«ما زیباترین بچه‌های جهان را در خاک گذاشته‌ایم»

در اثنای سفر درونیمان، اندوهمان را گم کرده‌ایم

آدما باید یاد بگیرن هم همدیگرو توی کمال و همدیگرو توی عدم کمال بپذیرن و در عین حال بهم کمک کنن برای رسیدن به نهایت خود. مثلا وقتی طرف افسردگی داره باید بپذیری که نمیتونه مثل توی عادی بابت هر چیزی خوشحالی کنه (نقص طرف) و باید کمی بهش فشار بیاری که مدام توی افسردگیش تنها نمونه (حرکت به سوی کمال) و وقتی میبینی که داره بهتر میشه نباید یهو بهش بگی واااای خورشید از کدوم طرف در اومده (پذیرش حرکت به سوی کمال)
نمونه‌اش من. من یه انسانم ولی خب نمرات درسی خوبی نگرفتم (نقص) ولی دارم تلاش میکنم که نمرات بهتری بگیرم (حرکت به سوی کمال) ولی وقتی میبینم اطرافیانم مدام میگن «تو که هر کاری بکنی بازم نمره‌ات کمه» و «وای از الان شروع کردی به درس خوندن؟ فکر میکنی میرسی؟» دلم میخواد بزنم توی دهنشون. چون که آدمای اطراف من حرکتم به سوی کمال رو نپذیرفتن و فکر میکنن من باید توی نقص خودم غرق بشم.

باور نکردنیه.

بهترین تعریفم از یه شخص: کنار تو حوصلم سر نمیره

I see و pathetic فوق العاده است گفتنشون-

طرف با درکی که داشت میتونست یه جامعه شناس صاحب سبک باشه ولی زندگی به چه حالی برده بودش؟ راننده اسنپ بودن

چرا ما آدما ترجیح میدم همه کار بکنیم اما با خود واقعیمون کنار نیایم؟

خب مگه چشه زن، به این زیبایی زیر خاکستر داری میدرخشی، به خودت بیا و خودت رو دوست بدار، درو باز کن بگو من فوق العاده ام دم و دستگاه نداشته‌ام در همه‌ی تان

درک کردن خودم واقعا سخت ترین کار زندگیمه، و من همچنان از دیگران توقع دارم منو درک کنن

البته تقصیر انسان های فانی نیست، من زیادی خوبم

یعنی حماقتی که در میون انسان ها موج میزنه رو میخوام بدم به آفرین ازش برق تولید کنه واسه خوندن کتاب ازش استفاده کنیم

Shut up I'm a GOD

کلامی از دفتر شعرم:
«کدام یک می‌دانست "مرگ بودن" چه دردی دارد در عشق زندگی؟»

ما آدم ها دیگر هم دیگر را نمیتوانیم، لطفا به گربه ها بگویید آنها بر ما حکومت کنند.

جا به جایی یه دو و پنج در جزوه میتونه یه درصد منفی براتون بیاره عزیزان

سرم درد دارد. در لحظه‌ی سردرد زندگی می‌کنم. این زندگی ارزش زنده ماندن را ندارد.

دلم می‌خواهد همه چیز را گاز بگیرم

هر بار بیشتر خدا رو شکر میکنم که خطم ایرانسل نیست