اونجوری که مردم به کانسپت خدا اعتقاد دارن اعتقاد ندارم

مفهوم خدا برام متفاوت شده از هر چیزی که مردم میگن، چیزی که مردم ازش ساختن یه بت دروغینه و حتی چیزی که من دارم هم بتی دروغینه. خدا مارو به عنش هم نگرفته و نخواهد گرفت و قرار نیست کاری بکنه و قرار نیست نجاتمون بده. ما نتیجه‌ی یکی از آزمایش های بی پایانشیم که موفقیت آمیز شده و میخواد ببینه سازگاری این آزمایش (بشریت) با محیطی که خودش ساخته (زمین) به اندازه‌ی بقیه‌ی آزمایش هاش (بقیه‌ی گونه هایی که آفریده) هست یا نه، و امکان داره این آزمایش رو بار های متفاوت روی سیارات متفاوت انجام داده باشه و هر بار شکست خورده باشه یا یه بار موفق شده و تصمیم گرفته با یه پارامتر متفاوت امتحانش کنه.
خدا یه قمار بازه، و ما هم اون برگه هایی هستیم که میتونه برد و باختشو مشخص کنه، و قمار هم انقراضه.

گل به دست آوردم

حسی که گل نرگس به آدم میده فوق العاده‌اس

خب قطعا آزمایش کننده تصمیم نمیگیره واسه یه آزمایشش دلرحمی به خرج بده و به دعاهاشون گوش بده و باور کنه.

دعا کردن احمقانه‌اس

دلم واسه اون موقعایی که آفرین سوفی صدام میکرد تنگ شده

و منم چقدر اون دفعاتو جدی گرفتم و چندین بار خودمو تو شعرام سوفی صدا کردم

همتون یه جایی توی دفتر شعرم داشتین، فقط مثل ذهن من فکر نمیکردین که بتونین متوجه بشین کدوم شمایین

کی فکر میکنه آفرین بشه مرگ، ترنج بشه زندگی، پارمیدا بشه سرو، مهرآسا بشه عشق، میتا بشه جنگجوی جنگ آرامش/ملکه‌ی اندوه و من بشم آغوش و همشونو در بر بگیرم؟

کی فکرشو میکرد غزل بشه سرخ مطلق من؟

دلم برای آفرین تنگ شده

همینجور پارمیدا

همینجور ترنج

همینجور مبینا و ستایش

دلم میخواد یه کارتن بذارم رو سرم و وانمود کنم وجود ندارم

چون نگفتم بقیتون توی دفتر شعرم چی هستین دلیل نمیشه نباشین، صد و پنجاه صفحه شعره

و نصف اون اسمایی که گفتم فقط از شعر «مسافر دیار عشق» برداشته شدن

این شعر کلا ۱۳ صفحه نیست