#چهار_روز_نبر
✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را میگیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.
این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان #وهمن #ماه #گوش و #رام میباشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.
"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان میباشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.
@khashatra
✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را میگیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.
این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان #وهمن #ماه #گوش و #رام میباشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.
"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان میباشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.
@khashatra
#دین_و_دینداری
✅ رویکرد بزرگ فرهنگ زرتشتی درباره ی مرتو (:انسان) پیدا کردن دین و پابند بودن به دین است.
دین با درون مایه ی راستین آن.
واژه ی دین در اوستا ((دئنا)) است که به چم (:معنی) امروزی می توان آن را وجدان و یا به گفته ابن سینا نیروی ((یابش)) برگرداند.
نیروی یابش نیرویی ست درونی که مانند ترازویی نیک و بد را در درون و روان و اندیشه ی مرتو (:انسان) می سنجد.
و مرتو را به پیروی از نیکی فرا می خواند.
و یابش ، یک نیروی خدایی و ذاتی یا دریافتنی است.
در این باره بررسی و گفتگو های بسیاری است.
گروهی برآنند که نیروی یابش نیرویی ست دریافتنی و این هازمان است که از راه دستور های اخلاقی و دینی و قانونی در مرتو پدید می آوردبه نام یابش.
از این دیدگاه یابش مرتو چیزی نیست جز تندیس روانی ،
فرمان های اخلاقی و دینی پیرامون مرتو.
در برابر این باور ، باور دیگری هست که یابش را ذاتی می داند و می گوید :
۱
@khashatra
✅ رویکرد بزرگ فرهنگ زرتشتی درباره ی مرتو (:انسان) پیدا کردن دین و پابند بودن به دین است.
دین با درون مایه ی راستین آن.
واژه ی دین در اوستا ((دئنا)) است که به چم (:معنی) امروزی می توان آن را وجدان و یا به گفته ابن سینا نیروی ((یابش)) برگرداند.
نیروی یابش نیرویی ست درونی که مانند ترازویی نیک و بد را در درون و روان و اندیشه ی مرتو (:انسان) می سنجد.
و مرتو را به پیروی از نیکی فرا می خواند.
و یابش ، یک نیروی خدایی و ذاتی یا دریافتنی است.
در این باره بررسی و گفتگو های بسیاری است.
گروهی برآنند که نیروی یابش نیرویی ست دریافتنی و این هازمان است که از راه دستور های اخلاقی و دینی و قانونی در مرتو پدید می آوردبه نام یابش.
از این دیدگاه یابش مرتو چیزی نیست جز تندیس روانی ،
فرمان های اخلاقی و دینی پیرامون مرتو.
در برابر این باور ، باور دیگری هست که یابش را ذاتی می داند و می گوید :
۱
@khashatra
همان گونه که مرتو توانایی شندین و بوییدن و دیدن و گفتن و اندیشیدن را دارد در روان او نیز نیرویی هست که ؛ او را به سنجش بد از نیک وامی دارد.
و اگر می بینیم در کسانی این نیرو کم است و یا نیست ، درست مانند آن ست که نیروی بینایی یا بیماری و یا رویدادی کم شده و یا از میان برود و گرنه بنیاد مرتو (:انسان) همان گونه که داشتن نیروی بینایی است ، داشتن نیروی یابش نیز در ذات مرتو است.
در این باره گفتگوی بسیار است که در این کوتاه سخن نمی گنجد.
و اما آن چه که به عنوان یک بنیاد می توان گفت و پذیرفت این است که ،
نه اخلاق و نه دات (:قانون) و نه کیش و نه آئین ، هیچ یک به خودی خود ،
مرتو را پاک و رستگار نمی کند مگر این که مرتو ، از یک نیروی روانی و مینوی به نام یابش برخوردار گردد.
شما بهترین دات ها (:قانون ها) را بنویسید و استوارترین کیش ها را بیاورید.
تا هنگامی که مرتوگان از درون درست نباشند و دارای یابش نگردند دات ها و دین ها برآمدی نخواهد داشت.
و از این رو هست که در اوستا در گفتگو از بهسازی مرتوگان همه جا سخن از روان است و در روان سازی و روند روانی و سرانجام داشتن دین یعنی آن نیروی اهورایی که مرتو را ، به زندگی راستین بکشاند که در این جا باید گفت ؛
همان گونه که گرد و غبار و زیواچه و پلیدی رفتار و اندیشه زشت ،
و نادرست و گفتار و کردار زشت و نادرست نیز نیروی دین یا وجدان را در مرتو کم می کند و چون گناه بسیار شد چراغ دین یا یابش در روان مرتو خاموش می گردد.
از این رو هست که انجام دادن گناه در آغاز برای انسان دشوار است ، اما هرچه بگذرد و هر چه گناه بیشتر شود به همان اندازه انجام دادن آن ساده تر و اندازه ی آن بیشتر می گردد که گزارش دیگر آن پایین نباشد است که نیروی یابش در مرتو ناتوان تر می شود.
از این رو فرهنگ اوستایی و اخلاق زرتشتی فرهنگ و اخلاقی است که ،
بر پایه ی دین استوار است و برپایه ی دین و پیروی از دین است که ،
مرتو به رستگاری راستین می رسد.
📚 بن مایه :
برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
پایان 🔺🔺
و اگر می بینیم در کسانی این نیرو کم است و یا نیست ، درست مانند آن ست که نیروی بینایی یا بیماری و یا رویدادی کم شده و یا از میان برود و گرنه بنیاد مرتو (:انسان) همان گونه که داشتن نیروی بینایی است ، داشتن نیروی یابش نیز در ذات مرتو است.
در این باره گفتگوی بسیار است که در این کوتاه سخن نمی گنجد.
و اما آن چه که به عنوان یک بنیاد می توان گفت و پذیرفت این است که ،
نه اخلاق و نه دات (:قانون) و نه کیش و نه آئین ، هیچ یک به خودی خود ،
مرتو را پاک و رستگار نمی کند مگر این که مرتو ، از یک نیروی روانی و مینوی به نام یابش برخوردار گردد.
شما بهترین دات ها (:قانون ها) را بنویسید و استوارترین کیش ها را بیاورید.
تا هنگامی که مرتوگان از درون درست نباشند و دارای یابش نگردند دات ها و دین ها برآمدی نخواهد داشت.
و از این رو هست که در اوستا در گفتگو از بهسازی مرتوگان همه جا سخن از روان است و در روان سازی و روند روانی و سرانجام داشتن دین یعنی آن نیروی اهورایی که مرتو را ، به زندگی راستین بکشاند که در این جا باید گفت ؛
همان گونه که گرد و غبار و زیواچه و پلیدی رفتار و اندیشه زشت ،
و نادرست و گفتار و کردار زشت و نادرست نیز نیروی دین یا وجدان را در مرتو کم می کند و چون گناه بسیار شد چراغ دین یا یابش در روان مرتو خاموش می گردد.
