بچه ها من به خود سابقم حسادت میورزم. میفهمین مگه نه؟

یعنی واقعا این مهمه که در کمد لباس هر انسانی یه شلوار در خور تمااااام مواقع وجود داشته باشه، نه زیاد فیت نه زیاد اُور.

این روزها، همه دارن سکه جمع میکنن

اگر امروز نپذیری چی تقصیر تو بوده و براش مسئولی، یه روزی زیر مشت و لگدای خودت وقتی بد شکست خوردی می‌فهمیش. انتخاب با خودته.
- این چیزیه که از وقتی اریک رو دیدم بهش فکر می‌کنم.

نوه های عزیزم به نظر من مادر پدر خوب اونی نیست که ۱۰۰٪ خودش رو فدای فرزندانش کنه؛ خیر، مادر پدر خوب یعنی مادر پدری که مراقب سلامت جسم و روحشون هستن، از تفریحاتشون نمیزنن، و خودشون رو تمام و کمال وقف فرزندانشون نمیکنن، که این خودش میدونید چی رو دنبالش میاره؟ دیگه توقع ندارن فرزندانشون در پیری بی قید و شرط عصای دستشون باشن، هیچ جا نرن و خودشون رو موظف کنن که مراقب مادر پدر پیر و فرسوده شون باشن.
باور کنید فکر سالم همینه. باور کنید.

تو یه موجود رو میاری به دنیا، تا یه جایی تر و خشکش میکنی، رابطه سالم والد فرزندی رو باهاش طی میکنی، یادش میدی مستقل باشه، درد بکشه، تنهایی رو بغل کنه، یواش یواش ترس هاش رو بشناسه و همزمان خودت هم زندگیت رو پیش میبری، دوست هات رو یادت نمیره، زندگی قبلیت رو کنار نمیذاری، به جسم و روحت میرسی، و اینطوری خیلی دیرتر واقعا پیر میشی، و اون فرزند هم خیال راحته که تو سالمی، قوی‌ای، و بایدی در کار نیست.

من خیلی عصبانی میشم وقتی آدم ها هنوز خودشون در تروماهاشون دارن غرق میشن بعد یه شب تصمیم میگیرن بچه بیارن که زندگیشون بهتر بشه.
نه خیر، باید خیلی خودت رو درمان کنی، مطالعه کنی، آماده باشی، مگه الکیه.

نوه های عزیزم
یک درونگرا هم بلده حرف بزنه، اگه بلد باشید روشنش کنید.

من آدم باهوشی در نوع خودم هستم.

[هر کی این پست رو میبینه موظفه تو کانال خودش یه تعریف خوب از خودش بکنه یا بیاد زیر همین پست اینکار رو بکنه یا حداقل بره به والدینش/پارتنرش/دوست صمیمیش بگه]

نوه های عزیزم

کل دنیا ما رو قبول داشتن الا مامان‌مون!

با خودتی و داس نقره وسط آسمون، میگی وای! چی داره میاد سرمون؟
چهرازی

از خواب بیدار میشی و چشماتو باز میکنی و اون مشکلی که حل نشده راهشو به قفسه سینه‌ت پیدا میکنه.

داشتم فکر میکردم که من همیشه دلم میخواسته چنین روزهایی رو تجربه کنم دوباره، ولی طعمش مثل سابق نیست. کسی میدونه چرا؟