ﻬ꜆موران نادان بلاخره سرش را بالا آورد با حالتی گیج از چو وانینگ پرسید: "شیدی تو...همه ی این مدت منتظر من مونده بودی و چیزی نخوردی؟ ظرف سوپ پر از گوشته چون تو تمام این مدت منتظر من بودی و همه ی آب گوشت و سوپ بخار شده و فقط مرغ مونده و من فکر کردم...من فکر کردم که تو شام خوردی و بقیه غذا رو برای من نگه داشتی.."
چو وانینگ در بدن بزرگسالی اش سر چنین مسئله ی ناچیزی گریه نکرده بود؛
"منم مثل بقیه گشنم میشه و منم غمگین میشم.....منم آدمم......"
حتی با وجود ذهنیت بچه گانه ای که پیدا کرده بود بازهم چو وانینگ سعی داشت بغض و اشکش را بی هیچ صدایی عقب براند. اما موفق نبود.
شانه هایش بی اختیار شروع به لرزش کردند و اشک از چشمهای قرمز شده اش جاری شد.شانه هایش بی اختیار شروع به لرزش کردند و اشک از چشمهای قرمز شده اش جاری شد. در تمامی سالها جناب یوهنگ همیشه در سکوت تحمل کرده بود. هیچ کس دوستش نداشت هیچ کس با او رفت و آمد نمیکرد و همیشه خودش را خونسرد و بی تفاوت نشان میداد و در حالی که ضعفی از خود بروز نمیداد، در میان جمعیت به تنهایی قدم میزد. اینطور نبود که او به آدمهای اطرافش اهمیت نمیدهد.𓂃 ࣪˖ ִֶָ
چو وانینگ در بدن بزرگسالی اش سر چنین مسئله ی ناچیزی گریه نکرده بود؛
"منم مثل بقیه گشنم میشه و منم غمگین میشم.....منم آدمم......"
حتی با وجود ذهنیت بچه گانه ای که پیدا کرده بود بازهم چو وانینگ سعی داشت بغض و اشکش را بی هیچ صدایی عقب براند. اما موفق نبود.
شانه هایش بی اختیار شروع به لرزش کردند و اشک از چشمهای قرمز شده اش جاری شد.شانه هایش بی اختیار شروع به لرزش کردند و اشک از چشمهای قرمز شده اش جاری شد. در تمامی سالها جناب یوهنگ همیشه در سکوت تحمل کرده بود. هیچ کس دوستش نداشت هیچ کس با او رفت و آمد نمیکرد و همیشه خودش را خونسرد و بی تفاوت نشان میداد و در حالی که ضعفی از خود بروز نمیداد، در میان جمعیت به تنهایی قدم میزد. اینطور نبود که او به آدمهای اطرافش اهمیت نمیدهد.𓂃 ࣪˖ ִֶָ
🍓2💘2💔1🦄1
—تو گفتی برای شام بر میگردی برای همین منتظر موندم. اگه قصد اومدن نداشتی و شام منو نمیخواستی میتونستی بهم خبر بدی تا منه به احمق منتظر نمونم باید برام پیغام میفرستادی که میخوای با شیمینگجینگ مونی یعنی اینقدر کار سختی بود؟ تو ظرف منو برداشتی و همینطوری هر چی خواستی گفتی اما از من نپرسیدی که شام خوردم یا نه یعنی اینم سخت بود برات؟
🍓2💘2💔1🦄1
*:･"منم آدمم منم غم و درد رو احساس میکنم، موران، منم درد رو احساس میکنم"
موران زیر لب گفت: "من متاسفم...."
نمیدانست از چه کسی عذرخواهی میکند از شیدی کوچکش و یا از کسی که لباس عروسی سرخ پوشیده بود...
موران زیر لب گفت: "من متاسفم...."
نمیدانست از چه کسی عذرخواهی میکند از شیدی کوچکش و یا از کسی که لباس عروسی سرخ پوشیده بود...
😭5💔1
چو وانینگ انگار بین دنیای کابوس و واقعیت گیر افتاده بود نمیتوانست تشخیص بدهد کجاست و چه زمانیست مردد شد اما دستش را بلند کرد و لحظه آن را میانه ی راه متوقف کرد دوباره دستش به حرکت در آمد و خیلی آهسته ابروی موران را نوازش کرد.
😭5💔1
یک نفر انگار او را صدا میکرد "موران... موران..."
چشمهایش را باز کرد همه جا تیره و تار بود و تنها پیکر سایه مانندی را در اطراف خودش میدید همانطور که سعی میکرد چشمانش را روی شبح دور وبرش متمرکز کند خیال کرد که چو وانینگ باید باشد اما همزمان جرات نمیکرد که باور کند او برگشته است. دستان آن شخص را احساس میکرد که روی سینه اش قرار گرفته و با نیروی معنوی سعی دارد شکاف عمیقی که در سینه اش درست شده را ببند خیلی گرمای خوشایندی دارد. اما این شخص کیست؟
با گیجی پلکی زد. سعی داشت صورت کسی که کنارش بود را ببیند. "موران" به زور خونی که در گلویش جمع شده بود را پایین داد و با صدای خفه ای زمزمه کرد: «شی... شیزون ؟"
"فقط یکم دیگه..."صدای چو وانینگ انگار از دور دست ها شنیده میشد انگار که از اعماق اقیانوسها بیرون می آمد "باید بیدار بمونی...وگرنه..." موران میدید که خون از گوشه ی لبهای چو واننینگ به بیرون میلغزید نور طلایی پررنگ تر و پر رنگ تر شد تا اینکه چو وانینگ در هاله ای از نور پیچیده شد و به حالت یک کودک در آمد ادامه داد "وگرنه دیگه شاگرد من نخواهی بود..."
