اولین پاکتو خریدم، چشمای مهدیه می‌سوخت.
بازش کردم یادم افتاد که چند روز پیش فندکمو قاپیدن، چشمای مهدیه می‌سوخت.
دربه‌در دنبال فندک رسیدیم به یه کافه‌ی کهنه‌ی کوچولو که فقط قهوه می‌فروخت... چشمای مهدیه می‌سوخت.
دوتا مرد بودن، نگاهشون زیبا بود،‌ پیرمرد فندکش رو قرض داد، روشنش کردم، چشمای مهدیه می‌سوخت.
پیرمرد بدون اینکه من رو قضاوت کنه گفت: اگه می‌خواد بگو بیاد چشماشو با چایی بشوره...
چشمای مهدیه می‌سوخت.

بلاخره بهش رسیدم!...
آموزشگاه طراحیِ استاد بزرگمهر حسین‌پور:))

تنهایی نشستم یه جای قشنگ و دارم فیگورهای مختلف آدم هارو طراحی می‌کنم.
این بهترین "تنهایی" زندگیمه.

امیدوارم سری بعدی ببینمت هانلی

وقتی دی بودم یه پیر‌مرد طراحی‌م رو توو دستم دید و گفت "نقاشی، هنر انبیاست." و بعد بهم لبخند زد.

امروز فهمیدم که چقدر با آتاناز خانم بهم خوش می‌گذره :))

طاهر قریشی داره می‌خونه:
"ای بی‌وفا، راز دل بشنو از خموشیِ من.
این سکوت مرا ناشنیده مگیر."
ناشنیده می‌گیره طاهر جان، عادت کن.

تنهایی تهش یه آدمی ازت میسازه که دیگران از کنارت بودن لذت ببرن، نه از نظر این که آدم گوه خاصی بشه، نه اون اشتباس، از این منظر که انقدر اخلاق و رفتار منعطف میشه که آدم بهتری میشی، چون تنهایی کارخونه‌ی خود سازیه.

عاشقانه‌های عصبانی😂