پرایوت شیر عزیز، اگه داشتی با دوستت حرف میزدی که امیدوارم خوشحال شده باشی از اون لحظات. اگه داشتی به شخص دیگه‌ای که تو همین حاله پیام می‌دادی هم همونطور. ولی اگه جاجم کردی، میخوام یاد آوری کنم که my life, my choice, my decision

چقدر خوبه که نیاز ندارم به این فکر کنم که معیوبم و چقدر زندگی بدون پنیک زیباست و چقدر همه چیز خوبه.

کاش تافت داشتم. مطمئنم به محض این که آنا برسه اینجا همون اعتماد به نفس نو پام خورد میشه.

وقتی یه قارچی سمیه، نباید بوش کنی، نباید بهش دست بزنی، نباید تو اتاقت نگهش داری، نباید بریزی تو غذات و بخوری.
من چیکار کردم؟ با گلدون و خاک اون قارچو گذاشتم تو اتاقم و غصه میخوردم که چرا اینقدر حالمم بده. آخه باباجان.

آهای اون سه تایی که دارین حرفامو میخونین، تا حالا یادتون افتاده چقدر با ارزشید؟ (البته مگه این که آدم بدی باشین.)

آدم گاهی یادش می‌ره ارزشش کجاست. یادش می‌ره چقدر خوب و قشنگه و میچسبه به همون لباسای تنگ و کوتاه آدمای بی ارزش و بچه های کوچیک و حرفای پوست پیازی. بعد که نفست در نمیاد میگی ای خدای من، من چرا نمیتونم نفس بکشم؟ چرا دلم تنگه؟ چرا حالم خوب نمیشه؟

بعد که پوستای پیازو میندازی دور، اون لباسای تنگو میذاری تو کمد بعد یهو به خودت میای میبینی عه، هوا چقدر صافه. چقدر گلا بوی خوبی میدن. چقدر آدما مزخرف نیستن. چقدر حال دلم بد نیست. چقدر همه چیز یجوریه.

باباجان من، سختش نکن. بذار نفس بکشی. خودت باش. لذت ببر. نچسب به این برچسبای فیک و مزخرف. نچسب به تعریف قارچی که نمیتونه خودشو از فساد نجات بده. اون گلدون کثافتو بنداز دور و پنجره ها رو باز بذار که هوا عوض شه.

نفس بکش قشنگ من. نفس بکش.

این همه تغییر کردم ولی هنوز سردردم باهامه.

اجازه بدید به سینوزیت فحش مادر و خواهر بدم که سرم رو مورد عنایت خودش قرار داده.

یه عکسایی پیدا کردم از خودم که واقعا وای مادر بگرید.

Omg

زیاد نیست مگه

نمیتوانم پیدا کنم.

اونی که دستتو گذاشتی رو دکمه‌ی ری اکت
بله، خود خودت
میدونستی من ازت خوشم میاد؟!

دیدم میفرستم برات

قارچ نگه داشتن توی اتاق کلا چیز متداولی نیست

متشکرم ای الهه‌ی زیبا

و همینطور بو کردن قارچ