«آیا مهلک بودن این سرنوشت را می‌دانی؟

این چنین شرم‌آوربودن را؟



«مرعوب» از طرد شدن، «وحشت‌زده» از حذف شدن، «آشفته» از چشیدن طعم تلخ اقلیت بودن، دشواری وانهادن منفعتی حقیر را؟

بله می‌دانی و از این روست که سازش می‌کنی و به هر سمتی می‌چرخی مانند آن خروسک بادنما.



کانفورمیست عزیز! این ترانه تقدیم به توست…»

Beethoven's 5th Symphony

آگاهی پدیداری ما به کیفیت تجربه ناشی از گوش دادن به سمفونی پنجم بتهوون...

"The lore of our fathers is a fabric of sentences. In our hands it develops and changes, through more or less arbitrary and deliberate revisions and additions of our own, more or less directly occasioned by the continuing stimulation of our sense organs. It is a pale gray lore, black with fact and white with convention. But I have found no substantial reasons for concluding that there are any quite black threads in it, or any white ones."
Quine, (1960), Carnap and Logical Truth

«بی‌واژه»

خواستم بنویسم
خواستم تا با سه واژه
نه، با چند واژه
اکنون را
در قاب عکس لحظه‌های نیامده
میخ‌کوب کنم

اما
در سیلاب موج اشک‌های گیسوانش
افسوس
غرق شدند

و تنفس برگ‌های شمعدانی خاطره‌های دور را
به گرداب فریادهای هیچ‌گاه برنیامده
آرام آرام
به باد سپردند

همیشه این‌چنین نیست که حادثه‌ای
واژه‎ها را برویاند
و درکنار هم
آواز کند

درد گاهی پایان نوشتن است

فلسفه چیست؟
فلسفه‌ورزی به چه معناست؟
آیا در فلسفه‌ورزی علی‌الاصول می‌توان تنها بر استدلال تکیه داشت؟

فلسفه از نگاه دکتر ابراهیمی دینانی

In Love
(اجرای تلفیقی سه تار و گیتار)
آهنگ و تنظیم : کیارش سنجرانی واحد
سه تار، دف، کاخن: کیارش سنجرانی واحد
گیتار: نجف پور

قُلْ إِنْ تُخْفُوا مَا فِي صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللَّهُ وَيَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿۲۹﴾ يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ ﴿۳۰﴾
بگو اگر آنچه در سينه‏ هاى شماست نهان داريد يا آشكارش كنيد خدا آن را مى داند و [نيز] آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمين است مى‏ داند و خداوند بر هر چيزى تواناست (۲۹) روزى كه هر كسى آنچه كار نيك به جاى آورده و آنچه بدى مرتكب شده حاضر شده مى يابد و آرزو مى ‏كند كاش ميان او و آن [كارهاى بد] فاصله‏ اى دور بود و خداوند شما را از [كيفر] خود مى‏ ترساند و [در عين حال] خدا به بندگان [خود] مهربان است (۳۰)
(سوره مبارکه آل عمران- آیات 29- 30)

Expressions are known only by their laws, the laws of concatenation theory, so that any constructs obeying those laws¬ –Gödel numbers, for instance- are ipso facto eligible as explications of expression. Numbers in turn are known only by their laws, the laws of arithmetic, so that any constructs obeying those laws-certain sets, for instance-are eligible in turn as explications of number. Sets in tum are known only by their laws, the laws of set theory. … The subtle point is that any progression will serve as a version of number so long and only so long as we stick to one and the same progression. Arithmetic is, in this sense, all there is to number: there is no saying absolutely what the numbers are; there is only arithmetic.
(Quine, 1969: 44-5)

