یَا عَلامَ الْغُیُوبِ یَا غَفَّارَ الذُّنُوبِ یَا سَتَّارَ الْعُیُوبِ یَا كَاشِفَ الْكُرُوبِ یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ یَا طَبِیبَ الْقُلُوبِ یَا مُنَوِّرَ الْقُلُوبِ یَا أَنِیسَ الْقُلُوبِ یَا مُفَرِّجَ الْهُمُومِ یَا مُنَفِّسَ الْغُمُومِ...


اى بخوبى داناى بر هر نادیدنى اى بسیار آمرزنده گناهان اى پرده پوش بر عیوب فرازگان اى غمزداى غمها اى گرداننده دلها اى طبیب دلها اى نوربخش دلها اى همدم دلها اى زداینده اندوهها اى غمگشاى غم ها

رقصی چنین میانه میدانم آرزوست
آسمان شاهد باش که در زیر سقف بلند تو
یک تنه با انبوهی کثیر از تانک‌ها و زره‌پوش‌ها و سربازان کفر
روبرو شدم، لحظه‌ای تردید به دل راه ندادم
ذره‌ای از فعالیت شدید دست برنداشتم - مثل ماهی
در حال سرخ شدن از نقطه‌ای به نقطه دیگر می‌غلطیدم
و رگبار گلوله در اطراف من می‌بارید، و من نیز به چهار طرف
تیر اندازی می‌کردم، و سربازان کفر را بر خاک می‌ریختم
ای زمین، تو شاهدی که خون از بدنم جاری بود و با خاک‌های پاک تو
گلی گلگون به‌وجود آورده بود، و من ابا نداشتم که تا آخرین
قطره خون، خود را تسلیم کنم.
احساس می‌کردم که عاشوراست و در حضور حسین می‌جنگم
و او چابکی و زبردستی مرا تحسین می‌کند، و عشق بی‌پایان من
و از قربانی شدن در بارگاه عشق آگاهی دارد
او می‌داند که چقدر به او عاشقم و چگونه حاضرم که در راهش جان ببازم

من بازیافته‌ام - من رفته بودم - من متعلق به خدایم
من دیگر وجود ندارم - منی و منیتی دیگر نیست
دیگر به کسی عصبانی نخواهم شد، دیگر به نام خود و برای خود قدمی برنخواهم داشت، دیگر هوا و هوس در دل خود نخواهم پرورد، آرزو را فراموش خواهم کرد
دنیا را سه طلاقه خواهم نمود، همه درد‌ها و شکنجه‌ها
و زخم زبان‌ها را خواهم پذیرفت...

احساس می‌کردم که عاشوراست، و در رکاب حسین می‌جنگم، و هیچ قدرتی قادر نیست که مرا از مبارزه بازدارد، مرگ، دوست و آشنای همیشگی من، در کنارم بود و به راستی که از مصاحبتش لذت می‌برم.

احساس می‌کردم که حسین مرا به جنگ کفار فرستاده و از پشت سر مراقب من است، حرکت من را می‌بیند، سرعت عمل مرا تمجید می‌کند، فداکاری مرا می‌ستاید، و از زخم‌های خونین بدنم آگاهی دارد، و به راستی که زخم و درد در راه او و خدا بزرگ چقدر لذت‌بخش است.

با پای مجروح خود راز و نیاز می‌کنم: یا پای عزیزم، ای آن که همه عمر وزن مرا تحمل کرده‌ای، و مرا از کوه و بیابان‌ها و راه‌های دور گگذرانده‌ای، ای پای چابک و توانا، که در همه مسابقات مرا پیروز کرده‌ای، اکنون که ساعت آخر حیات من است از تو می‌خواهم که با جراحت و درد مدارا کنی، مثل همیشه چابک و توانا باشی، و مرا در صحنه نبرد ذلیل و خوار نکنی... و به راستی که پای من، مرا لنگ نذاشت، و هر چه خواستم و اراده کردم به سهولت انجام داد، و در همه جست و خیز‌ها و حرکاتم وقفه‌ای به‌وجود نیاورد.

به خون خود نهیب زدم: آرام باش، این چنین به خارج جاری ممشو، من اکنون با تو کار دارم و می‌خواهم که به وظیفه‌ات درست عمل کنی...

قال الصادق(ع)
الْقَلْبُ یتَّکلُ عَلَی الْکتَابَةِ -
دل انسان با نوشتن آرام می گیرد.

وَلِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ وَاسِعٌ عَلِيم

مالکیّتِ مشرق و مغرب فقط ویژه خداست؛ پس به هر کجا رو کنید آنجا روی خداست. یقیناً خدا بسیار عطا کننده و داناست.

یکی درد و یکی درمان پسندد
یکی وصل و یکی هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل و هجران
پسندم آنچه را جانان پسندد