یه شب‌هایی‌ام می‌دونم باید بخوابم، خوابم هم میاد. یعنی کافیه چشمام رو روی هم بذارم تا خوابم ببره ولی نمی‌خوابم. نمی‌دونم دقیقا چرا، یک جورایی چاشنی ترس کنارشه. ترس از اینکه یک اتفاق، یک پیام، یک حرف یا چیز مهم رو از دست بدم. شاید هم هرگز خبری نشه. شاید آفتاب هم طلوع کنه و باز هیچی باشه و هیچی. اما آدمیزادی که منتظره اینارو نمی‌فهمه،فقط منتظره. حتی آدمی مثل من که نمی‌دونه منتظر چیه.

می‌دونم خبری نیست اما اگر بود، اگر تو راه بود و به پست شما خورد بهش بگید اول شب‌ها سراغم بیاد. برای تا صبح بیدار و منتظر موندن زیادی خسته‌ام.

احتیاج دارم به جای سرکار رفتن بخوابم.

کاش ظرفا و لباسا خودشون جم می‌شدن. من نمی‌تونم.

یه سری روابط هم اینجوریه که می‌خوای عکس بگیری ثبتش کنی. قابش کنی، مبادا بپره، خش برداره. مبادا فراموش شه یا حتی کمرنگ شه.

جذابیت جمعه‌ها:))

فاک امروز جمعست

ناراحتم.

ارتفاع وسوسه‌ام میکنه، میگه بپر همین الان. ساعت وسوسه‌ام می‌کنه، هر ثانیه می‌گه وقتشه، وقت بغل خواستن. چمن‌ها. حتی اوناهم وسوسه انگیزه. شب که باشه می‌گن بیا، دراز بکش و ستاره‌ها رو پیدا کن.

اگه گربه بودم الان وقتش بود برم بپیچم به پر و پای صاحبم که دست از گوشی بکشه و منو نازم کنه.