تنهایی نشستم یه جای قشنگ و دارم فیگورهای مختلف آدم هارو طراحی می‌کنم.
این بهترین "تنهایی" زندگیمه.

امیدوارم سری بعدی ببینمت هانلی

وقتی دی بودم یه پیر‌مرد طراحی‌م رو توو دستم دید و گفت "نقاشی، هنر انبیاست." و بعد بهم لبخند زد.

امروز فهمیدم که چقدر با آتاناز خانم بهم خوش می‌گذره :))

طاهر قریشی داره می‌خونه:
"ای بی‌وفا، راز دل بشنو از خموشیِ من.
این سکوت مرا ناشنیده مگیر."
ناشنیده می‌گیره طاهر جان، عادت کن.

تنهایی تهش یه آدمی ازت میسازه که دیگران از کنارت بودن لذت ببرن، نه از نظر این که آدم گوه خاصی بشه، نه اون اشتباس، از این منظر که انقدر اخلاق و رفتار منعطف میشه که آدم بهتری میشی، چون تنهایی کارخونه‌ی خود سازیه.

عاشقانه‌های عصبانی😂

یه جوری دیگه هیچی برام مهم نیست که دارم از خودم می‌ترسم.

تموم شد. قرمه‌سبزی یاد گرفتم.
دیگه زن نمی‌خوام!

ولی من هنوز یاد نگرفتم و زن می‌خوام!

توو یکی از کلاس‌هامون، استاد تصاویر چشم‌های مختلف رو نشون‌مون می‌داد و باید یک‌ گزینه رو برای توصیف احساسِ اون چشم‌‌ها انتخاب می‌کردیم...

من می‌گم "عشقی که تبدیل به خشم شد."
تو چی می‌گی؟