا بیاورمت.
بخوابم. بنوشم. بکشم. ببینم.
تو را می‌بینم. غم را می‌بینم. تکرار احساس؟
باید تلاش کنم. من دیگر اینجا،
مقابلم تورا نمی‌خواهم.
من آزرده‌ام. من نمی‌خواهم.

برام صدای حال‌و‌هوا های مختلف ضبط کنید و بفرستید♡

خوشت حاله؟
یا غمت گینه؟

دیشب مه بود، رفتیم قبرستون.

بیا و باهام ۱۸ کیلومتر ولیعصر رو قدم بزن.

گوشواره‌هاش، مروارید بود.
شال‌گردن‌ش رنگارنگ بود.
موهاش کوتاه و سفید.
اما از همه زیباتر ناخن هاش بود، که قرمز بود.

خدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخداخداخداخدامی‌آیدمی‌آیدخدامی‌آیدمی‌ماند‌می‌ماند‌می‌ماندخدا‌می‌آیدخدا‌می‌ماندخدامی‌‌ماندخدامی‌ماند

مثل یه زندانی که زندان‌بانش ول کرده رفته و اصلا یادش نیست یه آدم توی این سلوله. یا باید با قاشق زمین رو بکَنم، یا صبر کنم یکی بیاد نجاتم بده، یا منتظر زندان‌بان بمونم، یا بپوسم.
احتمالاً بپوسم.

دشتِ ناهموار سینه‌‌ جولانگاه تو،
من بودم که قلب رو بوسیدم.