از این زندگی یه گربه حق ما نیست یعنی؟

خط چشم‌های رنگی‌ می‌خوام

چرا چیپس چیلی مز مز رو دیگه هیچ‌جا نمی‌تونم پیدا کنم؟

کاری رو که برای همه عالم و آدم انجام میدی برای من انجام نده. حرف محبت آمیزی که به همه میگی رو به من نگو. اگه قراره مثل بقیه باشم برات اصلا تو زندگیم نباش.

من در واقع یک نسخ بغل هستم که گهگداری هم شبیه انسان‌های معمولیه.

صببخیر و این حرفا

خواب بودم و الارم رو برای ده گذاشته بودم. هشت و هشت دیقه سرپرستم زنگ زده و گفت جلسه داریم کوشی؟
هشت و بیست دیقه بخش اداری فروشگاه بودم. جایزه گرفتم از مدیرمون. بربری خریدم و حالا برگشتم خونه. خوابم میاد. تماس ناموفقی داشتم و در نهایتش غمگین شدم. دیشب تصمیم عجیبی گرفتم و حالا با یک پیام سین خورده و جواب نگرفته روبرو‌ام. اما چون می‌خوام بخوابم و بعدش صبونه‌ی خوشمزه‌ای بخورم احتمالا خیلی مهم نباشن. یعنی مهم هستن و حتی ازار دهنده اما دارم تصمیم میگیرم اهمیت ندم. طبق معمول.

روزمره‌های آدم‌ها قشنگه؟ یعنی تو حاضری وقتت رو بذاری و بخونیش؟ بخونی که روز فلان ادم چجوری شروع شد و شبش چجوری تموم؟

هنوز هیچ راه حلی برای ماهایی که بعد از سلام چیز دیگه‌ای نداریم بگیم به طرف پیدا نشده که مکالمه یخ نکنه؟

اعصاب مردم این روزا:

کاش خونه خودش جمع می‌شد. ظرفا خودشون شسته می‌شدن. شام چی؟ شام حذف می‌شد. الان احمق یک و دو، سه ماهه بدون آب عوض کردن زیاد، یا غذای آنچنان زندن. ما چرا نتونیم؟

امشب تا خونه تمیز نشه. ظرفا شسته نشه نمی‌خوابم. پس کی قراره به رو خودشون بیارن و یه تکونی به خودشون بدن؟

یجوری همه‌ی آدم‌ها قبلن عاشق شدن که انگار حتی نیمه‌ی گمشدم هم تا الان عاشق آدم اشتباهی شده و من هیچوقت قرار نیست پیداش کنم.