از این رو هست که انجام دادن گناه در آغاز برای انسان دشوار است ، اما هرچه بگذرد و هر چه گناه بیشتر شود به همان اندازه انجام دادن آن ساده تر و اندازه ی آن بیشتر می گردد که گزارش دیگر آن پایین نباشد است که نیروی یابش در مرتو ناتوان تر می شود.
از این رو فرهنگ اوستایی و اخلاق زرتشتی فرهنگ و اخلاقی است که ،
بر پایه ی دین استوار است و برپایه ی دین و پیروی از دین است که ،
مرتو به رستگاری راستین می رسد.
📚 بن مایه :
برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
پایان 🔺🔺
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#بزرگ_داشت_رادمان_پورماهک
✅ به پاس بزرگداشت جایگاه بلند رادمان پورماهک معروف به یعقوب لیس سیستانی، شاه گران قدری که پس از تازش تازیان، زبان پارسی را جان و توانی دوباره بخشید.
پیش کش به هر آن کس که خون ایرانی در رگش میجوشد و آتش مهر ایران و زبان پارسی در دلش زبانه می کشد.
سراینده و گوینده : استاد بانو هما ارژنگی
@khashatra
✅ به پاس بزرگداشت جایگاه بلند رادمان پورماهک معروف به یعقوب لیس سیستانی، شاه گران قدری که پس از تازش تازیان، زبان پارسی را جان و توانی دوباره بخشید.
پیش کش به هر آن کس که خون ایرانی در رگش میجوشد و آتش مهر ایران و زبان پارسی در دلش زبانه می کشد.
سراینده و گوینده : استاد بانو هما ارژنگی
@khashatra
#رادمان_پورماهک
✅ سردار میهن دوست و زنده گرداننده ی زبان پارسی رادمان پور ماهک معروف به یعقوب لیس صفاری.
۲۰۰ سال از حمله ی تازیان بیابان گرد به ایران می گذشت و زبان ملی و با شکوه و تمدن پارسی رفته رفته از مدارس و مکاتبات دیوانی زدوده شده و به جای آن زبان تازی اجباری شده بود و آموزش داده می شد.
خلفای پست و پلشت عباسی در بغداد با این که خلافت خود را مدیون ایرانیان می دانستند با تکبر و غرور خاصی ایرانیان مسلمان را موالی خوانده و از هیچ گونه جور و ستمی بر آنان کوتاهی نمی کردند.
در سیستان خشک سالی اتفاق افتاده بود ولی مامورین خلیفه بی رحمانه خراج و جزیه (:مالیات) سنگینی را از دهقانان و بازرگانان گرفته و به سوی بغداد می فرستادند تا صرف خوش گذرانی خلفای عباسی گردد.
در این میان جوانمردی رویگرزاده از سیستان بر می خیزد.
آری رادمان پور ماهک معروف به یعقوب ليث صفاری با گردآوری دلاوران سیستان و ديگر نقاط ایران زمین به جنگ با خلیفه ی ستمگر می پردازد و تمامی سیستان و خراسان تا ماوراء النهر و مازندران و گیلان و ری و اصفهان و پارس و کرمان تا بخشی از خوزستان را از چیرگی متجاوزان تازی آزاد می کند...
۱
@khashatra
✅ سردار میهن دوست و زنده گرداننده ی زبان پارسی رادمان پور ماهک معروف به یعقوب لیس صفاری.
۲۰۰ سال از حمله ی تازیان بیابان گرد به ایران می گذشت و زبان ملی و با شکوه و تمدن پارسی رفته رفته از مدارس و مکاتبات دیوانی زدوده شده و به جای آن زبان تازی اجباری شده بود و آموزش داده می شد.
خلفای پست و پلشت عباسی در بغداد با این که خلافت خود را مدیون ایرانیان می دانستند با تکبر و غرور خاصی ایرانیان مسلمان را موالی خوانده و از هیچ گونه جور و ستمی بر آنان کوتاهی نمی کردند.
در سیستان خشک سالی اتفاق افتاده بود ولی مامورین خلیفه بی رحمانه خراج و جزیه (:مالیات) سنگینی را از دهقانان و بازرگانان گرفته و به سوی بغداد می فرستادند تا صرف خوش گذرانی خلفای عباسی گردد.
در این میان جوانمردی رویگرزاده از سیستان بر می خیزد.
آری رادمان پور ماهک معروف به یعقوب ليث صفاری با گردآوری دلاوران سیستان و ديگر نقاط ایران زمین به جنگ با خلیفه ی ستمگر می پردازد و تمامی سیستان و خراسان تا ماوراء النهر و مازندران و گیلان و ری و اصفهان و پارس و کرمان تا بخشی از خوزستان را از چیرگی متجاوزان تازی آزاد می کند...
۱
@khashatra
✅ رادمان سترگ در فرمانی به سراسر ایران زبان تازی (:عربی) را پست شمرده و زدوده و زبان پارسی دری را در دفاتر دیوانی و حکومتی رایج می کند.
تا در درازای زمان ما دارای عارفان و شاعران بسیاری در فرهنگ و ادب ایران هم چون ؛
فردوسی سترگ ، مولوی ، نظامی ، حافظ و سعدی باشیم.
تا در رونق و گسترش زبان پارسی پاسداری کنند...
اگر رادمان سترگ چنین کار بزرگی برای زبان و ادب پارسی انجام نمی داد ، کشور بزرگ و پاک ما هم امروز مانند تمامی کشورهای شمال آفریقا و مصر تازی زبان بودند.
خلیفه ی پست و پلشت عباسی که تجربه ی برافتادن خاندان بنی اميه به دست ایرانیان را داشت ، هراسان پیکی به سوی رادمان می فرستد و می گوید ؛
تمامی جاهایی را که در ايران بر آن چیره شدید از آن تو باشد ، ولی او را به خلافت مسلمین بپذیرید.
رادمان دانا ؛ نان و پیاز و شمشیری را در یک سینی مي گذارد و در پاسخ به پیک خلیفه ی نادان چنين می گوید :
تو یک متجاوز پست و ناپاک به خاک پاک ایران هستی و در مقامی نیستی که ، مُلک ایران را به ایرانی ببخشی ، من یک رویگر زاده ی ایرانی هستم ، خوراک من ساده است نان و پیاز ولی پاسخ من به متجاوز ناپاکی مانند تو ، به خاک ایران هر چند خود را خلیفه ی مسلمین بخوانی این شمشیر است...
رادمان یکی از آزادگان و فرماندهان میهن دوست بود که ، در هنگام جنگ با لشکر خلیفه ی ناپاک و پست عباسی در دزفول به شوه ی (:علت) بیماری درگذشت.
رادمان سترگ با لشکری جنگید که فرمانده آن لشکر متجاوز محمد ابن جعفر گجستک بود و این فرمانده هم در این جنگ کشته شد.
