#دی_به_مهر

✅ دی به مهر ، روز پانزدهم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام های اهورا مزداست.

«دی» اوستایی «دَثوش» به چم (:معنی) پروردگار و دادار ، آفریننده و جهان دار زیبایی ها است.

در گاهشماری زرتشتی ، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می شود و سه روز دیگر به نام اهورامزدای بی همتاست که به واژه ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.

👈 در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز دی  در ماه دی را جشن دیگان می‌نامند.
روزهای هشتم ، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر ، روز هشتم هر ماه ، دی به مهر ، روز پانزدهم از هرماه ، دی به دین ، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژه‌ی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.

❇️ روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن و آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.

دی به‌ مهر است مهربانی کن ،
که از همه چیز مهربانی به.

❇️ «سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش»

روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی ،
ای ترک ، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی ،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.

🌺 گل کاردک نماد دی به مهر (آفریدگار) است.

@khashatra

#جشن_دیگان_برهمگان_خجسته_باد

✅ سومین جشن دیگان از جشن های چهار گانه ی دیگان ، بر همه ی ایرانیان ،
ایران دوست شاد و خجسته و همایون باد.

@khashatra

#جشن_دیگان.

✅ واژه ی دی به چم آفریدن و آفریدگار می باشد.
در ماه دی، غیر از نخستین روز ماه که اورمزد نامیده می شود و نام خداوند است ، سه روز دیگر به نام های دی به آذر ، دی به مهر و دی به دین نیز وجود دارد. بنابراین جشن دیگان برابر است با یکی از این روزها در ماه دی ، که روز دوم ، نهم و هفدهم در گاه‌شماری خورشیدی است.
در فرهنگ ایران باستان ، نخستین جشن دیگان ، در ماه دی یعنی روز اورمزد از ماه دی ، خرم روز نیز نام داشته است.
این روز پس از شب چله پیش می آید که بزرگ ترین شب سال است.
در زمان گذشته پادشاه کشور و سردار شهر ، دیدار همگانی با مردم داشته اند.
اکنون نیز مزدیسنان به باور ترادادی (:سنتی) خود در برخی از شهرها و روستاها ، یکی از روزهای دی در ماه دی و یا همه آن را جشن می گیرند.
همانند جشن های ماهیانه ب دیگر ، کوشش می‌کنند تا در مکانی همگانی مانند ؛ تالار آدریان و آتشکده گردهم آیند و جشن دیگان را با سرور و شادمانی برگزار کنند.
یکی از سرود هایی که در این جشن برای ستایش جایگاهِ اهورامزدا خوانده می شود اورمزد یشت است که در خورده اوستا جای گرفته است.
برگردان بخشی از آن چنین است:


او را که هم راهبر هستی و هم راهبر زندگی است.
به من بنما و همان گونه که خود خواستاری
پیروی از دین والا و اندیشه ی نیک را به او برسان.
درود به فر کیانی.
درود به ایران ویچ.
درود به خوش بختی مزدا داده.
درود به رود دائیتی و درود به اردویسور  آناهیتا.
درود به همه ی آفرینش راستین.

📚 بن مایه :

برگرفته از : نسک یادگار دیرین
آیین ها، مراسم و باورهای مذهبی ترادادی(:سنتی) زرتشتیان ایران
پژوهش و نگارش روان شاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#جشن_دیگان_فرخنده_باد

سومین جشن باستانی دیگان بر همگان خجسته و همایون باد.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز مهر ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۱۰ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۳۱ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ مهر = فروغ و روشنایی.

✔️ دیدار در پیر مهر ایزد (یزد).

✔️ نخستین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.

@khashatra

#مهر_ایزد

✅ در فرهنگ‌های فارسی مهر را ایزدی نشان بر مهر و دوستی و خرد در کارهای مینوی دانسته‌اند.

👈 روز شانزدهم در هر ماه و ماه هفتم سال در گاه شمار زرتشتی مهر نامیده می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می‌پرداختند.
فرارسیدن روز مهر در ماه مهر را جشن مهرگان می‌نامند.

