ورلن سعی کرد بایستد، اما بازوهایش قدرت نگه داشتنش را نداشتند و در میان آوار زانو زد.
داشت ضعیف میشد شاید تکینگی ای که رمبو ایجاد کرده بود، برخلاف انرژی بی حد و حصر تکینگی خود متناقض گذشته ،ورلن نمیتوانست برای همیشه انرژی تولید کند. ورلن دیگر نمیتوانست جاذبه را بدون خستگی دستکاری کند و با این حال واقعاً اهمیتی هم نمیداد.... چون چیزی با ارزش تر از آن را از ──دست داده بود.

"چرا، رمبو؟" به آسمان خیره شد. "چرا تو لحظه آخر لبخند زدی؟ من بهت خیانت کردم و در نتیجه‌ش تو مردی."
ورلن جواب را میدانست فقط نمیخواست قبولش کند.
"رمبو، مردی که منو از زیر دست پن نجات داد و بهم آزادی زندگی کردن داد."
"رمبو، مردی که بهم آموزش داد منو رشد داد تا خطرناک زیادی اومد. یه جاسوس بشم و کنارم به ماموریتای خطرناک زیادی اومد."
"رمبو، مردی که اون کلاهو با کمرویی تو روز تولدم بهم داد."
ورلن با صدایی لرزان پرسید : "چرا لبخند زدی؟ استفاده از موهبتت روی خودت دیگه تو رو انسان نمیکرد تو چیزی بیشتر از اطلاعات سطحی با خاطرات و شخصیت نمیشدی و اینو میدونستی پس چرا منتظرم موندی؟ چرا همه اون کارا رو برای کسی کردی که حتی نمیدونستی میاد یا نه...؟"

بالاخره در آن لحظه بود که فهمید فهمید چرا به چویا گفته بود چگونه گیور را شکست دهد.
ورلن از انسانها متنفر بود برایش مهم نبود اگر تک تکشان می مردند. با این حال به چویا سرنخی برای شکست گیور داد چون فکر نمیکرد همه به یک اندازه سزاوار مرگ باشند.
یک استثنا وجود داشت.
یک نفر بود که نظرش را عوض کرده بود.

حینی که فکش را منقبض میکرد تقریباً با نجوا :گفت: "متاسفم متاسفم متاسفم متاسفم متاسفم. متاسفم که نتونستم مثل دوستی که باهام بودی باهات رفتار کنم متاسفم که نتونستم ازت بابت هدیه ای که روز تولدم بهم دادی تشکر کنم و الان دیگه اینجا نیستی... حالا من خیلی غمگینم."

صدای ورلن وقتی سرش را به سمت آسمان بلند کرد و چشمانش را بست لرزید بی حرکت ماند. برای مدتی طولانی همانجا رو به آسمان شب ماند.𓍯𓂃