خدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخدامی‌‌آیدخداخداخداخدامی‌آیدمی‌آیدخدامی‌آیدمی‌ماند‌می‌ماند‌می‌ماندخدا‌می‌آیدخدا‌می‌ماندخدامی‌‌ماندخدامی‌ماند

مثل یه زندانی که زندان‌بانش ول کرده رفته و اصلا یادش نیست یه آدم توی این سلوله. یا باید با قاشق زمین رو بکَنم، یا صبر کنم یکی بیاد نجاتم بده، یا منتظر زندان‌بان بمونم، یا بپوسم.
احتمالاً بپوسم.

دشتِ ناهموار سینه‌‌ جولانگاه تو،
من بودم که قلب رو بوسیدم.

قرار بود به جای خریدنِ کادو، هربار یکم از عطرت رو بزنی به پاکت و برام بیاری.
اینجوری مجبور بودیم وقتی بوش پرید همو ببینیم.
اینجوری همیشه بوی تنت کنارم بود.
بوی عطرت پرید و نبودی و نیومدی و پاکت پاره شد و بوی تنت یادم رفت‌.

وقتی آخر همه جمله‌هام نقطه می‌ذاشتم حرص می‌خوردی
دیگه نمی‌ذارم
بیا

پدرم از کلمه خاموشی بدش میومد.
همیشه میگفت اون چراغو راحت کن.
•در دنیای تو ساعت چند است

گفت من‌ که کنارتم، حتی اگه برم اونور دنیا.
لبخند زدم با صورت خیس.

زندگی امشب زیباست و میخوام روی تخت‌ِ خوابگاه بایستم و برقصم

جالبه که هیچ دلیلی هم برای حال‌های خوبم ندارم
ناگهان ذهنم تصمیم میگیره خوب باشم.

این مواقع دوست دارم به آدمای دورم بگم که چقدر قشنگن.
زیبایی‌هاشونو لیست کنم و براشون بخونم.