یه کتابفروشی کوچیک بود توی بازارچمون، بهش میگفتیم آقای حکیم.
مغازه‌ی آقای حکیم برای من چهار ساله مثل ورود به دنیای جدیدی بود. اون حجم از آشفتگی و زیبایی و چیزهای جالب که توی خیالم و انیمه ها دیده بودم، همشون برام توی مغازه‌ی آقای حکیم خلاصه میشد.
من بزرگ و بزرگتر شدم و چشمای بزرگتر شده و خودخواهم، یادشون افتاد این مغازه یه مغازه‌ی عادیه و هیچ شباهتی به آشفتگی قلعه‌ی متحرک هاول نداره، گرچه هنوزم فکر میکردم پشت مغازه‌اش و اونجایی که من نمیبینم یه در مخفی جادویی پنهان شده.
دو سه سال پیش آقای حکیم در اثر افتادن از نردبون همون مغازه فوت کرد. همسرش (بهش میگفتم خانوم حکیم) مغازه رو بست و دیگه اون مغازه‌ی جادویی زیر کرکره های ماشینی خسته قایم شده بود.
یه ماه پیش، یه دختر مو فرفری مغازه رو باز کرد. این بار حس میکنم مغازه دوباره به قلعه متحرک هاول برگشته. لای بهم ریختگی کاغذیش جادوگری پنهان شده که در عوض قلبت، بهت طلسم جاودانگی میده. یه جادوگر خبیث که اگه بهش محل ندی، مترسکت میکنه.
مغازه‌ی آقای حکیم باز شده، این بار بدون آقای حکیم. و این بار یادآوری میکنه که زندگی بی رحمه، ولی هنوزم جریان داره.
درست مثل جادویی که لابه‌لای آشفتگی مغازه‌ی آقای حکیم جریان داره. یه رود از آشفتگی و زیبایی.

مودم وقتی یه سوال شیمی درست حل کردم و توی پنج دیقه هفت تا تست ادبیات زدم:

حالم لحظه‌ی مرگ پیروزه

کاش میشد من جای پیروز میبودم.

با همه چرت و پرت هایی که معلما توی این دوازده سال زندگیم به خوردم دادن میتونم کنار بیام
ولی اینکه معلم ادبیاتمون گفت رابطه شمس و مولانا از نوع عرفانی و دوستی بوده رو نمیتونم درک کنم
لعنتی ظرفیت اینو داشت به یه رمان یائویی تبدیل بشه

You don't feel at all, I feel, I feel everything
And you won't even talk, I just, i just wanna scream
'Cause how the hell did I end up in love with a machine?
You don't feel at all, I feel, I feel everything

دلم میخواد حرف بزنم

ولی ترجیح میدم خفه خون بگیرم

شروین هفت ماهه اهنگ نداده و من در حال درد کشیدنم. در حال عذابم. در حالتیم که ksksksisiisjdhdueueufhdhsiwiwi

الان که مغزم خفه خون گرفته دلم میخواد باز حرف بزنه

من و مغزم هیچ وقت تو صلح نیستیم، همش از هم متنفریم.

اگه ریاضی آدم بود میشد استالین
پایبند به قوانین، سخت گیر، سگ پدر، سوبر

اگه فیزیک آدم بود میشد بچه‌ی انیشتین و ماری کوری
هم کلاسیک هم جدید، هم اسکل هم قانون مدار، هم جالب هم حوصله سربر

اگه زیست آدم بود میشد بهنام تشکر
اسکل با قیافه‌ای سوبر و جدی