اکنون آرامگاه این سردار دلاور و آن ناپاک متجاوز چنان تفاوتی باهم دارد که هر کس که ،
#تاریخ_نداند ، و #نخوانده_باشد گمان می کند که ،
رادمان سترگ متجاوز به این کشور بود و محمدابن جعفر گجستک پاسدار این آب و خاک.
وای بر نادانی ما...
اگر روزی گذرتان به دژپل (:دزفول) افتاد سری به آرامگاه این سردار بزرگ و آن ناپاک پست و متجاوز بزنید.
گور محمد ابن جعفر گجستک ناپاک( مم بن جعفر ) در غرب دزفول همه روزه پذیرای زائران است.
و در شرق دزفول در مسیر جاده ی شوشتر در روستای شاه آباد آرامگاهی مخروبه و دورافتاده ، آرام گاهی که بیشتر مردم شهر او را نمی شناسند وجود دارد.
در این آرامگاه یکی از شجاع ترین و میهن دوست ترین فرماندهان تاریخ این سرزمین رادمان پور ماهک آرمیده است.
و البته در کنار آرامگاه این سردار پاک سرشت میهن دوست ، بازمانده های شهر تاریخی گندی شاپور به جا مانده است.
✔️ نام و یاد چنین سرداران و فرماندهان و سربازان میهن دوست به یاد باد.
ملتی که تاریخ نمی خواند محکوم به فناست😔
✔️ انتشار این نوشته در تمام گروه ها و درگاه ها جهت آگاهی بخشی با لینک هر گروه و درگاهی آزاد است.
📚 بن مایه :
برگرفته از تاریخ سیستان و ایران به تصحیح ملک الشعرای بهار.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگ مهر.
۲
@khashatra
پایان🔺🔺
تا در درازای زمان ما دارای عارفان و شاعران بسیاری در فرهنگ و ادب ایران هم چون ؛
فردوسی سترگ ، مولوی ، نظامی ، حافظ و سعدی باشیم.
تا در رونق و گسترش زبان پارسی پاسداری کنند...
اگر رادمان سترگ چنین کار بزرگی برای زبان و ادب پارسی انجام نمی داد ، کشور بزرگ و پاک ما هم امروز مانند تمامی کشورهای شمال آفریقا و مصر تازی زبان بودند.
خلیفه ی پست و پلشت عباسی که تجربه ی برافتادن خاندان بنی اميه به دست ایرانیان را داشت ، هراسان پیکی به سوی رادمان می فرستد و می گوید ؛
تمامی جاهایی را که در ايران بر آن چیره شدید از آن تو باشد ، ولی او را به خلافت مسلمین بپذیرید.
رادمان دانا ؛ نان و پیاز و شمشیری را در یک سینی مي گذارد و در پاسخ به پیک خلیفه ی نادان چنين می گوید :
تو یک متجاوز پست و ناپاک به خاک پاک ایران هستی و در مقامی نیستی که ، مُلک ایران را به ایرانی ببخشی ، من یک رویگر زاده ی ایرانی هستم ، خوراک من ساده است نان و پیاز ولی پاسخ من به متجاوز ناپاکی مانند تو ، به خاک ایران هر چند خود را خلیفه ی مسلمین بخوانی این شمشیر است...
رادمان یکی از آزادگان و فرماندهان میهن دوست بود که ، در هنگام جنگ با لشکر خلیفه ی ناپاک و پست عباسی در دزفول به شوه ی (:علت) بیماری درگذشت.
رادمان سترگ با لشکری جنگید که فرمانده آن لشکر متجاوز محمد ابن جعفر گجستک بود و این فرمانده هم در این جنگ کشته شد.
اکنون آرامگاه این سردار دلاور و آن ناپاک متجاوز چنان تفاوتی باهم دارد که هر کس که ،
#تاریخ_نداند ، و #نخوانده_باشد گمان می کند که ،
رادمان سترگ متجاوز به این کشور بود و محمدابن جعفر گجستک پاسدار این آب و خاک.
وای بر نادانی ما...
اگر روزی گذرتان به دژپل (:دزفول) افتاد سری به آرامگاه این سردار بزرگ و آن ناپاک پست و متجاوز بزنید.
گور محمد ابن جعفر گجستک ناپاک( مم بن جعفر ) در غرب دزفول همه روزه پذیرای زائران است.
و در شرق دزفول در مسیر جاده ی شوشتر در روستای شاه آباد آرامگاهی مخروبه و دورافتاده ، آرام گاهی که بیشتر مردم شهر او را نمی شناسند وجود دارد.
در این آرامگاه یکی از شجاع ترین و میهن دوست ترین فرماندهان تاریخ این سرزمین رادمان پور ماهک آرمیده است.
و البته در کنار آرامگاه این سردار پاک سرشت میهن دوست ، بازمانده های شهر تاریخی گندی شاپور به جا مانده است.
✔️ نام و یاد چنین سرداران و فرماندهان و سربازان میهن دوست به یاد باد.
ملتی که تاریخ نمی خواند محکوم به فناست😔
✔️ انتشار این نوشته در تمام گروه ها و درگاه ها جهت آگاهی بخشی با لینک هر گروه و درگاهی آزاد است.
📚 بن مایه :
برگرفته از تاریخ سیستان و ایران به تصحیح ملک الشعرای بهار.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگ مهر.
۲
@khashatra
پایان🔺🔺
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز نَبُر به روز ، پیروز و فرخ روز گوش ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. دو شنبه ۸ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۲۹ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ گوش = گئوش ، روان جهان. ✔️ نبُر : پرهیز از کشتن حیوانات سودرسان. پرهیز از خوردن خوراکهای گوشتدار. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز دی به مهر از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
سه شنبه ۹ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۳۰ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ دی به مهر = آفریدگار
✔️ روز استراحت و نیایش همگانی زرتشتیان.
✔️ سومین جشن دیگان از جشن های چهارگانه ی دیگان بر همگان شاد و همایون باد.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز دی به مهر از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
سه شنبه ۹ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۳۰ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ دی به مهر = آفریدگار
✔️ روز استراحت و نیایش همگانی زرتشتیان.
✔️ سومین جشن دیگان از جشن های چهارگانه ی دیگان بر همگان شاد و همایون باد.
@khashatra
#دی_به_مهر
✅ دی به مهر ، روز پانزدهم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام های اهورا مزداست.
«دی» اوستایی «دَثوش» به چم (:معنی) پروردگار و دادار ، آفریننده و جهان دار زیبایی ها است.
در گاهشماری زرتشتی ، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می شود و سه روز دیگر به نام اهورامزدای بی همتاست که به واژه ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.
👈 در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته میشود.
در گاه شمار سی روزه ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر میشود آن روز را جشن میگیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز دی در ماه دی را جشن دیگان مینامند.