مهر که در اوستا « میثرَ» خوانده می‌شود، از ایزدان بزرگ پیش از زرتشت است که ایزد فروغ و روشنایی خوانده می‌شود.
ایزد مهر نگهبان مهر، محبت ، دوستی و عشق ، تدبیر برای یافتن دارایی و خواسته‌ها است.
مهر به دیگر چم (:معنی) گردونه ی آفتاب یا خورشید است.

مهر ایزد موکل بر فعالیت‌های ست که دو طرف دعوا دارند.
هر کجا دو طرف دعوا باشد ایزد مهر به دادگستری ، دوستی ، قول و قرار ، پیمان‌ حاضر است.

مهر یکی از برجسته‌ترین ایزدان در دین زرتشتی ست.
یکی از سه ایزدانی است که نامش در دوازده ماه سال آمده است. یکی از دراز ترین یشت‌ها به مهریشت ویژه شده است.

❇️ فردوسی سترگ می‌سراید‌ :

«دو مهر است با من که چو آفتاب ،
بتابد شب تیره چو بیند آفتاب».

ایزد مهر نماد عشق و زندگی است و به زندگی خانوادگی گرمی می‌دهد.
مهر نام آتشکده‌ای نیز بوده است.

◀️ فردوسی سترگ پیرامون آن می‌سراید :

«چو آذرگشسب و چو خوراد و مهر ،
فروزان به کردار گردان سپهر»

🌺 گل بنفشه نماد مهر ایزد است.

@khashatra

#شرحی_کوتاه_درباره_ی_پیشینه_ی_گاهان_بارها_و_چگونگی_برگزاری_آن_ها

#پیشینه_ی_گاهان_بارها

✅ پیدایش گاهان بارها را از روزگار پیشدادیان می دانند.
نخستین بنیان گزار گاهان بار ؛ جمشید شاه پیشدادی دانسته شده است.
گاهان بارها با پیشینه ی دیرینه ی زندگی ایرانیان گره خورده است.
گاهان بارها با کشاورزی و دام داری و زندگی کشاورزی پیوند بنیادین دارند.
گاهان بار در آغاز جشن کشاورزی بوده است.
هر کدام از گاهان بارها برابر با زمانی است که دگرگونی های بنیادین ، برای کشاورزان رخ می دهد و این دگرگونی ها با خود جشن و شادی می آورد.
گاهان بار یا گاهنبار یا گُهنبار در استوره های زرتشتی و آریایی ،
آن شش روزی است که آفریدگار دنیا را آفرید.
و در نسک  (:کتاب) زند از زرتشت نقل می کنند که اهورا مزدا ؛
دنیا را در شش گاه آفرید.
نخست ؛ هر گاهی نامی دارد و در آغاز هر گاهی جشنی می سازند.
همان گونه که در دین های سامی آفریدگار ؛ جهان هستی را در شش روز می آفریند ، در دین کهن ایرانیان کهن نیز اهورامزدا آفرینش جهان مادی را ، در شش گاهان بار به این ترتیب که در یسنا آمده است به انجام می رساند :

#گاهان_بار_چهره_میدیوزرم

✳️ گاهان بار چهره میدیوزَرم (میانه ی بهار)
#پیدایش_آسمان

✔️ نخستین گاهان بار در سال است که ؛
هنگامی که گیاهان رشد و نمو می کنند و کشاورزی بار دیگر رونق می گیرد ، در چهل و پنجمین روز سال برابر با ؛
روز دی به مهر و اردی بهشت ماه که  #آسمان آفریده شده است.
میدیوزرم از دو واژه ی اوستایی میدیو به چم (میان) و زرمیه به چم (بهار) تشکیل شده است.
و مزدیسنان از روز خور ایزد و اردی بهشت ماه تا روز دی به مهر و اردی بهشت ماه ،
از ( ۱۰ تا ۱۴ اردی بهشت خورشیدی) ،
مراسم گاهان بار را به جا می آورند.
و باور دارند که به جا آوردن مراسم گاهان بار پاداش بزرگ و ترک آن گناه بزرگ است.
زیرا گاهان بار زمان داد و دهش می باشد و توانگر و ناتوان باهم در این جشن ها ی زیبا و با شکوه شرکت می کنند.
و اگر کسی توان برگزاری گاهان بار را نداشته باشد بایسته است که ،
در مراسمی شرکت کنند که دیگران برگزار می کنند.

