کاش می‌شد بخش تنبل وجودمو جدا کنم، ببرم بندازم تو سطل زباله.

چیزی که الان میخوامو الان می‌خوام. دو روز دیگه که به دردم نمی‌خوره.

وقتش نرسیده که بریم؟ بریم یک جای دور، آدمی که باید رو ملاقات کنیم. کنار هم جوانه بزنیم و سبز شیم. شاید هم ریشه بزنیم و پا گیر شیم.

من راجب چیزایی غر می‌زنم و حرف می‌زنم که یه امیدی ته دلم بگه راهی برای درست کردنش هست. از یه جایی به بعد اگه ببینم نمیشه رها می‌کنم. سکوت می‌کنم و می‌ذارم همچی ذره ذره و تو آرامش محو شه، برای همیشه از بین بره.