روزهای هشتم ، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر ، روز هشتم هر ماه ، دی به مهر ، روز پانزدهم از هرماه ، دی به دین ، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژهی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.
❇️ روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن و آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.
دی به مهر است مهربانی کن ،
که از همه چیز مهربانی به.
❇️ «سروده ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه ی کتاب بندهش»
روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی ،
ای ترک ، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی ،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.
🌺 گل کاردک نماد دی به مهر (آفریدگار) است.
@khashatra
✅ دی به مهر ، روز پانزدهم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام های اهورا مزداست.
«دی» اوستایی «دَثوش» به چم (:معنی) پروردگار و دادار ، آفریننده و جهان دار زیبایی ها است.
در گاهشماری زرتشتی ، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می شود و سه روز دیگر به نام اهورامزدای بی همتاست که به واژه ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.
👈 در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته میشود.
در گاه شمار سی روزه ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر میشود آن روز را جشن میگیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز دی در ماه دی را جشن دیگان مینامند.
روزهای هشتم ، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر ، روز هشتم هر ماه ، دی به مهر ، روز پانزدهم از هرماه ، دی به دین ، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژهی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.
❇️ روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن و آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.
دی به مهر است مهربانی کن ،
که از همه چیز مهربانی به.
❇️ «سروده ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه ی کتاب بندهش»
روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی ،
ای ترک ، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی ،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.
🌺 گل کاردک نماد دی به مهر (آفریدگار) است.
@khashatra
#جشن_دیگان_برهمگان_خجسته_باد
✅ سومین جشن دیگان از جشن های چهار گانه ی دیگان ، بر همه ی ایرانیان ،
ایران دوست شاد و خجسته و همایون باد.
@khashatra
✅ سومین جشن دیگان از جشن های چهار گانه ی دیگان ، بر همه ی ایرانیان ،
ایران دوست شاد و خجسته و همایون باد.
@khashatra
#جشن_دیگان.
✅ واژه ی دی به چم آفریدن و آفریدگار می باشد.
در ماه دی، غیر از نخستین روز ماه که اورمزد نامیده می شود و نام خداوند است ، سه روز دیگر به نام های دی به آذر ، دی به مهر و دی به دین نیز وجود دارد. بنابراین جشن دیگان برابر است با یکی از این روزها در ماه دی ، که روز دوم ، نهم و هفدهم در گاهشماری خورشیدی است.
در فرهنگ ایران باستان ، نخستین جشن دیگان ، در ماه دی یعنی روز اورمزد از ماه دی ، خرم روز نیز نام داشته است.
این روز پس از شب چله پیش می آید که بزرگ ترین شب سال است.
در زمان گذشته پادشاه کشور و سردار شهر ، دیدار همگانی با مردم داشته اند.
اکنون نیز مزدیسنان به باور ترادادی (:سنتی) خود در برخی از شهرها و روستاها ، یکی از روزهای دی در ماه دی و یا همه آن را جشن می گیرند.
همانند جشن های ماهیانه ب دیگر ، کوشش میکنند تا در مکانی همگانی مانند ؛ تالار آدریان و آتشکده گردهم آیند و جشن دیگان را با سرور و شادمانی برگزار کنند.
یکی از سرود هایی که در این جشن برای ستایش جایگاهِ اهورامزدا خوانده می شود اورمزد یشت است که در خورده اوستا جای گرفته است.
برگردان بخشی از آن چنین است:
او را که هم راهبر هستی و هم راهبر زندگی است.
به من بنما و همان گونه که خود خواستاری
پیروی از دین والا و اندیشه ی نیک را به او برسان.
درود به فر کیانی.
درود به ایران ویچ.
درود به خوش بختی مزدا داده.
درود به رود دائیتی و درود به اردویسور آناهیتا.
درود به همه ی آفرینش راستین.
📚 بن مایه :
برگرفته از : نسک یادگار دیرین
آیین ها، مراسم و باورهای مذهبی ترادادی(:سنتی) زرتشتیان ایران
پژوهش و نگارش روان شاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
✅ واژه ی دی به چم آفریدن و آفریدگار می باشد.
در ماه دی، غیر از نخستین روز ماه که اورمزد نامیده می شود و نام خداوند است ، سه روز دیگر به نام های دی به آذر ، دی به مهر و دی به دین نیز وجود دارد. بنابراین جشن دیگان برابر است با یکی از این روزها در ماه دی ، که روز دوم ، نهم و هفدهم در گاهشماری خورشیدی است.
در فرهنگ ایران باستان ، نخستین جشن دیگان ، در ماه دی یعنی روز اورمزد از ماه دی ، خرم روز نیز نام داشته است.
این روز پس از شب چله پیش می آید که بزرگ ترین شب سال است.
در زمان گذشته پادشاه کشور و سردار شهر ، دیدار همگانی با مردم داشته اند.
اکنون نیز مزدیسنان به باور ترادادی (:سنتی) خود در برخی از شهرها و روستاها ، یکی از روزهای دی در ماه دی و یا همه آن را جشن می گیرند.
همانند جشن های ماهیانه ب دیگر ، کوشش میکنند تا در مکانی همگانی مانند ؛ تالار آدریان و آتشکده گردهم آیند و جشن دیگان را با سرور و شادمانی برگزار کنند.
یکی از سرود هایی که در این جشن برای ستایش جایگاهِ اهورامزدا خوانده می شود اورمزد یشت است که در خورده اوستا جای گرفته است.
برگردان بخشی از آن چنین است:
او را که هم راهبر هستی و هم راهبر زندگی است.
به من بنما و همان گونه که خود خواستاری
پیروی از دین والا و اندیشه ی نیک را به او برسان.
درود به فر کیانی.
درود به ایران ویچ.
درود به خوش بختی مزدا داده.
درود به رود دائیتی و درود به اردویسور آناهیتا.
درود به همه ی آفرینش راستین.
📚 بن مایه :
برگرفته از : نسک یادگار دیرین
آیین ها، مراسم و باورهای مذهبی ترادادی(:سنتی) زرتشتیان ایران
پژوهش و نگارش روان شاد ؛
موبد کورش نیکنام.
✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
@khashatra
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز دی به مهر از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. سه شنبه ۹ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۳۰ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ دی به مهر = آفریدگار ✔️ روز استراحت و نیایش همگانی زرتشتیان. ✔️ سومین جشن دیگان از جشن های چهارگانه ی دیگان…
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز مهر ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
چهار شنبه ۱۰ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۳۱ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ مهر = فروغ و روشنایی.
✔️ دیدار در پیر مهر ایزد (یزد).
✔️ نخستین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز مهر ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
چهار شنبه ۱۰ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۳۱ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ مهر = فروغ و روشنایی.
✔️ دیدار در پیر مهر ایزد (یزد).
✔️ نخستین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.