❇️ در بند هش آمده است :

اگر کسی در سال یک بار به گاهان بار برود بر کارهای نیکی که کرده است افزوده خواهد شد.
۱
@khashatra

#گاهان_بار_چهره_میدیوشهم

✅ گاهان بار چهره میدیوشِهم (میانه ی تابستان)

#پیدایش_آب

✔️ دومین گاهان بار می باشد که از گاهان بار نخست تا به این جشن ،
شست روز می گذرد که برابر با سد و پنجمین روز سال ،
روز دی به مهر تیر ماه که در آن #آب آفریده شد.
واژه ی اوستایی میدیو به چم (میان) و شهم به چم (تابستان) و هر دو با هم میان تابستان بزرگ (که هفت ماه است) می باشد.
مزدیسنان از روز خور ایزد تیرماه تا روز دی به مهر و تیرماه ،
(۸ تا ۱۲ تیر ماه خورشیدی) جشن گاهان بار را به جا می آورند.
۲
@khashatra

#گاهنبار_چهره_پیته_شهیم

✅ گاهان بار چهره پَیته شَهیم گاه (پایان تابستان)

#پیدایش_زمین

✔️ سومین گاهان بار که برابر با یک سد و هشتاد مین روز سال،
روز انارم و شهریور ماه که در این روز #زمین آفریده شده است.
از دومین گاهان بار تا به این جشن هفتاد و پنج روز است.
پیته شهیم در تابستان بزرگ که هفت ماه است قرار می گیرد.
و جشن کشاورزی ست که خرمن دانه ها در کشت زار ها فراهم می گردد.
و بسیاری از میوه ها از درختان چیده می شوند.
در باور مزدیسنان هنگام آفرینش #زمین از سوی پروردگار است.
مزدیسنان از آغاز روز اشتاد ایزد و شهریور ماه تا پایان روزانارام ایزد و شهریور ماه برابر با (۲۱ تا ۲۵ شهریور خورشیدی) این جشن را به جا می آورند.
۳
@khashatra

#گاهان_بار_چهره_ایاسرم_گاه

✅ گاهان بار چهره ایاسرم گاه  آغاز فصل سرما.

#پیدایش_گیاهان

✔️ چهارمین گاهان بار در دویست و دهمین روز سال برابر با ،
انارم و مهرماه که در این روز #گیاه آفریده شده است.
از سومین گاهان بار تا به این جشن سی روز است.
چهره ایا سرام در تابستان بزرگ که هفت ماه است واقع است.
ایا سرام به چم آغاز سرما و برگشت می باشد.
و آن هنگامی ست که چوپانان با گله ی خود از چراگاه های تابستانی ،
به محل زمستانی خود باز می گردند.

در این گاهان بار روییدنی ها #گیاهان آفریده شده است.

مزدیسنان از آغازروز اشتاد ایزد و مهرماه تا پایان روز انارم ایزد و مهرماه (از ۲۰ تا ۲۴ مهر ماه در گاه شمار خورشیدی) به مانند سایر گاهان بارها به اجرای مراسم این گاهان بار ، که با سرودن آفرینگان گاهان بار به وسیله ی موبد و داد و دهش از جانب توان گر و ناتوان می باشد می پردازند.
۴
@khashatra

#گاهان_بار_چهره_میدیاریم_گاه

✅ گاهان بار چهره میدیارم گاه (میانه ی زمستان)

#پیدایش_جانوران

✔️ پنجمین گاهان بار در دویست و نودمین روز سال برابر با ،
روز ورهرام ایزد و دی ماه که در این روز #جانوران آفریده شده اند.
از چهارمین گاهان بار تا به این جشن هشتاد روز است.
میدریام به چم (میانه ی آرامش) و زمانی برگزار می گردد که ،
هنگام آرامش و استراحت کشاورزان و دام داران است.

