از چیزهای یهویی تعجب میکنم

دقت کردید ماهی چقدر آرامش داره؟ یعنی توی صداش و لحنش و کلماتش و وجودش و دیدنش یه آرامش خاصی داره. اصن آدم حس میکنه سایرنه.

میدونی خیلی حق داره ها. من هیچ وقت نظمو به آرامش ترجیح ندادم، پس چرا الان؟

حق میبینم عزیزان. شایدم میشنوم؟

من همیشه تلاش کردم حتی به قیمت اشک ریختنم و درد کشیدنم موقعیتو کنترل کنم. همیشه هم تلاش کردم سرپا باشم. همیشه تلاش کردم نترس باشم و همین ترسه منو ترسو هم بار آورد. شدم آدمی که اگه بهش دو تا کارو بسپاری پنیک میکنه و بعد به خودم اومدم و گفتم بدترشو کردم و سرپا موندم، چرا از این میترسم؟

بعد که دوباره به خودم اومدم (نمیخوام این پروسه رو توضیح بدم چون خودمم هنوز توش سوالاتی دارم.) الان که خودمو میبینم برام عجیبه. چه قدرتی دارم که الان سر پام؟ چه چیزیه که وادارم میکنه برم جلو و ادامه بدم و کم نیارم؟ فکر کنم همین چیزاس که مارو ما میکنه. قدرتایی که هیچ توضیحی براش پیدا نمیکنیم.

مثلا من برای حرف زدن و بحثو عوض کردن قدرت ماورایی دارم. برای بغل کردن و انرژی داشتن هم همینجور. برای قهوه خوردن و همچنان کم خوابی هم همینطور. ولی توضیحات منطقی‌ای ندارم براش.

و همین چیزاس که هم به من فرصت داده و هم محدودیت. حرف زدنه هم باعث شده از طرد شدن بخاطر حرف زدنم بترسم و هم باعث شده که بتونم احساساتمو روی برگه بیارم و ادامه بدم و خودم باشم.

و این قدرتا با یه قدرت دیگه خوب میشن و اونم کنترله. پس الان خودمو کنترل میکنم و میرم اتاقمو مرتب میکنم.

بچه ها جون، خوش به حالتون که خونواده‌ای دارید که پشتتونه و باهاتون دوسته. نمیتونم توضیح بدم چقدر خوش به حالتونه.

خوش به حالتون که نمیدونین غیر قابل امکان در مکالمه با خانواده یعنی چی. نمیدونین که چقدر میگذره که مکالمه درستی نداشتم یعنی چی.

خوش به حالتون که یه گوش شنوا دارید و دروازه نیست. نمیدونم چطور بگم که بفهمین

شما تو خونه یه دوست دارید که میتونین بهش همه چیزو بگید و واسه پیدا کردن اولین دوست زندگیتون نیازی نداشتید با خودتون کلنجار برید. شما حتی یه آشنا دارید که بهتون گوش میده.

خیلی خوش بختید و همزمان خیلی نمیدونید چقدر خوش بختید

تا حالا شده اون الگویی که ماهی بهتون میگه، شخص خاصی نباشه و اشتباهات دیگران باشه؟

من توی خونه، حرف نمیزنم. همیشه سرم توی کتاب و پازل و بازی و اینجور چیزاست. پس یاد گرفتم نگاه کنم و از چیزایی که میبینم درس بگیرم. من از اشتباهای بقیه فهمیدم باید تو زندگیم چیکار نکنم و با ذهنم تونستم زور بزنم تا راه درستو یاد بگیرم. که خیلی وقتا هم اشتباه بود. خلاصه مجبور شدم آدم تجربه گرایی بار بیام. الان تا هیچ چیزیو تجربه نکنم ولش نمیکنم. آنالیز میکنم بقیه رو و بعد به خودم میگم این شد تجربه‌ی من. من دیگه اون اشتباهو تجربه نمیکنم. و همین کارو هم میکنم.

سر همین با تیلور خیلی ریلیت میکنم
No one wanted to play with me as a little kid
So I′ve been scheming like a criminal ever since
To make them love me and make it seem effortless
This is the first time I’ve felt the need to confess
And I swear
I’m only cryptic and Machiavellian ′cause I care

مفتی مجانی داری برای بقیه جلسه تراپی میزاری

حق میگه