فاصلهی چیزی که هستم با چیزی که میخوام باشم، زیاده. ولی خب یهو که نمیشه تو همهچی عالی شد، همهچیو یادگرفت. زمان میبره. تلاش میخواد. پشتکار میخواد. امیدوارم به اندازه کافی از هرکدوم داشته باشم؛ که یه روز نگاه بندازم به خودم، یه ابرو بندازم بالا و بگم ببین تونستی، دمت گرم.
عکسا حرف نمیزنن ولی چشارو بغل میکنن، حس لحظههارو منتقل میکنن و اینجوری همه توجههارو به سمت خودشون جلب میکنن. عکسها خیلی باارزشاند.
نشستم رو جدول، به بهونه بستن بند کفشم. گوشم تیز بود به عبور و مرور ماشینا که یهو، یه پسر موتور سوار داد زد “غصه نخور، برمیگرده”.
نمیدونم کی و چی قراره برگرده؛ ولی کاش حق با اون باشه، زودتر برگرده.
نمیدونم کی و چی قراره برگرده؛ ولی کاش حق با اون باشه، زودتر برگرده.
برای فردا ناهار مهمون دعوت کردم، نیمساعتِ مامان بابا دارن کارای خونه رو تقسیم میکنن. هنوزم به توافق نرسیدن. جالب اینجاس که همه رو من و بابا گردن گرفتیم؛ بعد مامان داره غر میزنه که پس من چی؟
این بحث خیلی داره عجیب میشه.
این بحث خیلی داره عجیب میشه.
Day is over, night has come. Today is gone, what’s done is done. Tomorrow comes with a whole new light.
رفتن به پشت بوم قفله، نه اینکه کلید قفلش نباشهها نه؛ مجوز عبور و مرور ندارم. ستارهها کنار ماه منتظرن، منتظرن وسط حرف زدنا و آهنگ گوش دادنامون رو پشت بوم یه نگاهی بهشون بندازیم. بعضیاشونم بیشتر ازینا میطلبن؛ تا میفهمن حواسمون سمتشونه یه چشمک حوالهامون میکنن.
هیچکس توی چهاردیواری خودش، جایی که فقط خودش هست و خودش نقاب فرهیختگی و آدابمعاشرتدانی نمیزنه، این نقابها و ادا اصولها برای خیابونها و جلوی عوام است. برای فاخر بهنظر رسیدن و جنتلمن بودن گاهی. اما حفظ ظاهر و نقاب برای همیشه، کار بسیار سختی است. بلاخره از گوشهی نقابهای کهنه شده ذرهای از حقیقت دیده میشه. آدم اگه باهوش باشه و درست توجه کنه میتونه تا ته قضیه رو بفهمه. خیلی وقتها هم نقاب ها ترمیم میشن؛ گاهی حتی ممکنه نقاب رو نقابی دیگر قراره داده شده باشه، که اگر ردی پیدا شد، بازی دیگری به همراه داشته باشه.