در باور مزدیسنان هنگام آفرینش #جانوران بر روی زمین است.
مزدیسنان از آغاز روز مهر ایزد و دی ماه تا پایان روز ورهرام ایزد و دی ماه ،
(از ۱۰ تا ۱۴ دی ماه در گاه شمار خورشیدی) ،
مانند سایر گاهان بار ها به اجرای مراسم می پردازند.
۵
@khashatra

#گاهان_بار_چهره_همس_پت_میدیم_گاه

✅ گاهان بار چهره هَمَسپَتمَدُم (برابری شب و روز)

#پیدایش_انسان

✔️ششمین گاهان بار که در سی سد و شست و پنج مین روز سال ،
روز وهشتواش (آخرین روز سال کبیسه) #انسان آفریده شده است.
از پنجمین گاهان بار تا به این جشن هفتاد و پنج روز است.
مزدیسنان از آغاز روز اهنود و اسپند ماه تا پایان روز وهشتواش ،
(از ۲۵ تا ۲۹ اسپند ماه خورشیدی) ،
به مانند سایر گاهان بار ها با شکوه ویژه ای به اجرای گاهان بار پایانی می پردازند.
این گاهان بار به فروهر ها اختصاص دارد.
و هنگامی ست که فروهر درگذشتگان برای سرکشی بازماندگان خود فرود می آیند.
واژه ی همس پت میدیم که به چم (برابری شب و روز) می باشد،
به باور مزدیسنان هنگام آفریده شدن #انسان به وسیله ی اهورامزداست.
و پنج روز مانده به این گاهان بار (از روز اشتاد ایزد و اسپند ماه تا اهنود) را پنجه ی کوچک می نامند.
و خانه و کاشانه را برای برگزاری باشکوه تر جشن نوروز آماده و مرتب می کنند.
و پنج روز آخر سال را پنجه ی بزرگ می نامند.
و آن چه ویژه ی این جشن گاهان بار می باشد آن ست که ؛ در چند روز مانده به پنجه ی کوچک خانه را از درون و برون پاکیزه می نمایند.
ششه (:سبزه) می کارند.
در روز نخست این گاهان بار (اهنود) ششه را در جلو پسکم (:صفحه) بزرگ ، که جای برگزاری گاهان بار است می گذارند‌.
در شب آخر سال چراغی به لبه ی بام خود می گزارند و سحرگاه بر روی بام می روند و آتش افروزی با نوای اوستا درهم می آمیزد.
هنگام سرودن اوستا و آتش افروزی بر روی بام مقداری لرک و میوه تازه و عود و سندل و مورت و مقداری برگ آویشن در کاسه ی آبی ریخته شده است.
چند عدد ششه (:سبزه)هم فراهم است.
پس از پایان مراسم آتش افروزی و اوستا میوه هایی که هنگام خواندن اوستا پاره شده است و لرک بین افراد خانواده بخش می گردد.
و عود و سندل بر روی خاکستر آتش می ریزند.
و آب و آویشن را بر روی سر در خانه می ریزند و مورت را بر روی سر در خانه می گذارند که شوند تداوم و سرسبزی در آن خانه باشد.
و سپس از پشت بام پایین آمده و مراسم سال نو آغاز می گردد.
و گفتتی ست که زمان برگزاری تمامی شش مراسم گاهان بار :
#پنج روز می باشد که روز آخر به شوند آفرینش ها از سپندی و ورجاوندی ارزشمندی برخوردار است.

📚 بن مایه :

برگرفته از ؛ سایت هفته نامه ی اَمُرداد.
و گاه شمار راستی.

✍ گردآوری و رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۶
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سروش ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه ۱۱ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱ ژانویه سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ سروش = فرمان برداری.

✔️ دومین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.

