روز به روز بیش‌تر شبیه ده شصتیا می‌شم.

مدام تو سرم تکرار میشد یچی کمه، یچی کمه. حالا دارم با دقت بیشتری گوش می‌دم. یچی کم نیست، خیلی چیزها کمه. منتها همین کم بودناس که باعث میشه صبح بیدار شم و تلاش کنم. امید به اینکه یه روز به دستشون میاریمه که مارو سر پا نگه داشته.

دلم یه عالمه تیشرت و آل‌استارای رنگی منگی می‌خواد.

خیلی وقتام سوالایی رو می‌پرسیم که دلمون می‌خواد جواب متفاوت بشنویم. اینجوری که من می‌دونم جواب سوالم چیه ولی چون دلم می‌خواد یچی دیگه باشه دارم می‌پرسمش.

تو شهرکتاب کار کردن هرروزش اینجوریه که انگار تو خونه تکونی قبل از عید گیر کردی.

میشه یکی نوازش کنه موهامو؟

از آدمایی که درباره ی موضوع های مختلف حرفی برای گفتن دارن خوشم میاد.

هیجان امروز خیلی برام جدید و جالب بود:))

امروز فهمیدم اولین نفری که دوست دارم بهش زنگ بزنم و بگم روزم چطور گذشته مامانمه.

-امروز

Don't abuse a kind heart, You might never find another one.

کاش ظرفا خودشون شعور داشتن و تمیز می‌شدن. یعنی چی که شستنشون با ماس؟ مگه ما اشرف مخلوقات نبودیم.