@khashatra
#مهر_ایزد
✅ در فرهنگهای فارسی مهر را ایزدی نشان بر مهر و دوستی و خرد در کارهای مینوی دانستهاند.
👈 روز شانزدهم در هر ماه و ماه هفتم سال در گاه شمار زرتشتی مهر نامیده میشود.
در گاه شمار سی روزه ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر میشود آن روز را جشن می گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا میپرداختند.
فرارسیدن روز مهر در ماه مهر را جشن مهرگان مینامند.
مهر که در اوستا « میثرَ» خوانده میشود، از ایزدان بزرگ پیش از زرتشت است که ایزد فروغ و روشنایی خوانده میشود.
ایزد مهر نگهبان مهر، محبت ، دوستی و عشق ، تدبیر برای یافتن دارایی و خواستهها است.
مهر به دیگر چم (:معنی) گردونه ی آفتاب یا خورشید است.
مهر ایزد موکل بر فعالیتهای ست که دو طرف دعوا دارند.
هر کجا دو طرف دعوا باشد ایزد مهر به دادگستری ، دوستی ، قول و قرار ، پیمان حاضر است.
مهر یکی از برجستهترین ایزدان در دین زرتشتی ست.
یکی از سه ایزدانی است که نامش در دوازده ماه سال آمده است. یکی از دراز ترین یشتها به مهریشت ویژه شده است.
❇️ فردوسی سترگ میسراید :
«دو مهر است با من که چو آفتاب ،
بتابد شب تیره چو بیند آفتاب».
ایزد مهر نماد عشق و زندگی است و به زندگی خانوادگی گرمی میدهد.
مهر نام آتشکدهای نیز بوده است.
◀️ فردوسی سترگ پیرامون آن میسراید :
«چو آذرگشسب و چو خوراد و مهر ،
فروزان به کردار گردان سپهر»
🌺 گل بنفشه نماد مهر ایزد است.
@khashatra
✅ در فرهنگهای فارسی مهر را ایزدی نشان بر مهر و دوستی و خرد در کارهای مینوی دانستهاند.
👈 روز شانزدهم در هر ماه و ماه هفتم سال در گاه شمار زرتشتی مهر نامیده میشود.
در گاه شمار سی روزه ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر میشود آن روز را جشن می گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا میپرداختند.
فرارسیدن روز مهر در ماه مهر را جشن مهرگان مینامند.
مهر که در اوستا « میثرَ» خوانده میشود، از ایزدان بزرگ پیش از زرتشت است که ایزد فروغ و روشنایی خوانده میشود.
ایزد مهر نگهبان مهر، محبت ، دوستی و عشق ، تدبیر برای یافتن دارایی و خواستهها است.
مهر به دیگر چم (:معنی) گردونه ی آفتاب یا خورشید است.
مهر ایزد موکل بر فعالیتهای ست که دو طرف دعوا دارند.
هر کجا دو طرف دعوا باشد ایزد مهر به دادگستری ، دوستی ، قول و قرار ، پیمان حاضر است.
مهر یکی از برجستهترین ایزدان در دین زرتشتی ست.
یکی از سه ایزدانی است که نامش در دوازده ماه سال آمده است. یکی از دراز ترین یشتها به مهریشت ویژه شده است.
❇️ فردوسی سترگ میسراید :
«دو مهر است با من که چو آفتاب ،
بتابد شب تیره چو بیند آفتاب».
ایزد مهر نماد عشق و زندگی است و به زندگی خانوادگی گرمی میدهد.
مهر نام آتشکدهای نیز بوده است.
◀️ فردوسی سترگ پیرامون آن میسراید :
«چو آذرگشسب و چو خوراد و مهر ،
فروزان به کردار گردان سپهر»
🌺 گل بنفشه نماد مهر ایزد است.
@khashatra
#شرحی_کوتاه_درباره_ی_پیشینه_ی_گاهان_بارها_و_چگونگی_برگزاری_آن_ها
#پیشینه_ی_گاهان_بارها
✅ پیدایش گاهان بارها را از روزگار پیشدادیان می دانند.
نخستین بنیان گزار گاهان بار ؛ جمشید شاه پیشدادی دانسته شده است.
گاهان بارها با پیشینه ی دیرینه ی زندگی ایرانیان گره خورده است.
گاهان بارها با کشاورزی و دام داری و زندگی کشاورزی پیوند بنیادین دارند.
گاهان بار در آغاز جشن کشاورزی بوده است.
هر کدام از گاهان بارها برابر با زمانی است که دگرگونی های بنیادین ، برای کشاورزان رخ می دهد و این دگرگونی ها با خود جشن و شادی می آورد.
گاهان بار یا گاهنبار یا گُهنبار در استوره های زرتشتی و آریایی ،
آن شش روزی است که آفریدگار دنیا را آفرید.
و در نسک (:کتاب) زند از زرتشت نقل می کنند که اهورا مزدا ؛
دنیا را در شش گاه آفرید.
نخست ؛ هر گاهی نامی دارد و در آغاز هر گاهی جشنی می سازند.
همان گونه که در دین های سامی آفریدگار ؛ جهان هستی را در شش روز می آفریند ، در دین کهن ایرانیان کهن نیز اهورامزدا آفرینش جهان مادی را ، در شش گاهان بار به این ترتیب که در یسنا آمده است به انجام می رساند :
#گاهان_بار_چهره_میدیوزرم
✳️ گاهان بار چهره میدیوزَرم (میانه ی بهار)
#پیدایش_آسمان
✔️ نخستین گاهان بار در سال است که ؛
هنگامی که گیاهان رشد و نمو می کنند و کشاورزی بار دیگر رونق می گیرد ، در چهل و پنجمین روز سال برابر با ؛
روز دی به مهر و اردی بهشت ماه که #آسمان آفریده شده است.
میدیوزرم از دو واژه ی اوستایی میدیو به چم (میان) و زرمیه به چم (بهار) تشکیل شده است.
و مزدیسنان از روز خور ایزد و اردی بهشت ماه تا روز دی به مهر و اردی بهشت ماه ،
از ( ۱۰ تا ۱۴ اردی بهشت خورشیدی) ،
مراسم گاهان بار را به جا می آورند.
و باور دارند که به جا آوردن مراسم گاهان بار پاداش بزرگ و ترک آن گناه بزرگ است.
زیرا گاهان بار زمان داد و دهش می باشد و توانگر و ناتوان باهم در این جشن ها ی زیبا و با شکوه شرکت می کنند.
و اگر کسی توان برگزاری گاهان بار را نداشته باشد بایسته است که ،
در مراسمی شرکت کنند که دیگران برگزار می کنند.
❇️ در بند هش آمده است :
اگر کسی در سال یک بار به گاهان بار برود بر کارهای نیکی که کرده است افزوده خواهد شد.
۱
@khashatra
#پیشینه_ی_گاهان_بارها
✅ پیدایش گاهان بارها را از روزگار پیشدادیان می دانند.
