تو یه موجود رو میاری به دنیا، تا یه جایی تر و خشکش میکنی، رابطه سالم والد فرزندی رو باهاش طی میکنی، یادش میدی مستقل باشه، درد بکشه، تنهایی رو بغل کنه، یواش یواش ترس هاش رو بشناسه و همزمان خودت هم زندگیت رو پیش میبری، دوست هات رو یادت نمیره، زندگی قبلیت رو کنار نمیذاری، به جسم و روحت میرسی، و اینطوری خیلی دیرتر واقعا پیر میشی، و اون فرزند هم خیال راحته که تو سالمی، قوی‌ای، و بایدی در کار نیست.

من خیلی عصبانی میشم وقتی آدم ها هنوز خودشون در تروماهاشون دارن غرق میشن بعد یه شب تصمیم میگیرن بچه بیارن که زندگیشون بهتر بشه.
نه خیر، باید خیلی خودت رو درمان کنی، مطالعه کنی، آماده باشی، مگه الکیه.

نوه های عزیزم
یک درونگرا هم بلده حرف بزنه، اگه بلد باشید روشنش کنید.

من آدم باهوشی در نوع خودم هستم.

[هر کی این پست رو میبینه موظفه تو کانال خودش یه تعریف خوب از خودش بکنه یا بیاد زیر همین پست اینکار رو بکنه یا حداقل بره به والدینش/پارتنرش/دوست صمیمیش بگه]

نوه های عزیزم

کل دنیا ما رو قبول داشتن الا مامان‌مون!

با خودتی و داس نقره وسط آسمون، میگی وای! چی داره میاد سرمون؟
چهرازی

از خواب بیدار میشی و چشماتو باز میکنی و اون مشکلی که حل نشده راهشو به قفسه سینه‌ت پیدا میکنه.

داشتم فکر میکردم که من همیشه دلم میخواسته چنین روزهایی رو تجربه کنم دوباره، ولی طعمش مثل سابق نیست. کسی میدونه چرا؟

میگم یه فرصت گیر بیارم بشینیم یه جا با د۲ حرف بزنم خالی بشم، بلاخره امروز صبح تایم جفتمون خالی بود رفتیم لمیز نشستیم، یه مقدار حرف زدم یه مقدار شنیدم، بعدش با خودم گفتم ولی من چندتا چیز رو اصلا نتونستم حتی بهش اشاره کنم. نمیدونم چرا از یه حایی به بعد نمیتونم حرف بزنم.

اصلا چه لزومی داره آدمیزاد از نقطه امنش بیاد بیرون؟

جامعه همه‌ش میگه از نقطه امنت بیا بیرون، خودت رو به چالش بکش، پیشرفت کن، حریص باش، بیشتر بخواه، آفرین، اعتماد به نفست رو ببر بالا، نه، اینجایی که وایسادی پایین تر از پتانسیلته، زود باش، بپر بیرون، ریسک کن، نذار عقب بمونی.

اما اگه برات مهم نیست، لزومی نداره حداقل الان از نقطه امنت بیای بیرون، هر آدمی خودش مسیر زندگیش رو انتخاب میکنه و اگه تو وضعیت فعلیت هنوز راضی هستی و راحتی و احساس خوبی داری، همینو ادامه بده.
مهمترین چیز اینه که تو با تصمیمات خودت احساس خوشحالی و آرامش کنی.

اگر هنوز براتون سواله که «چرا نباید رای داد؟»

واقعا حیفه که جوونیم رو دارم میذارم پای چیزای احمقانه و دید وسیع تری نسبت به زندگی ندارم و حتی نمیدونم باید از چی و از کجا شروع کنم.

حدسم اینه که باید اجتماع دورم رو عوض کنم، با آدم های متفاوت از خودم معاشرت کنم، کمی از احتیاط در ارتباط چشم پوشی کنم ، و کلا، مثل اینکه نجات دهنده همیشه هم در آینه نیست نوه های عزیزم.