یه جایی خوندم نوشته بود اگه یه بخش خاصی از کورتکس مغز توسط هر چیزی لمس بشه، طرف حس میکنه یه خاطره زنده شده و دوباره داره زندگیش میکنه.
فکر کن بخوای یکیو شکنجه بدی و از این روش استفاده کنی و لحظه‌ی از دست دادن عزیزانشو بذاری جلوی چشمش. هر روز حس کنه داره از دستشون میده.

الان کنجکاو شدم بدونم که اگه من قراره باشه قربانی بشم چه خاطره ای زنده میشه

قربانی چیه شکنجه منظورم بود

ذهنم مثل یه دریای اسکل پر از خاطره داره به همه جا سرک میکشه و به سه چهار تا زبون چیز میز پخش میکنه و پنج نفر دارن با هم دعوا میکنن و ده بیست نفر طرفداری دعوای اون پنج نفرو و دارم کنسرت تیلور رو تجربه میکنم در حالی تیلور داره ریمیکسی از سون و دیس ایز می ترایین و بتی و آگوست و کاردیگن با هم رو میخونه و صحنه داره فرو میریزه و کافیه به تو و چشمات فکر کنم تا آروم بگیرم.

قربانی شکنجه هم معنی میده

خرداد از اول واست پلی میشه

شکنجه اینجا مناسبتر نیست؟

چمید

منظورم از که وقتی میگم دوستت دارم:

اگر میدانید از کدوم گوری میشه یه پی دی اف درست حسابی برای کتاب آدم های سمی پیدا کرد لطفا کمک.

بچه ها جونم
بدونین که بنده در روز های امتحان نهایی دارم امتحان میدم و معمولا تا ساعت یازده هم تو پارک رو به روی مدرسه هستم
عاشق سوپرایز هم هستم
حضورتون برای این انسان دلتنگ خیلی خوشحال کننده‌اس
متشکرم

پلی لیست sad, happy, confused friends »»»»»»»»

میشه گفت تنها استفاده مفیدم از گرم کردن قبل از ورزش اینه که الان به تنهایی میتونم زیپ لباسمو باز کنم وگرنه همه جور آسیبی رو بنده کشیدم در طول این مدتی که ورزش کار کردم

الانم که فکر میکنم نصف آسیبام (از جمله آسیب زانو و آرنج و مچ دست و قوزک پا و کتف و...) به دلیل نوب سگ بودن تیم حریف و خطاهای مغولی و وحشیانه بوده وگرنه من کلا همینجوری توسط خودم آسیبی ندیدم.
نصف دیگه‌اش بخاطر کفشام بوده.

گاهی بزرگترین غصه‌ای که گلوم رو فشار میده اینه که از بعضی از دوستام، خیلی دورم. مثلا وقتی مید به‌صورت کژوال پیام میده "گشنمه"، حقیقتا دلم میخواد یه ظرف لازانیا درست کنم بردارم ببرم براش، یا با یه کیک کوچیک بیام پارک پیش تو، برای آفرین چندتا کتاب نفیس بخرم و ببرم سوپرایزش کنم، از یه خیابونی رد میشم و یهو حس میکنم اگه فلان دوستم اینجا بود چقدر از این فضا خوشش میومد. اسم یه گوشه از دانشگاهمون که وقتی تنهام و میخوام با فلان دوستم صحبت کنم رو به اسم اون نام‌گذاری کردم که وقتی این دانشگاه قبول شد، بیارمش اینجا رو بهش نشون بدم. یه‌روز واقعا لازم دارم اینطوری زندگی کنم و همش تو ذهنم نباشه. نیاز دارم با کسایی که دوست میشم، تو دنیای واقعی هم وقت بگذرونم.

:(💔

چرا همه‌ی اسنپایی که رنج سنی سی تا چهل دارن درگیر شماره دادن به من هستن؟ چرا واقعا چرا؟

لعنتی آخه قیافه هم ندارم تو فرم مدرسه به چی میخوای شماره بدی

و چرا هر کسی میشنوه هدف من دامپزشکیه میزنه زیر خنده؟ چرا دوبار با فاصله یک ساعت در روز؟