در تاریکیِ بعد از غروب، فانوس‌هایی روشن کرد و با هرکدام آرزویی کرد و به آسمان فرستاد.
حالا هم تاریکی زیبا بود، هم فانوس‌ها، هم آرزوهایش.

عشق نمیخوام دیگه.
قدرت می‌خوام.

استاد گفت کی تا حالا احساس حقارت نداشته؟
و هیچ‌کس دستش رو بالا نبرد.

آزادی

اولین پاکتو خریدم، چشمای مهدیه می‌سوخت.
بازش کردم یادم افتاد که چند روز پیش فندکمو قاپیدن، چشمای مهدیه می‌سوخت.
دربه‌در دنبال فندک رسیدیم به یه کافه‌ی کهنه‌ی کوچولو که فقط قهوه می‌فروخت... چشمای مهدیه می‌سوخت.
دوتا مرد بودن، نگاهشون زیبا بود،‌ پیرمرد فندکش رو قرض داد، روشنش کردم، چشمای مهدیه می‌سوخت.
پیرمرد بدون اینکه من رو قضاوت کنه گفت: اگه می‌خواد بگو بیاد چشماشو با چایی بشوره...
چشمای مهدیه می‌سوخت.

بلاخره بهش رسیدم!...
آموزشگاه طراحیِ استاد بزرگمهر حسین‌پور:))

تنهایی نشستم یه جای قشنگ و دارم فیگورهای مختلف آدم هارو طراحی می‌کنم.
این بهترین "تنهایی" زندگیمه.

امیدوارم سری بعدی ببینمت هانلی