به نام خدا
بدون موضوعْ نوشتن دشوار است زیرا در چنین نوشته‌ای هدف آن نیست که صدق یا کذب حکم یا ایده‌ای مشخص را مبرهن سازیم یا به توصیف دقیق رویدادی بپردازیم و بر آن اساس تصویرِ تا حد امکان روشن و دقیقی را از آن به مخاطب انتقال دهیم. در نتیجه در چنین حالتی مشخص نیست که جملات را باید دقیقاً با چه ترتیب و آرایشی به دنبال یکدیگر بیاوریم تا به‌روشنی از یکدیگر پشتیبانی کنند. چنین وضعی مخاطب را از همراه شدن با متن باز می‌دارد زیرا او دیگر دلیلی ندارد تا متن را بخواند و تلاش کند با پیگیری روند بحث ایده یا ایده‌هایی را که مؤلف در ذهن داشته بفهمد. متن حاضر یکی از همین‌گونه متون است از این‌رو آن را بسیار کوتاه نوشته‌ام؛ شاید برخی دقیقاً به همین دلیل آن را نگاه کنند.
بعد از چندین سال به‌نحوی دوباره با فضای دانشگاهی مواجه شدم که شاید بهترین سال‌های جوانی‌ام را در آن گذرانده‌ام. این مسئله به‌خودیِ‌خود به چندین دلیل و به جهات مختلفی نیکوست؛ اما افسوس که در مواجهه با حداقل برخی از دانشجویانش هیچ خواست و انگیزه‌ای در جهت تلاش برای پاسخ به پرسش‌های اندکی عمیق‌تر و جدی‌تر مشاهده نکردم. فاجعه این‌جاست که این فرار از تفکر و نفی خواست دانایی حتی در مورد مسائلی که به‌وضوح به رشته‌ی تحصیلی ایشان مربوط است، در سنینی رخ‌داده که در شرایط طبیعی باید اوج تلاش برای دانایی و مواجهه با پرسش‌های اصیلی باشد که کم‌و‌بیش در فلسفه و شاید برخی زمینه‌های دیگر مطرح هستند. به این می‌اندیشیدم که در این سنین به همراه دیگر دوستانم در پیِ پاسخ برای این پرسش بودیم که اساساً چرا درس می‌خوانیم؟ چرا و چگونه وجود داریم؟ وجودداشتن به چه معناست؟ فرآیند اندیشیدن چیست؟ زبان چه نقشی در اندیشه‌های ما دارد؟ منشأ زبان و زبان‌مندی چیست؟ عقلانیت به چه معناست؟ چرا انسان باید عقلانی بیاندیشد؟ چه اموری حقیقی هستند؟ آیا انسان می‌تواند امور حقیقی را، به فرض وجود، کشف کند؟ تفاوت خواب و بیداری در چیست؟ از کجا می‌دانیم که ما خواب نیستیم؟ مرگ چیست؟ آیا بعد از مرگ به نحوی از انحاء وجود خواهیم داشت؟ آیا خداوند وجود دارد؟ چگونه می‌توانیم در مورد خداوند علم داشته باشیم؟ اساساً علم‌داشتن به چه معناست؟ و بسیاری پرسش‌های دیگر که در هر جمعی بالاخره چند نفر بودند که مطالعات و ایده‌هایی در موردشان داشته باشند. ای‌کاش این تجربه تنها از اتفاق این‌چنین بوده باشد؛ بااین‌حال ان شاءا... تلاش خواهم کرد تا حداقل به اندازه توانم مؤثر باشم.

“That which makes things has no boundaries with things, but for things to have boundaries is what we mean by saying ‘the boundaries between things'. The boundaryless boundary is the boundary without a boundary” (Mair, 1994, p. 218)

با سلام و احترام
در جلسه اول از کارگاه آموزش منطق قدیم و جدید و با توجه به نظر و علاقه‌ی عموم شرکت‌کنندگان در این کارگاه، قرار بر این شد که ان شاءا... در دوره اولْ کتابِ «منطق: معیار تفکر» از سیدمحمد حکاک چاپ انتشارات سمت مطالعه گردد. این کتاب در واقع تلخیص و تقریری است نوین از سه کتاب منطقِ صوری دکتر خوانساری، رهبر خرد استاد محمود شهابی و المنطق مرحوم مظفر. دانش‌جویان و دانش‌پژوهان عزیز توجه کنند که با توجه به تصمیم اخیر، این دوره مختص به داوطلبان آزمون ارشد نبوده و برای تمامی علاقه‌مندان به منطق قابل استفاده است.

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ الْحَمْدَ مِفْتَاحاً لِذِكْرِهِ وَ سَبَباً لِلْمَزِيدِ مِنْ فَضْلِهِ وَ دَلِيلًا عَلَى آلَائِهِ وَ عَظَمَتِهِ. عِبَادَ اللَّهِ إِنَّ الدَّهْرَ يَجْرِي بِالْبَاقِينَ كَجَرْيِهِ بِالْمَاضِينَ، لَا يَعُودُ مَا قَدْ وَلَّى مِنْهُ وَ لَا يَبْقَى سَرْمَداً مَا فِيهِ، آخِرُ فَعَالِهِ كَأَوَّلِهِ، مُتَشَابِهَةٌ أُمُورُهُ مُتَظَاهِرَةٌ أَعْلَامُهُ، فَكَأَنَّكُمْ بِالسَّاعَةِ تَحْدُوكُمْ حَدْوَ الزَّاجِرِ بِشَوْلِهِ؛ فَمَنْ شَغَلَ نَفْسَهُ بِغَيْرِ نَفْسِهِ تَحَيَّرَ فِي الظُّلُمَاتِ وَ ارْتَبَكَ فِي الْهَلَكَاتِ وَ مَدَّتْ بِهِ شَيَاطِينُهُ فِي طُغْيَانِهِ وَ زَيَّنَتْ لَهُ سَيِّئَ أَعْمَالِهِ؛ فَالْجَنَّةُ غَايَةُ السَّابِقِينَ وَ النَّارُ غَايَةُ الْمُفَرِّطِينَ.
نهج‌البلاغه؛خطبه 157