"تو میخوای بمیری چون یه احمقی"

⊹ ࣪جنازه ی خونی مرد جوونی توی ایوان خونم دراز کشیده.
به جنازه نگاه میکنم بعد به جلوی خونه. تو هر موقعیتی به چشم ما یه جنازه همیشه به پدیده عجیب اغراق آمیزه ولی این دفعه فرق داره. این جنازه با منظره یکی و تبدیل به یه دید روزمره ای از یک صبح آرامش بخش شده.
سینه ی جنازه کمی بالا و پایین میشه، این به جنازه نیست، زندست.
به مرد جوون نگاه میکنم کاملاً سیاه پوشیده─سوال اینجاست با این باید چیکار کنم؟

݁ ˖๋ ࣭ -"برو بیمارستان و بگو تحت درمان قرارت بدن، جدی جدی داری میمیری."
+"چه بهتر، بذار همینجوری بمیرم."
به پسر جوون نگاه میکنم زل زده به سقف بدون هیچ احساسی بدون هیچ معنی و هدفی به قیافه‌ی بی حالت به خودش گرفته مثل وقتی که سن کسی رو ازش میپرسی. نمیتونم چیزی که با چشم‌هام میبینم رو باور کنم حتی نمیتونم بگم که حس میکنم به انسان اینجاست، اگه بجای صبح، شب بود، احتمالا فکر میکردم اون یه روح یا یه توهمه.

🌿 ݁ ˖๋ ࣭ ⭑-"یکم قهوه میخوری؟"
جوابی نمیده
-"چیشد که دم خونه ی من از حال رفتی؟"
بازم جوابی نداد.
-"اون کاغذای کوفتی تو دستت چین؟"
البته که به این یکی هم جوابی نداد.

☘ ݁ ˖๋ ࣭ ⭑حسش مثل این میمونه که انگار دارم با یه پری باد صحبت میکنم به شخصیت خیالی از عکسای به کتاب که یهویی تو یه صبح آروم به خونه م اومده. منتها سرتاپا غرق خونه و میخواد بمیره.

🍀 ݁ ˖๋ ࣭ ⭑اون مرد جوون داره خودش رو جلوی در روی زمین میکشه اگه میتونست پاهاش رو تکون بده اونوقت راه رفتن براش کاری نداشت اما انگار اونقدراهم انرژیش برنگشته پس بخاطر همین دستهاش رو به در آویزون میکنه و به آرومی به جلو میخزه مثل یه زندانی که تو فیلمای جنگی قدیمی میخواد از زندان فرار کنه.
متوجه میشه که من دیدمش و بعد همونجور که تسلیم میشه یه لبخند مسخره رو صورتش نقش میبنده.
+"تو نمیخوای من تو این خونه بمیرم مگه نه؟ پس اگه من برم دیگه چیزی نمیمونه که بخوای یکاریش بکنی نیازی نیست کمکم کنی نمیخواد هم در مورد چیزی فکر کنی. فقط همونجا بمون و تماشا كن "