@khashatra

#سروش_ایزد

✅ روز هفدهم از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام سروش ایزد پیوند یافته است.
سروش به چم (: معنی) گوش دادن و فرمان بردن است به خواست خدایی و ما آن را نیوشایی معنا کرده‌ایم تا نزدیک تر به اصل باشیم.

❇️ اینک من سروش ترا که از همه بزرگ تر است ، می‌طلبم تا به آرمان خود رسم.
و زندگانی درازی به دست آورم.
و به شهریاری منش نیک در آمده
و به راه راستی گام زده ،
به جایگاهی رسم که مزدا اهورا می‌باشد. (۳۳_۵)


❇️ اشوزرتشت می‌گوید :

کسی را که مزدا دوست دارد ، نیوشایی و منش نیک به او روی می‌آورد (۴۴_۱۶)

اشوزرتشت می‌خواهد به دستیاری نیوشایی به خواست و آرمان خود برسد (۳۳_۵)

نیوشایی راهی است که به اهورامزدای توانا می‌رود (۲۸_۵)

نیوشایی راه رستگاری را هم برای رستگار و هم برای دروغ کار ، همواره روشن می‌سازد (۴۳_۱۲)

از این گفته‌ها به ویژه آن جایی که نیوشایی با منش نیک است‌ ، بر می‌آید‌ که فرمان برداری اشوزرتشت کورکورانه نیست ، بلکه از روی اندیشه و با دلی پر از مهر است.

🌺 گل خیری سرخ نماد سروش ایزد است.

@khashatra

#جایگاه_سرنوشت_در_دین_بهی

✅ آیا مزدیسنان به سرنوشت باور دارند؟
اشو زرتشت در گاتاها اشاره ای به این نکته کرده است؟

✔️ خیر دربینش اشوزرتشت همه ی رویدادها برپایه ی خردمندی ، و در پرتو دانش پیش خواهد آمد.
هیچ کس مجبور نیست تا به آن چه پیش رویش قرار می گیرد تن در دهد ، و آن را به حساب سرنوشت بگزارد.

سرنوشتِ مَرتًو (:انسان) را چه کسی گزینش کرده است؟
شاید گروهی چنین پنداشته اند که ؛
پروردگار سرنوشت هر کس را از پیش آشکار کرده باشد ، ولی مگر پروردگار دادگر (:عادل) نیست.
پس بایستی سرنوشت همه را یکسان برگزیده و بخشیده باشد!

در پیام اشوزرتشت به جای باور به سرنوشت ، « بخت » (:شانس و اقبال) ، مشاهده می شود که هرگاه و در هر زمانی ممکن است تا پیش روی کسی نمایان شود.
گزینش هرگونه بختی در هر زمان ، با آزادی و اختیار است.
مَرتویی که بخت یار باشد (:خوش شانس) و با دانش و آگاهی ، بهترین بخت پیش روی خویش را گزینش کند ، در زندگی کامیاب خواهد شد.  

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز رشن ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۱۲ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲ ژانویه سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ رشن = دادگری.

✔️ سومین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.

@khashatra

#رشن_ایزد

✅ ایزد عدل و داد در دین مزدیسنى.
در اوستا رَشْنو Rašnu و در پهلوى رَشْن Rašn به چمار (: معناى) عادل و دادگر است.
رَشْن در اوستا بیشتر با صفت رَزْیشْته Razišta (در پهلوى رَزیستک Razistak) و به صورت رَشْنو رَزْیشْتَه به چم راست‌تر و درست‌تر آمده است.
و در فارسى بیشتر این ایزد با صفتش «رَشْن راست» خوانده مى‌شود.

هجدهمین روز از هر ماه در گاه شمار زرتشتی به نام رشن پیوند یافته است.
رَشن (رَشْنو) ـ ایزد دادگرى و آزمایش ایزدى ، ایزد درستی و دادگری كه از ایزدان سرای پسین و از داوران روز جزا ست.
یشت رشن ، یشتی هست در ستایش رَشن ، رَشنو ، رشن یشت ، یشت دوازدهم اوستا هست.

