خوشت حاله؟
یا غمت گینه؟

دیشب مه بود، رفتیم قبرستون.

بیا و باهام ۱۸ کیلومتر ولیعصر رو قدم بزن.

گوشواره‌هاش، مروارید بود.
شال‌گردن‌ش رنگارنگ بود.
موهاش کوتاه و سفید.
اما از همه زیباتر ناخن هاش بود، که قرمز بود.

خدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخداخداخداخدامی‌آیدمی‌آیدخدامی‌آیدمی‌ماند‌می‌ماند‌می‌ماندخدا‌می‌آیدخدا‌می‌ماندخدامی‌‌ماندخدامی‌ماند

مثل یه زندانی که زندان‌بانش ول کرده رفته و اصلا یادش نیست یه آدم توی این سلوله. یا باید با قاشق زمین رو بکَنم، یا صبر کنم یکی بیاد نجاتم بده، یا منتظر زندان‌بان بمونم، یا بپوسم.
احتمالاً بپوسم.

دشتِ ناهموار سینه‌‌ جولانگاه تو،
من بودم که قلب رو بوسیدم.

قرار بود به جای خریدنِ کادو، هربار یکم از عطرت رو بزنی به پاکت و برام بیاری.
اینجوری مجبور بودیم وقتی بوش پرید همو ببینیم.
اینجوری همیشه بوی تنت کنارم بود.
بوی عطرت پرید و نبودی و نیومدی و پاکت پاره شد و بوی تنت یادم رفت‌.

وقتی آخر همه جمله‌هام نقطه می‌ذاشتم حرص می‌خوردی
دیگه نمی‌ذارم
بیا