تو هیچ تصوری از احساسات من نسبت به خودت نداری.

خونه تویی.
خونه تویی.

ولی خودت خبر نداری حقیقتا.

چنل داشتن قشنگ نیست
اینکه اینجا بنویسی و نتونی به‌ خودش بگی، قشنگ نیست.

ولی خب...

همین.

و من چقدر دوست دارم برم خونه...
برم خونه...

شاعر چی می‌گه؟

به خواب می‌روم
آکورد می‌شوم
از فا، تا دو، به می__گِریَم

تویی و باد و اتوبان
چشمات
دستات
تویی و باد و اتوبان
لب‌هات
بوسه‌هات
تویی و باد و اتوبان
رویا
U turn

تنهایی، در کابوسم میرقصم.

از پشتِ شب های خاموشم، با من بگو، گریه کن.

اینکه سرتو گرم کنی تا فکرا حمله نکنن از همه چیز فجیع تره.
از اون فجیع تر اینه که بازم آخر روز، آخر شب، آخر مکالمه، آخر خنده ها، آخر فیلم، آخر کتاب، همونجایی که سرگرمی‌هات تموم شدن، میبینی هنوز توی همون نقطه‌ای؛ و حمله میکنن.

تو به من خندیدی و نمی‌دانستی
من به چه دلهره از باغچه‌ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سال‌هاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می‌دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه‌ی کوچک ما سیب نداشت؟
-حمید مصدق | #شعر_اول

من به تو خندیدم
چون‌‌که می‌دانستم
تو به چه دلهره از باغچه‌ی همسایه
سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی‌دانستی باغبان باغچه‌ی همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده‌ی خود
پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک
لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی‌خواست به خاطر بسپارد
گریه‌ی تلخ تو را
و من رفتم و هنوز
سال‌هاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می‌دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می‌شد اگر باغچه‌ی خانه‌ی ما سیب نداشت؟
-فروغ فرخزاد | #شعر_دوم