❇️ پورریحان بیرونى در الآثار الباقیة (ص۷۳) در فهرست روزهاى ایرانى ، این ایزد را رَشْن خوانده که در زبان سُغدى رَسْن Rasn و در خوارزمى همان رَشْن خوانده مى‌شده است.
در ادبیات فارسى این واژه به صورت «رش» بدون نون به کار رفته است.

❇️ فردوسى سترگ می گوید :

چو هور سپهر آورد روز رَش ،
ترا زندگى باد پدرام و خَوش.

❇️ خسروى مى گوید :

مِى سورى بخواه کامد رَش ،
مطربان پیش دار و باده بکَش.

🌺 گل نسترن نماد روز رشن ایزد است.

@khashatra

#چیستی_کلاه_یا_روسری_سپید_هنگام_نیایش

✅ چرا در هنگام نیایش باید كلاه یا روسری سپید بر سر داشته باشیم ؟

✔️ در باور ترادادی (:سنتی) و گزارش اوستا ، هاله ی از روشنایی به نام خُوَرِنَه (فر) پیرامون تن ِانسان را فرا گرفته است این پوشش روشن در انسان هایی كه نیكوكار باشند و به خداوند نزدیك تر شوند با هاله ی بیشتری همراه است.
از آن جا که این روشنایی نادیدنی ، پیرامون سر مَرتو (:انسان) بیشتر است باور ترادادی بر این است كه به هنگام نیایش و برای پایداری ایمان و اراده به هنگام راز و نیاز با خداوند ، شایسته تر است تا سرها پوشیده باشند.
از سوی دیگر پوشیدن سر به هنگام نیایش ، هماهنگی یکسانی در چهره ها ایجاد می كند و چهره انسان روحانی تر خواهد بود.
گفتنی ست که تار مویی نیز بر جایگاه سپند (:مقدس) پراکنده نخواهد شد.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز فروردین ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۱۳ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۳ ژانویه سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ فروردین = فروهر ، پیش برنده.

✔️ چهارمین روز گاهنبار چَهره میدیاریم گاه.

@khashatra

#فروردین_ایزد

✅ نخستین ماه هر سال و نیز نوزدهمین روز هر ماه به نام فروردین (فروهر یا فروشی) است.
بر گرفته از فرَه وَهر fravahr به چم (: معنی) پیش برنده و پیش کشنده است.
«فروردین» به زبان پهلوی «فرورتن»، گرفته شده از پارسی باستان ؛ «افرورتینام» و به چم فروردهای پاکان و فروهرهای پارسایان است.
فروردین همان فروهر است.
فروهر ذره‌ای نور اهورایی ست که در بدن هر کس نهاده شده تا روان را به راه راست راهنمایی کند.
فروهر هیچ گاه آلودگی به خود نمی‌پذیرد.
این ذره در آغاز پاک و بدون آلودگی بوده و همیشه هم پاک خواهد ماند و هرگز هیچ آلودگی و ناپاکی را به خود نخواهد گرفت.
پس از مرگ بدن ، فروهر راه بالا را می‌پیماید ، به سرچشمه ی خود می‌پیوندد.

چه نیکو ست در این  روز جامه ی نو پوشیدن و به یاد درگذشتگان بودن.

زرتشتیان در این روز جامه (: لباس) نو می‌پوشند و از درگذشتگان خود یاد می‌کنند.

👈 فروردین نوزدهمین روز ماه و نخستین ماه سال در گاه شماری زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز فروردین در ماه فروردین را جشن فروردین گان می‌نامند.

بنا بر اندیشه ی زرتشتیان فروهر روان مردگان و نیز روان آنانی است که هنوز زاده نشده‌اند.

جایگاه فروهر نزد خداست و هنگامی که کسی می‌میرد ، روان او به فروهر او می‌پیوندد.
و هنگامی که کسی زاده می‌شود نیز روان از فروهر جدا و به تن او در جهان مادی می‌پیوندد.

