انقدر ناراحتم و غصه دارم.

اینجا کلی آدم بی‌گناه کشته شدن که حتی جنازه هم ندارن.

ساختمون آوار شده رو سرشون و دست و پای هر کدوم تیکه تیکه اینور اونور افتاده.

از رو DNA تشخیص میدن کی به کی.

بمیرم براشون. بمیرم واسه دل خانواده‌هاشون.

باورم نمیشه یک لوکیشن تونست تر بزنه به کل جوونیم و اعصاب و روانم.

امروز واقعا باید تلاش کنم.‌ از کل رندگیم عقب افتادم.

دوباره بلند شید. برای بار هزار و یکم خاک روی زانو‌هاتون رو تکون بدید و بلند شید چون رمزش ادامه دادنِ.

ماجرا رو برای دوست‌هات تعریف می‌کنی و بعد می‌بینی چقدر احمق، بچه، ساده‌لوح، طفلک و امیدوار بودی.

من اگه صد خودم رو بذارم خیلی راحت رها میکنم. ولی چون تاحالا صدمو براش نذاشتم نمیتونم.

توی هرمرتبه‌ای که هستی حست اینه دیره. دوسال بعد می‌فهمی اون تایمی که فکر می‌کردی دیره اتفاقا تایم مناسبی برای شروع بوده و الآن دیره. جالبه دوسال بعدترشم بازم دچار همچین دیدگاهی نسبت به دوسال قبل‌ت و حال حاضرت می‌شی و این حس تا آخرین روز زندگی‌ت باهات هست و تکرار می‌شه. سر همینه که می‌گم هیچ‌وقت برای شروع دیر نیست.

نمیدونم چطوریه که به قولی که به بقیه دادم تا سر حد مرگ عمل میکنم اما هیچوقت پای قول‌هایی که به خودم دادم نموندم.

نیاز دارم با کسی که منو واقعا میشناسه صحبت کنم و بهم بگه چیکار کنم. کسی که واقعا ازش مطمئن باشم و بدونم منو بهتر از خودم میشناسه و هر چیزی که میگه درسته.

تا حالا بیشتر از هزار بار کم اوردم و دقیقا به همون اندازه بلند شدم و دوباره ادامه دادم.

الکی امیدوارم نکن. تهش دلم میشکنه.

چاره چیه عزیز دلم. چاره چیه؟

بعضی وقتا انقدر غمگین و دلگیرم دلم میخواد برای چند روز نباشم. اصلا یه چند روز بمیرم بعد دوباره بیام زندگی کنم.

تحمل زندگی این روزها برام واقعا سخته.

یک ساعته نشستم گریه میکنم.

حتی نمیتونم غر بزنم بگم فلان شده بیسار شده.

حقیقتش نمیدونم دارم تو زندگیم چه گوهی میخورم.