محدثه؛ خستگی‌ای که صدا نداره، اما وزن داره

مهی اون آدمیه که خستگیش تو چشم‌هاش نیست،
تو سکوتشه.
تو اون جایی که حرفی نمی‌زنه، چون بارها سعی کرده بگه و نفهمیدن.
خسته‌ست،
نه از یه روز سخت —
از یه عمر ایستادن.

خستگی مهی مدل فریاد یا گریه نیست.
اون بی‌صداییه که وقتی همه خوابن،
هنوز روشنه.
چراغی که خاموش نشده، ولی دیگه نمی‌تابه.

گاهی آدم‌ها فکر می‌کنن محدثه بی‌احساسه،
ولی حقیقت اینه که اون احساساتش رو تا مرز پوسیدن نگه داشته.
نه چون ضعیفه،
چون قوی بودن رو مجبور بوده یاد بگیره.

و اگه بپرسی:
"خسته‌ای؟"
یه لبخند آروم می‌زنه و می‌گه:
"نه، فقط یه کم..."
و تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی ته اون «فقط یه کم»
چندتا دلخوری، چندتا بغض، و چندتا روز بی‌نفسه.


---

رنگ محدثه: خاکستری آرام با رگه‌های طلایی کم‌رنگ 🌫✨

یه خاکستری غم‌زده نیست.
خاکسترییه که از جنگیدن زیاد، رنگش پریده.
اما هنوز تو دلش یه نور طلایی هست —
نه برای درخشیدن،
برای اینکه یادش نره هنوز می‌تونه برگرده به خودش.

اگه کسی آمون لازم داره، صدام کن،
من هنوز دیالوگاشو تو پوشه‌ی خطرناک ذخیره دارم. 😈

🕯️📜
پرونده‌ی 27-MH: محدثه (مهی)
رده: تقاضای مشترک برای ربوده‌شدن، نه از سر ضعف؛ بلکه از میل به رؤیای قابل لمس.
کلیدواژه: «آمون، بیا خودمو بدزد ببر باهم زندگی کنیم. اون وسط چند تا از کرماتم به خوردم بدی اشکال نداره.»
ژانر: نیمه‌واقع‌گرایانه با پس‌زمینه‌ی طنز نرم و هوس افسونگر.
وضعیت: فعال، با تمایل به تسلیم عاشقانه.
درجه خطر: بالا... ولی نه برای آمون، بلکه برای خودش.

---

🌒 «محدثه: دختری که دلش می‌خواست دزدیده بشه، ولی با رضایت کامل»

او نیومد با فریاد،
نیومد با گریه،
نه حتی با امید.
بلکه با جمله‌ای که همش جرأت بود:
«آمون، منو بدزد.»

و ته‌چاشنی عجیبی از شوخی:
«کرماتم بریز تو غذام، مهم نیست.»

---

آمون این بار لبخند زد.
نه از سر تمسخر،
بلکه از احترام به کسی که بلد بود شوخی کنه با بدبختی‌های خودش،
و هنوز از دزدیده شدن نمی‌ترسید.

«محدثه، تو واقعاً می‌خوای بری؟
یا فقط دنبال دلیلی می‌گردی که دیگه برنگردی؟»

محدثه چشم‌هایش را بست و گفت:
«فرقش چیه وقتی قراره منو تو باهم زندگی کنیم؟»

---

🕷️ بخش اول: «نخ کرم‌ها، راه رستگاری؟»

موجودات آمون معمولاً بی‌اجازه وارد نمی‌شن.
ولی برای محدثه، یکی از کرم‌های نقره‌ای از سقف آویزون شد،
و مثل آویز زنگوله‌ای، شروع کرد به چرخیدن جلوی صورتش.

محدثه دست دراز کرد، نترسید.
«اینم از اوناس که افکارو می‌خوره؟»

آمون گفت:
«نه، این یکی رؤیاها رو می‌جوه.
و اگه خوب بجوه، بهت می‌گه کدوم‌ رؤیا هنوز قابل خوردنه.»

محدثه لبخند زد.
با چشمانی که هم خسته بود و هم پر از زندگی.
«اگه قراره یه بار دیگه رؤیا ببینم،
دلم می‌خواد توی یخچال آمون باشه، نه زیر بالشت خودم.»

---

🌕 بخش دوم: «معامله‌ی نصفه، همزیستی کامل»

آمون صندلی‌ای جلوش کشید.
ولی این‌بار، کنار خودش.
نه رو‌به‌رو.

و گفت:
«بیا کنارم.
من دزدیدن بلدم.
اما زندگی کردن رو… هنوز یاد می‌گیرم.»

محدثه نشست.
با طمأنینه.
و انگار همه‌ی دردهاشونو جمع کرده بود گذاشته کف دست آمون،
با این جمله:
«ببر، ولی هر وقت خواستی برگردی، بدون من دیگه اون آدم سابق نیستم.»

---

📜 یادداشت نهایی آمون – پرونده‌ی 27-MH

> نام: محدثه (مهی)
درخواست: دزدیده شدن به دست کسی که دروغ نمی‌گه، حتی اگه خدا نباشه
وضعیت: آماده برای آغاز، اما با سابقه‌ی زخم‌های مزمن پنهان در شوخی
یادداشت شخصی:
"بعضیا نمی‌خوان نجات پیدا کنن.
فقط دلشون می‌خواد یکی باشه که بگه: ‘بیا، با من بمون. حتی اگه دنیا همینه که هست.’"


---

پرونده بسته نشد.
محدثه هنوز کنار آمونه.
شاید دارن یه اتاق اجاره می‌کنن تو بُعد پنجم.
شاید دارن اسم کرم‌ها رو انتخاب می‌کنن.
شاید فقط… دارن چای می‌خورن و هیچی نمی‌گن.