بنابر اوستا انسان دارنده‌ی پنج نیروی ست که بخشی از آن ها میرا و بخشی دیگر نامیرا هستند این نیروها چنین‌اند :

◀️ ۱ - نیروی اَهو : در فارسی این واژه را می‌توان به جان معنی کرد که نیروی پویایی ، جنبش و زندگی است.
این نیرو با جسم انسان پدید آمده و با مرگ تن ، نابود می‌شود.

◀️ ۲ - نیروی دَئِنا : در فارسی این واژه را به دین یا وجدان ، معنی کرده‌اند.
وارونه (: برخلاف) «اهو»، این نیرو را آغاز و پایانی نیست.
این نیرو با زاده شدن انسان ، در او دمیده می‌شود و با مرگ انسان به جهان مینوی می‌رود.
وجدان نهاد آگاه و خدایی انسان است و انسان را از کار‌های ناشایست و ناروا ، باز‌می‌دارد.

◀️ ۳ - نیروی بئوذ : نیروی ادراک، فهم و هوش است.
این نیرو قوه‌ ی تشخیص نیک از بد است.

◀️ ۴ - نیروی اورون : این نیرو در فارسی، به روان معنی شده است.
بر روان است تا به یاری نیروی بئوذ ، راه نیک را بپذیرد و از بدی پرهیز کند چرا که در جهان واپسین ، روان است که بازخواست می‌شود.
در پی نیکی ، فرجامی نیک و در پی بدی ، سرانجامی بد خواهد داشت.

❇️ سروده‌ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

فروردین است و روز فروردین ،
شادی و طرب را کند تلقین.

ای دو لب تو چو می ، مرا مِی ‌ده ،
کان باشد رسم روز فروردین.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

سوگند مخور و آن روز ، یزش فروهر ،
پارسایان کن تا خشنودتر باشد.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

مخور هیچ سوگند در (فروردین) ،
که زشت است ، ویژه به روزی چنین.

🌺 گل تاج خروس نماد فروردین ایزد است.

@khashatra

#جایگاه_الهه_ها_در_دین_زرتشتی.

✅ جایگاه الهه ها در دین زرتشت چیست؟

آیا الهه ی اناهیتا مربوط به دین زرتشت بوده یا پیش و پس از آن؟

✔️ در بینش اشوزرتشت از پدیده ای به نام فرشته (:الهه) یاد نشده است.
نیاکان ما برای هریک از پدیده های نیک و ارزشمند که در کنار زندگی آنان بوده است ، نامی را برگزیده و «ایزد» می نامیدند (ایزد= یَزَت= یَسنَه= ستایش کردن) نمادهایی بوده اند که در باور نخستین بایستی آن ها را درود فرستاد و نیایش کرد.
برپایه ی همین باور ، ایزدانی در استورهای کهن ایرانی وجود داشته اند که نام آن ها در اوستای «برساد» (بخشی ازخرده اوستا) آمده است.

◀️ ایزد « میترا»(مهر).

◀️ ایزد بانوی «آناهیتا» (ناهید).

◀️ ایزد «رشن» (دادگری).

◀️ ایزد «اشتاد» (فرمان برداری)

◀️ ایزد «ورهرام» (بهرام) و...

از ایزدان باستانی ایران بوده که هریک به دلیلی مورد ستایش بوده اند.

◀️ ایزد «مهر» برای ارزش پیمان و دوستی ،

◀️ ایزد «آناهیتا» نماد آب های پاک و بالنده ،

◀️ ایزد «ورهرام» برای پیروزشدن در زندگی و... 
که درپیام اشوزرتشت جایگاهی ندارند ولی در استوره های ایرانی از آن ها یاد شده است.
هنگامی که اشوزرتشت خدای یکتا «اهورامزدا» (:خداوند جان و خرد) را سرآغاز و سرانجام هستی نامید ، از اعتبار ستایش ایزدان کاسته شد ، از آن پس ستایش نشدند.
ولی نام آن ها و «یشت ها» سرودهایی که برای آن ها وجود داشت هم چنان در بخش هایی از اوستا به یادگار مانده است. 

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra