آدم گاهی یادش می‌ره ارزشش کجاست. یادش می‌ره چقدر خوب و قشنگه و میچسبه به همون لباسای تنگ و کوتاه آدمای بی ارزش و بچه های کوچیک و حرفای پوست پیازی. بعد که نفست در نمیاد میگی ای خدای من، من چرا نمیتونم نفس بکشم؟ چرا دلم تنگه؟ چرا حالم خوب نمیشه؟

بعد که پوستای پیازو میندازی دور، اون لباسای تنگو میذاری تو کمد بعد یهو به خودت میای میبینی عه، هوا چقدر صافه. چقدر گلا بوی خوبی میدن. چقدر آدما مزخرف نیستن. چقدر حال دلم بد نیست. چقدر همه چیز یجوریه.

باباجان من، سختش نکن. بذار نفس بکشی. خودت باش. لذت ببر. نچسب به این برچسبای فیک و مزخرف. نچسب به تعریف قارچی که نمیتونه خودشو از فساد نجات بده. اون گلدون کثافتو بنداز دور و پنجره ها رو باز بذار که هوا عوض شه.

نفس بکش قشنگ من. نفس بکش.

این همه تغییر کردم ولی هنوز سردردم باهامه.

اجازه بدید به سینوزیت فحش مادر و خواهر بدم که سرم رو مورد عنایت خودش قرار داده.

یه عکسایی پیدا کردم از خودم که واقعا وای مادر بگرید.

Omg

زیاد نیست مگه

نمیتوانم پیدا کنم.

اونی که دستتو گذاشتی رو دکمه‌ی ری اکت
بله، خود خودت
میدونستی من ازت خوشم میاد؟!

دیدم میفرستم برات

قارچ نگه داشتن توی اتاق کلا چیز متداولی نیست

متشکرم ای الهه‌ی زیبا

و همینطور بو کردن قارچ

چقدر خوبه

میشه نفرت پراکنی کنم

عالیه

نه این که عالی باشه کلا نفرت پراکنی کار خوبی نیست

این که میتونم خودمو خالی کنم و مطمئنم باشم همتون میدونید که واقعا منظوری ندارم عالیه

این که پناه دارم عالیه