تو هیچ تصوری از اینکه چقدر بهت فکر میکنم نداری.

تو هیچ تصوری از اینکه چقدر دوست دارم نداری.

تو هیچ تصوری از احساسات من نسبت به خودت نداری.

خونه تویی.
خونه تویی.

ولی خودت خبر نداری حقیقتا.

چنل داشتن قشنگ نیست
اینکه اینجا بنویسی و نتونی به‌ خودش بگی، قشنگ نیست.

ولی خب...

همین.

و من چقدر دوست دارم برم خونه...
برم خونه...

شاعر چی می‌گه؟

به خواب می‌روم
آکورد می‌شوم
از فا، تا دو، به می__گِریَم

تویی و باد و اتوبان
چشمات
دستات
تویی و باد و اتوبان
لب‌هات
بوسه‌هات
تویی و باد و اتوبان
رویا
U turn

تنهایی، در کابوسم میرقصم.

از پشتِ شب های خاموشم، با من بگو، گریه کن.

اینکه سرتو گرم کنی تا فکرا حمله نکنن از همه چیز فجیع تره.
از اون فجیع تر اینه که بازم آخر روز، آخر شب، آخر مکالمه، آخر خنده ها، آخر فیلم، آخر کتاب، همونجایی که سرگرمی‌هات تموم شدن، میبینی هنوز توی همون نقطه‌ای؛ و حمله میکنن.