نخستین بنیان گزار گاهان بار ؛ جمشید شاه پیشدادی دانسته شده است.
گاهان بارها با پیشینه ی دیرینه ی زندگی ایرانیان گره خورده است.
گاهان بارها با کشاورزی و دام داری و زندگی کشاورزی پیوند بنیادین دارند.
گاهان بار در آغاز جشن کشاورزی بوده است.
هر کدام از گاهان بارها برابر با زمانی است که دگرگونی های بنیادین ، برای کشاورزان رخ می دهد و این دگرگونی ها با خود جشن و شادی می آورد.
گاهان بار یا گاهنبار یا گُهنبار در استوره های زرتشتی و آریایی ،
آن شش روزی است که آفریدگار دنیا را آفرید.
و در نسک (:کتاب) زند از زرتشت نقل می کنند که اهورا مزدا ؛
دنیا را در شش گاه آفرید.
نخست ؛ هر گاهی نامی دارد و در آغاز هر گاهی جشنی می سازند.
همان گونه که در دین های سامی آفریدگار ؛ جهان هستی را در شش روز می آفریند ، در دین کهن ایرانیان کهن نیز اهورامزدا آفرینش جهان مادی را ، در شش گاهان بار به این ترتیب که در یسنا آمده است به انجام می رساند :
#گاهان_بار_چهره_میدیوزرم
✳️ گاهان بار چهره میدیوزَرم (میانه ی بهار)
#پیدایش_آسمان
✔️ نخستین گاهان بار در سال است که ؛
هنگامی که گیاهان رشد و نمو می کنند و کشاورزی بار دیگر رونق می گیرد ، در چهل و پنجمین روز سال برابر با ؛
روز دی به مهر و اردی بهشت ماه که #آسمان آفریده شده است.
میدیوزرم از دو واژه ی اوستایی میدیو به چم (میان) و زرمیه به چم (بهار) تشکیل شده است.
و مزدیسنان از روز خور ایزد و اردی بهشت ماه تا روز دی به مهر و اردی بهشت ماه ،
از ( ۱۰ تا ۱۴ اردی بهشت خورشیدی) ،
مراسم گاهان بار را به جا می آورند.
و باور دارند که به جا آوردن مراسم گاهان بار پاداش بزرگ و ترک آن گناه بزرگ است.
زیرا گاهان بار زمان داد و دهش می باشد و توانگر و ناتوان باهم در این جشن ها ی زیبا و با شکوه شرکت می کنند.
و اگر کسی توان برگزاری گاهان بار را نداشته باشد بایسته است که ،
در مراسمی شرکت کنند که دیگران برگزار می کنند.
❇️ در بند هش آمده است :
اگر کسی در سال یک بار به گاهان بار برود بر کارهای نیکی که کرده است افزوده خواهد شد.
۱
@khashatra
#گاهان_بار_چهره_میدیوشهم
✅ گاهان بار چهره میدیوشِهم (میانه ی تابستان)
#پیدایش_آب
✔️ دومین گاهان بار می باشد که از گاهان بار نخست تا به این جشن ،
شست روز می گذرد که برابر با سد و پنجمین روز سال ،
روز دی به مهر تیر ماه که در آن #آب آفریده شد.
واژه ی اوستایی میدیو به چم (میان) و شهم به چم (تابستان) و هر دو با هم میان تابستان بزرگ (که هفت ماه است) می باشد.
مزدیسنان از روز خور ایزد تیرماه تا روز دی به مهر و تیرماه ،
(۸ تا ۱۲ تیر ماه خورشیدی) جشن گاهان بار را به جا می آورند.
۲
@khashatra
✅ گاهان بار چهره میدیوشِهم (میانه ی تابستان)
#پیدایش_آب
✔️ دومین گاهان بار می باشد که از گاهان بار نخست تا به این جشن ،
شست روز می گذرد که برابر با سد و پنجمین روز سال ،
روز دی به مهر تیر ماه که در آن #آب آفریده شد.
واژه ی اوستایی میدیو به چم (میان) و شهم به چم (تابستان) و هر دو با هم میان تابستان بزرگ (که هفت ماه است) می باشد.
مزدیسنان از روز خور ایزد تیرماه تا روز دی به مهر و تیرماه ،
(۸ تا ۱۲ تیر ماه خورشیدی) جشن گاهان بار را به جا می آورند.
۲
@khashatra
#گاهنبار_چهره_پیته_شهیم
✅ گاهان بار چهره پَیته شَهیم گاه (پایان تابستان)
#پیدایش_زمین
✔️ سومین گاهان بار که برابر با یک سد و هشتاد مین روز سال،
روز انارم و شهریور ماه که در این روز #زمین آفریده شده است.
از دومین گاهان بار تا به این جشن هفتاد و پنج روز است.
پیته شهیم در تابستان بزرگ که هفت ماه است قرار می گیرد.
و جشن کشاورزی ست که خرمن دانه ها در کشت زار ها فراهم می گردد.
و بسیاری از میوه ها از درختان چیده می شوند.
در باور مزدیسنان هنگام آفرینش #زمین از سوی پروردگار است.
مزدیسنان از آغاز روز اشتاد ایزد و شهریور ماه تا پایان روزانارام ایزد و شهریور ماه برابر با (۲۱ تا ۲۵ شهریور خورشیدی) این جشن را به جا می آورند.
۳
@khashatra
✅ گاهان بار چهره پَیته شَهیم گاه (پایان تابستان)
#پیدایش_زمین
✔️ سومین گاهان بار که برابر با یک سد و هشتاد مین روز سال،
روز انارم و شهریور ماه که در این روز #زمین آفریده شده است.
از دومین گاهان بار تا به این جشن هفتاد و پنج روز است.
پیته شهیم در تابستان بزرگ که هفت ماه است قرار می گیرد.
و جشن کشاورزی ست که خرمن دانه ها در کشت زار ها فراهم می گردد.
و بسیاری از میوه ها از درختان چیده می شوند.
در باور مزدیسنان هنگام آفرینش #زمین از سوی پروردگار است.
مزدیسنان از آغاز روز اشتاد ایزد و شهریور ماه تا پایان روزانارام ایزد و شهریور ماه برابر با (۲۱ تا ۲۵ شهریور خورشیدی) این جشن را به جا می آورند.
۳
@khashatra
#گاهان_بار_چهره_ایاسرم_گاه
✅ گاهان بار چهره ایاسرم گاه آغاز فصل سرما.
#پیدایش_گیاهان
✔️ چهارمین گاهان بار در دویست و دهمین روز سال برابر با ،
انارم و مهرماه که در این روز #گیاه آفریده شده است.
از سومین گاهان بار تا به این جشن سی روز است.
چهره ایا سرام در تابستان بزرگ که هفت ماه است واقع است.