"شیا شیدی." چو واننینگ درست در برابر چشمان موران به شیاسینی تبدیل شد.
چشمهایش را باز کرد همه جا تیره و تار بود و تنها پیکر سایه مانندی را در اطراف خودش میدید همانطور که سعی میکرد چشمانش را روی شبح دور وبرش متمرکز کند خیال کرد که چو وانینگ باید باشد اما همزمان جرات نمیکرد که باور کند او برگشته است. دستان آن شخص را احساس میکرد که روی سینه اش قرار گرفته و با نیروی معنوی سعی دارد شکاف عمیقی که در سینه اش درست شده را ببند خیلی گرمای خوشایندی دارد. اما این شخص کیست؟
با گیجی پلکی زد. سعی داشت صورت کسی که کنارش بود را ببیند. "موران" به زور خونی که در گلویش جمع شده بود را پایین داد و با صدای خفه ای زمزمه کرد: «شی... شیزون ؟"
"فقط یکم دیگه..."صدای چو وانینگ انگار از دور دست ها شنیده میشد انگار که از اعماق اقیانوسها بیرون می آمد "باید بیدار بمونی...وگرنه..." موران میدید که خون از گوشه ی لبهای چو واننینگ به بیرون میلغزید نور طلایی پررنگ تر و پر رنگ تر شد تا اینکه چو وانینگ در هاله ای از نور پیچیده شد و به حالت یک کودک در آمد ادامه داد "وگرنه دیگه شاگرد من نخواهی بود..."
"شیا شیدی." چو واننینگ درست در برابر چشمان موران به شیاسینی تبدیل شد.
😭4💔1🍓1
موران صدای چنان نرم که به آهی میمانست او را صدا کرد. نمیدانست دارد توهم زندگی گذشته اش را میبیند یا اینکه واقعا کسی در گوشش زمزمه میکند...دقیقاً نمیتواند بگوید که هنوز در میدان نبرد پروانه افتاده و یا اینکه به جهنم رفته است به خوبی میداند که هزاران هزار جنایت شده و چنان گناهکار است که هیچ راهی برای رستگار شدنش نیست. او به جهنم لایتناهی تعلق داشت و قرار نبود هرگز تناسخ پیدا کند.
اما چو واننینگ... او انسان خوبی بود.... چرا باید اینجا باشد و با او باشد و در جهنم لایتناهی تا ابد زجر ببیند؟ موران حسابی گیج شده بود و با حالتی مبهم او را نگاه میکرد. او هرگز چنین حالتی را روی صورت چو وانینگ ندیده بود...شیزونش همیشه صورتی بی تفاوت داشت اما حالا چو واننینگ داشت گریه میکرد!
موران دستش را بلند کرد میخواست صورت او را لمس کند. میخواست ببیند که چیزی که میبیند واقعیت دارد یا تنها توهمات شخصی رو به مرگ است..اما..چند سانتی متر مانده که انگشتانش گونه های چو واننینگ را لمس کند، دستش متوقف شد. بعضی اوقات متنفر بودن از کسی تبدیل به عادت میشود. اگر روزی ناگهان نفرت از بین برود دیگر نمیدانی باید چه کاری انجام بدهی. موران جرات نداشت به او دست بزند میترسید که واقعی باشد و در عین حال از این وحشت داشت که توهمی باطل رو به رویش باشد.. پشت سر چو وانینگ کوهی از جنازه و اقیانوسی از خون دیده میشد.
😭4💔1🍓1
شیزون...اون..اون رفته..شیزون میدونست بیشتر از این نمیتونه تحمل کنه..موران...تو خیال کردی اون رفت چون براش مهم نبودی؟...چون میخواست ترکت کنه؟..اون رفت تا از تو محافظت کنه مو ویو به این خاطر رفت که تو توی حمله ی شیاطین و ارواح گرفتار نشی!!...وقتی شکاف آسمانی بسته شد، همه موجودات شیطانی دیوانه شده بودن نبرد تا اواسط شب طول کشید. خیلی ها کشته و زخمی شدن...کی برای تو وقت داشت دیگه؟! تمام انرژی معنویش وقتی از اون بالا پایین اومد تخلیه شده بود فکر میکنی برای چی یه لایه ی محافظ دور تو کشید و بدون اینکه نگاهی بهت بکنه رفت؟ شیزون میدونست بیشتر از این نمیتونه تحمل کنه... قدرت تهذیبش بالا بود به همین دلیل همه ارواح و شیاطین به محض اینکه ضعفی از اون میدیدند به سمتش اون کسی بود که تورو به خونه آورد...تو هنوز بیهوش بودی و انرژی معنوی اون تا آخرین قطره خالی شده بود...اون موقع شیزون هیچ فرقی با یک آدم معمولی بدون تهذیب نداشت....هیچ تکنیکی رو نمیتونست انجام بده و حتی به طلسم ساده ی ارتباطی رو نمیتونست اجرا کنه...اون تورو روی دوشش گرفته بود و از پله های قله ی سیشنگ بالا آورد...دونه دونه پله ها رو بالا اومد...با اون تن زخمی و خسته...بیشتر از سه هزار پله... اون.... بدون هیچ نیرو و انرژی معنوی ای...
😭4💔1🍓1