بالاخره در آن لحظه بود که فهمید فهمید چرا به چویا گفته بود چگونه گیور را شکست دهد.
ورلن از انسانها متنفر بود برایش مهم نبود اگر تک تکشان می مردند. با این حال به چویا سرنخی برای شکست گیور داد چون فکر نمیکرد همه به یک اندازه سزاوار مرگ باشند.
یک استثنا وجود داشت.
یک نفر بود که نظرش را عوض کرده بود.

حینی که فکش را منقبض میکرد تقریباً با نجوا :گفت: "متاسفم متاسفم متاسفم متاسفم متاسفم. متاسفم که نتونستم مثل دوستی که باهام بودی باهات رفتار کنم متاسفم که نتونستم ازت بابت هدیه ای که روز تولدم بهم دادی تشکر کنم و الان دیگه اینجا نیستی... حالا من خیلی غمگینم."

صدای ورلن وقتی سرش را به سمت آسمان بلند کرد و چشمانش را بست لرزید بی حرکت ماند. برای مدتی طولانی همانجا رو به آسمان شب ماند.𓍯𓂃