ایا سرام به چم آغاز سرما و برگشت می باشد.
و آن هنگامی ست که چوپانان با گله ی خود از چراگاه های تابستانی ،
به محل زمستانی خود باز می گردند.
در این گاهان بار روییدنی ها #گیاهان آفریده شده است.
مزدیسنان از آغازروز اشتاد ایزد و مهرماه تا پایان روز انارم ایزد و مهرماه (از ۲۰ تا ۲۴ مهر ماه در گاه شمار خورشیدی) به مانند سایر گاهان بارها به اجرای مراسم این گاهان بار ، که با سرودن آفرینگان گاهان بار به وسیله ی موبد و داد و دهش از جانب توان گر و ناتوان می باشد می پردازند.
۴
@khashatra
✅ گاهان بار چهره ایاسرم گاه آغاز فصل سرما.
#پیدایش_گیاهان
✔️ چهارمین گاهان بار در دویست و دهمین روز سال برابر با ،
انارم و مهرماه که در این روز #گیاه آفریده شده است.
از سومین گاهان بار تا به این جشن سی روز است.
چهره ایا سرام در تابستان بزرگ که هفت ماه است واقع است.
ایا سرام به چم آغاز سرما و برگشت می باشد.
و آن هنگامی ست که چوپانان با گله ی خود از چراگاه های تابستانی ،
به محل زمستانی خود باز می گردند.
در این گاهان بار روییدنی ها #گیاهان آفریده شده است.
مزدیسنان از آغازروز اشتاد ایزد و مهرماه تا پایان روز انارم ایزد و مهرماه (از ۲۰ تا ۲۴ مهر ماه در گاه شمار خورشیدی) به مانند سایر گاهان بارها به اجرای مراسم این گاهان بار ، که با سرودن آفرینگان گاهان بار به وسیله ی موبد و داد و دهش از جانب توان گر و ناتوان می باشد می پردازند.
۴
@khashatra
#گاهان_بار_چهره_میدیاریم_گاه
✅ گاهان بار چهره میدیارم گاه (میانه ی زمستان)
#پیدایش_جانوران
✔️ پنجمین گاهان بار در دویست و نودمین روز سال برابر با ،
روز ورهرام ایزد و دی ماه که در این روز #جانوران آفریده شده اند.
از چهارمین گاهان بار تا به این جشن هشتاد روز است.
میدریام به چم (میانه ی آرامش) و زمانی برگزار می گردد که ،
هنگام آرامش و استراحت کشاورزان و دام داران است.
در باور مزدیسنان هنگام آفرینش #جانوران بر روی زمین است.
مزدیسنان از آغاز روز مهر ایزد و دی ماه تا پایان روز ورهرام ایزد و دی ماه ،
(از ۱۰ تا ۱۴ دی ماه در گاه شمار خورشیدی) ،
مانند سایر گاهان بار ها به اجرای مراسم می پردازند.
۵
@khashatra
✅ گاهان بار چهره میدیارم گاه (میانه ی زمستان)
#پیدایش_جانوران
✔️ پنجمین گاهان بار در دویست و نودمین روز سال برابر با ،
روز ورهرام ایزد و دی ماه که در این روز #جانوران آفریده شده اند.
از چهارمین گاهان بار تا به این جشن هشتاد روز است.
میدریام به چم (میانه ی آرامش) و زمانی برگزار می گردد که ،
هنگام آرامش و استراحت کشاورزان و دام داران است.
در باور مزدیسنان هنگام آفرینش #جانوران بر روی زمین است.
مزدیسنان از آغاز روز مهر ایزد و دی ماه تا پایان روز ورهرام ایزد و دی ماه ،
(از ۱۰ تا ۱۴ دی ماه در گاه شمار خورشیدی) ،
مانند سایر گاهان بار ها به اجرای مراسم می پردازند.
۵
@khashatra
#گاهان_بار_چهره_همس_پت_میدیم_گاه
✅ گاهان بار چهره هَمَسپَتمَدُم (برابری شب و روز)
#پیدایش_انسان
✔️ششمین گاهان بار که در سی سد و شست و پنج مین روز سال ،
روز وهشتواش (آخرین روز سال کبیسه) #انسان آفریده شده است.
از پنجمین گاهان بار تا به این جشن هفتاد و پنج روز است.
مزدیسنان از آغاز روز اهنود و اسپند ماه تا پایان روز وهشتواش ،
(از ۲۵ تا ۲۹ اسپند ماه خورشیدی) ،
به مانند سایر گاهان بار ها با شکوه ویژه ای به اجرای گاهان بار پایانی می پردازند.
این گاهان بار به فروهر ها اختصاص دارد.
و هنگامی ست که فروهر درگذشتگان برای سرکشی بازماندگان خود فرود می آیند.
واژه ی همس پت میدیم که به چم (برابری شب و روز) می باشد،
به باور مزدیسنان هنگام آفریده شدن #انسان به وسیله ی اهورامزداست.
و پنج روز مانده به این گاهان بار (از روز اشتاد ایزد و اسپند ماه تا اهنود) را پنجه ی کوچک می نامند.
و خانه و کاشانه را برای برگزاری باشکوه تر جشن نوروز آماده و مرتب می کنند.
و پنج روز آخر سال را پنجه ی بزرگ می نامند.
و آن چه ویژه ی این جشن گاهان بار می باشد آن ست که ؛ در چند روز مانده به پنجه ی کوچک خانه را از درون و برون پاکیزه می نمایند.
ششه (:سبزه) می کارند.
در روز نخست این گاهان بار (اهنود) ششه را در جلو پسکم (:صفحه) بزرگ ، که جای برگزاری گاهان بار است می گذارند.
در شب آخر سال چراغی به لبه ی بام خود می گزارند و سحرگاه بر روی بام می روند و آتش افروزی با نوای اوستا درهم می آمیزد.
هنگام سرودن اوستا و آتش افروزی بر روی بام مقداری لرک و میوه تازه و عود و سندل و مورت و مقداری برگ آویشن در کاسه ی آبی ریخته شده است.
چند عدد ششه (:سبزه)هم فراهم است.
پس از پایان مراسم آتش افروزی و اوستا میوه هایی که هنگام خواندن اوستا پاره شده است و لرک بین افراد خانواده بخش می گردد.
و عود و سندل بر روی خاکستر آتش می ریزند.
و آب و آویشن را بر روی سر در خانه می ریزند و مورت را بر روی سر در خانه می گذارند که شوند تداوم و سرسبزی در آن خانه باشد.
و سپس از پشت بام پایین آمده و مراسم سال نو آغاز می گردد.
و گفتتی ست که زمان برگزاری تمامی شش مراسم گاهان بار :
#پنج روز می باشد که روز آخر به شوند آفرینش ها از سپندی و ورجاوندی ارزشمندی برخوردار است.
📚 بن مایه :
برگرفته از ؛ سایت هفته نامه ی اَمُرداد.
