حس ادلو دارم تو نیم ساعت اول بلو ایز د وارمست کالر. سردرگم، آشفته، گیج.
میخواستم اون عکس ماهو برای تو بفرستم، انتخاب کردم چتو، یادم افتاد با هم حرف نمیزنیم، سندش کردم به یکی دیگه و جای حرف زدن راجع به ماه، راجع به ستارهی خستهی کنارش حرف زدم.
من خدا رو داشتم، ولی زخمی تر از اون بودم که باهاش خوش رفتار باشم و نگهش دارم. از دست خودم عصبیم.
اگه میدونستی یادت چه یکه تازیای میکنه تو سرم! اگه میدونستی چقدر ملکهی مغز من شدی! آخ اگه میدونستی!
حس میکنم بهتر شدم، حس نمیکنم که به چشم بیاد یا مهم باشه. خودم حس میکنم آرامش بیشتری تو کارام و ذهنم هست، ولی آیا به چشم میاد؟ روابطم با بقیه بهتر شده؟ یا فقط یه مسکن زدم واسه ادامه دادن؟
خواب دیدم موقع تمیز کردن یه جایی افتادم و وقتی بیدار شدم بهم گفتن آنوریسم مغزی داشتم و دیگه نه میتونم حرف بزنم و نه چیزی رو حس کنم.
عجیب بود، تو خود خواب ناراحت نشدم بابتش، چون میدونستم دیگه نمیتونم چیزی رو حس کنم. بیدار شدم هم حسی نداشتم، چون میدونستم اگه اون اتفاق بیفته من همچنان میتونم به نوشتن ادامه بدم. اگه اون اتفاق میفتاد تنها ناراحتیم این میشد که دیگه نمیتونستم اطرافیانم رو دوست داشته باشم. دیگه نمیتونستم اونقدر محکم و اونقدر با عشق مهرآسا رو بغل کنم، احساسات توی شعرام از بین میرفت و دیگه برام مهم نبود که زندگی دردناکه، چون دردی رو حس نمیکردم. ترسناک بود، اما ناراحت کننده نه.
ببخشید که فقط چشماتو دیدم. ببخشید که روحتو ندیدم. ببخشید که نفهمیدمت. ببخشید که اون جوری بودم. ببخشید. ببخشید. ببخشید.
یکی از چیزایی که خیلی دوست دارم، اون هنر ژاپنی هاس که ظرف شکسته رو با استفاده از رگه های طلا ترمیم میکنن. واقعا بی نظیره.