و گاه شمار راستی.
✍ گردآوری و رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۶
@khashatra
پایان🔺🔺
✅ گاهان بار چهره هَمَسپَتمَدُم (برابری شب و روز)
#پیدایش_انسان
✔️ششمین گاهان بار که در سی سد و شست و پنج مین روز سال ،
روز وهشتواش (آخرین روز سال کبیسه) #انسان آفریده شده است.
از پنجمین گاهان بار تا به این جشن هفتاد و پنج روز است.
مزدیسنان از آغاز روز اهنود و اسپند ماه تا پایان روز وهشتواش ،
(از ۲۵ تا ۲۹ اسپند ماه خورشیدی) ،
به مانند سایر گاهان بار ها با شکوه ویژه ای به اجرای گاهان بار پایانی می پردازند.
این گاهان بار به فروهر ها اختصاص دارد.
و هنگامی ست که فروهر درگذشتگان برای سرکشی بازماندگان خود فرود می آیند.
واژه ی همس پت میدیم که به چم (برابری شب و روز) می باشد،
به باور مزدیسنان هنگام آفریده شدن #انسان به وسیله ی اهورامزداست.
و پنج روز مانده به این گاهان بار (از روز اشتاد ایزد و اسپند ماه تا اهنود) را پنجه ی کوچک می نامند.
و خانه و کاشانه را برای برگزاری باشکوه تر جشن نوروز آماده و مرتب می کنند.
و پنج روز آخر سال را پنجه ی بزرگ می نامند.
و آن چه ویژه ی این جشن گاهان بار می باشد آن ست که ؛ در چند روز مانده به پنجه ی کوچک خانه را از درون و برون پاکیزه می نمایند.
ششه (:سبزه) می کارند.
در روز نخست این گاهان بار (اهنود) ششه را در جلو پسکم (:صفحه) بزرگ ، که جای برگزاری گاهان بار است می گذارند.
در شب آخر سال چراغی به لبه ی بام خود می گزارند و سحرگاه بر روی بام می روند و آتش افروزی با نوای اوستا درهم می آمیزد.
هنگام سرودن اوستا و آتش افروزی بر روی بام مقداری لرک و میوه تازه و عود و سندل و مورت و مقداری برگ آویشن در کاسه ی آبی ریخته شده است.
چند عدد ششه (:سبزه)هم فراهم است.
پس از پایان مراسم آتش افروزی و اوستا میوه هایی که هنگام خواندن اوستا پاره شده است و لرک بین افراد خانواده بخش می گردد.
و عود و سندل بر روی خاکستر آتش می ریزند.
و آب و آویشن را بر روی سر در خانه می ریزند و مورت را بر روی سر در خانه می گذارند که شوند تداوم و سرسبزی در آن خانه باشد.
و سپس از پشت بام پایین آمده و مراسم سال نو آغاز می گردد.
و گفتتی ست که زمان برگزاری تمامی شش مراسم گاهان بار :
#پنج روز می باشد که روز آخر به شوند آفرینش ها از سپندی و ورجاوندی ارزشمندی برخوردار است.
📚 بن مایه :
برگرفته از ؛ سایت هفته نامه ی اَمُرداد.
و گاه شمار راستی.
✍ گردآوری و رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۶
@khashatra
پایان🔺🔺
وُهومَن اَمشاسِپَند
#امروز به روز ، پیروز و فرخ روز مهر ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی. چهار شنبه ۱۰ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی. ۳۱ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی) ✔️ مهر = فروغ و روشنایی. ✔️ دیدار در پیر مهر ایزد (یزد). ✔️ نخستین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه. @khashatra
#امروز
به روز ، پیروز و فرخ روز سروش ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
پنج شنبه ۱۱ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱ ژانویه سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ سروش = فرمان برداری.
✔️ دومین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.
@khashatra
به روز ، پیروز و فرخ روز سروش ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.
پنج شنبه ۱۱ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.
۱ ژانویه سال ۲۰۲۵ (ترسایی)
✔️ سروش = فرمان برداری.
✔️ دومین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.
@khashatra
#سروش_ایزد
✅ روز هفدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام سروش ایزد پیوند یافته است.
سروش به چم (: معنی) گوش دادن و فرمان بردن است به خواست خدایی و ما آن را نیوشایی معنا کردهایم تا نزدیک تر به اصل باشیم.
❇️ اینک من سروش ترا که از همه بزرگ تر است ، میطلبم تا به آرمان خود رسم.
و زندگانی درازی به دست آورم.
و به شهریاری منش نیک در آمده
و به راه راستی گام زده ،
به جایگاهی رسم که مزدا اهورا میباشد. (۳۳_۵)
❇️ اشوزرتشت میگوید :
کسی را که مزدا دوست دارد ، نیوشایی و منش نیک به او روی میآورد (۴۴_۱۶)
اشوزرتشت میخواهد به دستیاری نیوشایی به خواست و آرمان خود برسد (۳۳_۵)
نیوشایی راهی است که به اهورامزدای توانا میرود (۲۸_۵)
نیوشایی راه رستگاری را هم برای رستگار و هم برای دروغ کار ، همواره روشن میسازد (۴۳_۱۲)
از این گفتهها به ویژه آن جایی که نیوشایی با منش نیک است ، بر میآید که فرمان برداری اشوزرتشت کورکورانه نیست ، بلکه از روی اندیشه و با دلی پر از مهر است.
🌺 گل خیری سرخ نماد سروش ایزد است.
@khashatra
✅ روز هفدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام سروش ایزد پیوند یافته است.
سروش به چم (: معنی) گوش دادن و فرمان بردن است به خواست خدایی و ما آن را نیوشایی معنا کردهایم تا نزدیک تر به اصل باشیم.
❇️ اینک من سروش ترا که از همه بزرگ تر است ، میطلبم تا به آرمان خود رسم.
و زندگانی درازی به دست آورم.
و به شهریاری منش نیک در آمده
و به راه راستی گام زده ،
به جایگاهی رسم که مزدا اهورا میباشد. (۳۳_۵)
❇️ اشوزرتشت میگوید :
کسی را که مزدا دوست دارد ، نیوشایی و منش نیک به او روی میآورد (۴۴_۱۶)
اشوزرتشت میخواهد به دستیاری نیوشایی به خواست و آرمان خود برسد (۳۳_۵)
نیوشایی راهی است که به اهورامزدای توانا میرود (۲۸_۵)
نیوشایی راه رستگاری را هم برای رستگار و هم برای دروغ کار ، همواره روشن میسازد (۴۳_۱۲)
از این گفتهها به ویژه آن جایی که نیوشایی با منش نیک است ، بر میآید که فرمان برداری اشوزرتشت کورکورانه نیست ، بلکه از روی اندیشه و با دلی پر از مهر است.
🌺 گل خیری سرخ نماد سروش ایزد است.
@khashatra